ตอนเป็นเพื่อนกัน คุยกันปกติ ไม่มีเขินอายทักทายตลอด แต่พอเรารู้ตัวว่าชอบกันมากกว่าเพื่อน เวลาเจอกันในที่สาธารณะเขาชอบทำเป็นไม่สนใจ ไม่คุย ไม่ทักทาย แต่คุยกับคนอื่นไปกติมาก ผู้หญิงคนอื่นคุยปกติสนุกสนาน (หึงอ่ะ555บางที) แต่กับเราไม่แม้แต่จะสบ ตาเคยหันไปมองเขา เขาก็มองมาสบตาพอดีเขาก็รีบหันหน้าหนี เลย เดินผ่านเหมือนไม่รู้จัก งง แต่ชอบมาอยู่ใกล้ๆเรา บางทีก็แอบมอง ทักทายแต่ไม่สบตา
แต่พออยู่ด้วยกับลำพังไม่มีคนอื่น เราก็กอดกันจูบกันน่ะ แล้วก็บอกคิดถึงกัน มันดีมาก
แต่อยู่ๆเขาก็มาบอกว่าเขาไม่อยากทำแบบนี้แล้ว
เรา เลยพยายามหาโอกาศคุยกับเขาเลยนัดมาเจอ พยายามถามว่าทำไม เขาบอกว่าอยากเป็นแค่เพื่อน กลัวนั่นนี่ ไปหมด กลัวความสัมพันธ์กลัวเราเสียใจหากต้องไกลกัน เราเลยถามชอบคนอื่นรึเปล่า ปฏิเสธตบอดพอเราตื้อถามมากๆทำไมอยู่ดีอยากเป็นเพื่อน ไปๆมาบอกว่า คุยกับคนอื่นอยู่ กลัวเราเสียใจ เราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า โกหกทำไม ถ้าบอกมาตั้งแต่แรกจบไปนานแล้วตอนนี้เรา เข้าใจแล้วงั้นเราจบกันแค่นี้ ไม่เซ้าซี้ ตอแยแล้ว ขอให้สมหวังกับคนนั้น เราก็ร้องไห้ ต่อหน้าเขา แล้วก็บอกลา
พอเรากลับถึงบ้าน เขาก็โทรมา ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า ผลักใสไล่ส่ง ขอโอกาศคุยด้วยเจอกันอีกครั้งได้ไหม พอเราแยกจากเขาทำให้เขารู้สึกเหงาไม่เหลือใคร เหมือนเขาร้องไห้ เสียงเศร้ามาก เราเลยยอมให้มาเจอที่บ้าน พอมาถึงเห็นหน้าเราเข้ามากอดเราแน่นเลย ทำเหมือนดีใจได้เรากลับมา บอกเราว่า เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นแค่เพื่อนกับเราไม่ได้ พอกลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกชอบเรามันก็กลับมา เขาทำตัวไม่ถูก ( เราไม่ได้เจอกันเกือบปี กลับมาเจอกันเพราะงาน) ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้ ให้คิดกับเราแค่เพื่อน แล้วเค้าก็บอกว่าอยากใหเรื่องของเราค่อยเป็น ค่อยไป เริ่มต้นกันใหม่ประมาณนี้
ถามผู้ชาย ค่ะ เขาเป็นผู้ชายแบบไหน
แต่พออยู่ด้วยกับลำพังไม่มีคนอื่น เราก็กอดกันจูบกันน่ะ แล้วก็บอกคิดถึงกัน มันดีมาก
แต่อยู่ๆเขาก็มาบอกว่าเขาไม่อยากทำแบบนี้แล้ว
เรา เลยพยายามหาโอกาศคุยกับเขาเลยนัดมาเจอ พยายามถามว่าทำไม เขาบอกว่าอยากเป็นแค่เพื่อน กลัวนั่นนี่ ไปหมด กลัวความสัมพันธ์กลัวเราเสียใจหากต้องไกลกัน เราเลยถามชอบคนอื่นรึเปล่า ปฏิเสธตบอดพอเราตื้อถามมากๆทำไมอยู่ดีอยากเป็นเพื่อน ไปๆมาบอกว่า คุยกับคนอื่นอยู่ กลัวเราเสียใจ เราเลยตัดสินใจบอกเค้าว่า โกหกทำไม ถ้าบอกมาตั้งแต่แรกจบไปนานแล้วตอนนี้เรา เข้าใจแล้วงั้นเราจบกันแค่นี้ ไม่เซ้าซี้ ตอแยแล้ว ขอให้สมหวังกับคนนั้น เราก็ร้องไห้ ต่อหน้าเขา แล้วก็บอกลา
พอเรากลับถึงบ้าน เขาก็โทรมา ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า ผลักใสไล่ส่ง ขอโอกาศคุยด้วยเจอกันอีกครั้งได้ไหม พอเราแยกจากเขาทำให้เขารู้สึกเหงาไม่เหลือใคร เหมือนเขาร้องไห้ เสียงเศร้ามาก เราเลยยอมให้มาเจอที่บ้าน พอมาถึงเห็นหน้าเราเข้ามากอดเราแน่นเลย ทำเหมือนดีใจได้เรากลับมา บอกเราว่า เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นแค่เพื่อนกับเราไม่ได้ พอกลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกชอบเรามันก็กลับมา เขาทำตัวไม่ถูก ( เราไม่ได้เจอกันเกือบปี กลับมาเจอกันเพราะงาน) ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้ ให้คิดกับเราแค่เพื่อน แล้วเค้าก็บอกว่าอยากใหเรื่องของเราค่อยเป็น ค่อยไป เริ่มต้นกันใหม่ประมาณนี้