คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 5
มาต่อเลยนะฮะ ( เรื่องผมอาจฟังดูเด็กน้อยนะฮะ 555)
อย่างที่บอกนั้นล่ะฮะยิมมันอยู่ติดถนนใครเดินผ่านไปมามองเห็นกันได้ทั่วถึงหมด วันนั้นผมกำลังจะคาร์ดิโอ้ตามปกติแหละฮะ ลู่วิ่งมันก็อยู่ติดริมกระจก ช่วงห้าโมงเย็นหกโมงเย็นช่วงเลิกงานพอดีพนักงานชายหญิงเดินผ่านไปมาเป็นปกติส่วนใหญ่จะหน้าเดิมๆเห็นคุ้นชินกันทุกวัน ไอ้เราก็เดอนตามปกติไปเรื่อยๆเพิ่มอรรกรสฟังเพลงไปเดินไป จนกระทั้งมีกลุ่มพนักงานออฟฟิตกลุ่มนึงเดินมา มันก็เป็นปกติไม่มีอะไรผิดสังเกตุอยู่แล้ว แต่..มีบางอย่างที่ทำให้ผมต้องเหลือบไปมองอย่างละสายตาไม่ได้ วิ๊ว~~ ผู้หญิงคนนึง ผมสั้นประไหล่ ตัวไม่เล็กมาก ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยกางเกงสีดำสามส่วนตัวใหญ่ๆ ออกแนวสตรีทๆ หน้าตาไม่ได้ดูสวยมาก ( ธรรมดานั้นล่ะ) ผมละสายตาไม่ได้ไม่ใช่เพราะเธอดูสวยนะ แต่.....ไอ้ท่าเดินเธอมันเหมือนคนใกล้จะตาย เดินมาหมดเรี่ยวหมดแรง จริงๆไม่ได้หมดแรงหรอก555. มันมองดูแปลกดีเหมือนพวกเด็กฮิปๆติสๆคูลๆดี เหมือนไม่ใช่สาวออฟฟิตน่ะ ( จริงๆเธอน่าจะทำงานออฟฟิตนั้นล่ะเพราะเดินมากับกลุ่มพนักงานด้วยกัน) ผมก็มองตามสัญชาติญาณนั้นล่ะเวลามีใครเดินผ่าน เธอเดินมองเข้ามาในยิมนั้นล่ะจ้องมองนั้นนี่ไปเรื่อย จนกระทั้งเธอเดินมาถึงตรงที่ผมวิ่งอยู่ เธอมองผมผมมองเธอเราสบตากัน....ปกติเวลาจังหวะที่คนเราจ้องมองกันพอดีๆ ไม่ฝ่ายใดฝ้ายนึงจะต้องหันหน้าไป หรือไม่ก็ยิ้มเล็กๆน้อยให้เวลามีคนจ้องมองเราแม้ไม่ได้คิดอะไรก็ตาม ( ตามมารยาทสังคมไม่รู้ถูกปล่าวนะฮะ) อันนี้ไม่รู้ผมอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองก็ได้นะ รู้สึกเธอจะมองผมอยู่ก่อน ตามปกติแหละนะคนเราชอบมองอะไรรอบๆ ( มั่งนะฮะ) เวลาคนมองเราอย่างที่บอกไปไม่ก็ยิ้มเล็กๆให้ ผมเลือกที่จะยิ้มเล็กๆให้
เดี๋ยวมาต่อๆ
อย่างที่บอกนั้นล่ะฮะยิมมันอยู่ติดถนนใครเดินผ่านไปมามองเห็นกันได้ทั่วถึงหมด วันนั้นผมกำลังจะคาร์ดิโอ้ตามปกติแหละฮะ ลู่วิ่งมันก็อยู่ติดริมกระจก ช่วงห้าโมงเย็นหกโมงเย็นช่วงเลิกงานพอดีพนักงานชายหญิงเดินผ่านไปมาเป็นปกติส่วนใหญ่จะหน้าเดิมๆเห็นคุ้นชินกันทุกวัน ไอ้เราก็เดอนตามปกติไปเรื่อยๆเพิ่มอรรกรสฟังเพลงไปเดินไป จนกระทั้งมีกลุ่มพนักงานออฟฟิตกลุ่มนึงเดินมา มันก็เป็นปกติไม่มีอะไรผิดสังเกตุอยู่แล้ว แต่..มีบางอย่างที่ทำให้ผมต้องเหลือบไปมองอย่างละสายตาไม่ได้ วิ๊ว~~ ผู้หญิงคนนึง ผมสั้นประไหล่ ตัวไม่เล็กมาก ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยกางเกงสีดำสามส่วนตัวใหญ่ๆ ออกแนวสตรีทๆ หน้าตาไม่ได้ดูสวยมาก ( ธรรมดานั้นล่ะ) ผมละสายตาไม่ได้ไม่ใช่เพราะเธอดูสวยนะ แต่.....ไอ้ท่าเดินเธอมันเหมือนคนใกล้จะตาย เดินมาหมดเรี่ยวหมดแรง จริงๆไม่ได้หมดแรงหรอก555. มันมองดูแปลกดีเหมือนพวกเด็กฮิปๆติสๆคูลๆดี เหมือนไม่ใช่สาวออฟฟิตน่ะ ( จริงๆเธอน่าจะทำงานออฟฟิตนั้นล่ะเพราะเดินมากับกลุ่มพนักงานด้วยกัน) ผมก็มองตามสัญชาติญาณนั้นล่ะเวลามีใครเดินผ่าน เธอเดินมองเข้ามาในยิมนั้นล่ะจ้องมองนั้นนี่ไปเรื่อย จนกระทั้งเธอเดินมาถึงตรงที่ผมวิ่งอยู่ เธอมองผมผมมองเธอเราสบตากัน....ปกติเวลาจังหวะที่คนเราจ้องมองกันพอดีๆ ไม่ฝ่ายใดฝ้ายนึงจะต้องหันหน้าไป หรือไม่ก็ยิ้มเล็กๆน้อยให้เวลามีคนจ้องมองเราแม้ไม่ได้คิดอะไรก็ตาม ( ตามมารยาทสังคมไม่รู้ถูกปล่าวนะฮะ) อันนี้ไม่รู้ผมอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองก็ได้นะ รู้สึกเธอจะมองผมอยู่ก่อน ตามปกติแหละนะคนเราชอบมองอะไรรอบๆ ( มั่งนะฮะ) เวลาคนมองเราอย่างที่บอกไปไม่ก็ยิ้มเล็กๆให้ ผมเลือกที่จะยิ้มเล็กๆให้
เดี๋ยวมาต่อๆ
แสดงความคิดเห็น
เคยอ้วนมากๆเสียความมั่นใจพูดไม่เก่ง เริ่มมีคนที่แอบชอบและอยากจะจีบสาวเป็น
ภายในไม่กี่ประโยค ผมเคยอ้วนมากๆตั้งแต่เรียนประถมยันจบมหาลัย เดินไปไหนมาไหน คนรอบๆมองด้วยสายตาแปลกๆ เวลาที่คุยกับใครก็ไม่ค่อยกล้า
เก็บตัวเองอยู่แต่ในบ้าน นั้งเปิดคอมใฃ้ชีวิตเป็นนิส ซึ่งเป็นแบบนี้มานานจนผมชิน ปล่อยตัวเองเลยตามเลย จนมาถึงจุดนึงที่รู้สึกว่าตัวเองมันไม่ไหวล่ะ เลยตัดสินใจลดน้ำหนักอย้างจริงจัง ลดได้ผ่านมา1ปีกว่า ก็ดูคล่องตัวขึ้นมาก ไม่เหนื่อยง่าย เริ่มรู้สึกมีความมั่นใจขึ้นมานิดๆ จึงเริ่มจะเปิดตัวเองเพราะอีกไม่กี่เดือนจะต้องเข้าสู่สังคมการทำงาน แต่มันไม่ง่ายเลยความรู้สึกแรกที่ผมรู้สึกคือเหมือนตัวเองพึ่งออกมาจากป่ามาเจอโลกภายนอก ไปไม่ถูกพูดไม่เป็น กับผู้ชายด้วยกันคุยไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ พอถามไปมาตอบได้ บ้างทีก็ติดขัดๆหยุดบ้างไม่รู้จะต่อบทยังไง แต่กับผู้หญิงนี่สิครับไม่รู้ตัวเองเป็นไรคุยไม่กล้าสบตาตรงๆไม่รู้ตัวเองจะเขินห่าไรนักหน่า ( เหมือนเด็กเลยเนอะ555+) แต่ถ้าคนที่คุยกันบ่อยสนิทกันก็จะไม่เป็นไรครับ
เดี๋ยวมาต่อนะฮะ