ผมกับแฟน คบกันมา5ปี ทะเลาะกันก็บ่อย ทุกๆครั้งจะทะเลาะรุนแรงมาก แต่ก็กลับมารักกันปกติ
แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า แฟนผมเพิ่งเรียนจบ แล้วยังหางานไม่ได้ เธอจบปริญญาตรี แน่ยังไม่มีงานทำ จบนิเทศมา ทางบ้านของเธอกดดันหลายเรื่อง เธอต้องทำงานบ้านทุกๆอย่าง โดนกดดันทั้งเรื่องที่บ้าน เรื่องเรียน เรื่องงานที่ยังหาไม่ได้
เธอไปได้วานร้านสะดวกซื้อในปั๊มหนึ่ง เธอก็มาปรึกษาผม ว่าจะทำๆไปก่อนดีกว่าไม่มีงาน
แทนที่ผมจะคอยให้กำลังใจให้คำปรึกษา กลับไปต่อว่าเธอเรื่องงาน ว่าเธอไม่ยอมหางานเอง เลยมีปากเสียงกันนิดหน่อย แล้วก็ไม่ได้คุยกัน เริ่มงานวันแรกเธอก็ส่งข้อความมาบอกปกติ แต่ผมไม่ตอบ จนเย็นผมทักไปถามว่าจะให้ไปรับไหม เธอบอกไม่ต้อง แล้วก็เงียบไป
พอช่วงค่ำ เธอเปลี่ยนปกเฟสจากที่เป็นรูปผม ผมเลยทักไปถามว่าเป็นอะไร เธอก็บอกแค่เปล่า เครียด เบื่อ อยากอยู่คนเดียว หลังจากวันนั้นผมเริ่มง้อเธอแต่เหมือนเรื่องทุกอย่างมันก็แย่ลงๆ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน โทรหาก็ไม่รับ ไปหาก็หนีหน้า ส่งข้อความมาไล่ผมกลับไป ผมพยามง้อแต่ก็ไม่ช่วยไรเลย จนผมคิดว่าควรจะคุยกันดีๆเลยไปหาที่บ้าน พอเข้าไปคุยก็ไม่คุยกับผม ด่าผม ไล่ผมอย่างเดียว เสียงดังจนพ่อแม่ตื่น จนพ่อบอกให้ผมกลับก่อน ผมเลยกลับ ผมกลับมาเธอส่งมาด่าผมเรื่องที่พ่อแม่น้องมารับรู้เรื่องนี้และเครียดไปอีก ผมขอโทดแต่ไม่เป็นผล
วันต่อมาแม่โทรมาร้องไห้กับผม บอกว่าให้คุยกันดีๆ คบกันมานานแล้ว ไม่อยากให้ทะเลาะกัน
วันต่อมาผมเลยตัดสินใจไปอีกครั้ง แต่ก็อีหร็อบเดิม จนพ่อต้องให้ผมกลับไปก่อน และก็เหมือนเดิม เธอส่งข้อความมาไล่และด่า จะเลิกอย่างเดียว
พ่อเขาก็ให้กำลังใจ บอกตอนนี้คุยกันไปก็ไม่ดีขึ้น ลองห่างกันสักพัก รอให้เย็นกว่านี้ ค่อยกลับมาคุยกัน
คือตอนนี้เธอเดือดมาก ลบเฟสผมทิ้ง ผมส่องก็ไม่เห็นอะไร เพราะเธอเปิดเฉพาะเพื่อน
ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ผมทำทุกอย่างเเล้วไม่มีรัยดีขึ้นเลย
ก่อนหน้านั้น ผมเอาของไปง้อก็ไม่ดีขึ้น
คิดว่าควรปล่อยให้เธอได้อยู่คนเดียวสักพัก คงจะดีขึ้นบ้าง
ตอนนี้ผมแทบไม่รู้อะไรเบยเพราะเข้าไปดูไรไม่ได้เลย แต่รูปในเฟส เธอลบรูปรู่ทิ้ง5-6รูปล่าสุด แต่ที่เหลือก็ยังอยู่
เธอยังมากดดูสตอรี่ที่ผมเพ้ออยู่
จากนี้ผมไม่รู้จะมีโอกาสอีกมั้ย รวมรู้จักกันก็6ปีว่า มันมากกส่านักเเต่มันผูกพันกันจริงไม่
ผมไม่อยากเสียเธอไปเลย กลัวว่าช่วงที่ห่างกันยะมีคนเข้ามาคุยแล้วด้วยความโมโหความคิดแย่ๆในช่วงนั้นจะพาเธอไป
แฟนบอกเลิก
แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า แฟนผมเพิ่งเรียนจบ แล้วยังหางานไม่ได้ เธอจบปริญญาตรี แน่ยังไม่มีงานทำ จบนิเทศมา ทางบ้านของเธอกดดันหลายเรื่อง เธอต้องทำงานบ้านทุกๆอย่าง โดนกดดันทั้งเรื่องที่บ้าน เรื่องเรียน เรื่องงานที่ยังหาไม่ได้
เธอไปได้วานร้านสะดวกซื้อในปั๊มหนึ่ง เธอก็มาปรึกษาผม ว่าจะทำๆไปก่อนดีกว่าไม่มีงาน
แทนที่ผมจะคอยให้กำลังใจให้คำปรึกษา กลับไปต่อว่าเธอเรื่องงาน ว่าเธอไม่ยอมหางานเอง เลยมีปากเสียงกันนิดหน่อย แล้วก็ไม่ได้คุยกัน เริ่มงานวันแรกเธอก็ส่งข้อความมาบอกปกติ แต่ผมไม่ตอบ จนเย็นผมทักไปถามว่าจะให้ไปรับไหม เธอบอกไม่ต้อง แล้วก็เงียบไป
พอช่วงค่ำ เธอเปลี่ยนปกเฟสจากที่เป็นรูปผม ผมเลยทักไปถามว่าเป็นอะไร เธอก็บอกแค่เปล่า เครียด เบื่อ อยากอยู่คนเดียว หลังจากวันนั้นผมเริ่มง้อเธอแต่เหมือนเรื่องทุกอย่างมันก็แย่ลงๆ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน โทรหาก็ไม่รับ ไปหาก็หนีหน้า ส่งข้อความมาไล่ผมกลับไป ผมพยามง้อแต่ก็ไม่ช่วยไรเลย จนผมคิดว่าควรจะคุยกันดีๆเลยไปหาที่บ้าน พอเข้าไปคุยก็ไม่คุยกับผม ด่าผม ไล่ผมอย่างเดียว เสียงดังจนพ่อแม่ตื่น จนพ่อบอกให้ผมกลับก่อน ผมเลยกลับ ผมกลับมาเธอส่งมาด่าผมเรื่องที่พ่อแม่น้องมารับรู้เรื่องนี้และเครียดไปอีก ผมขอโทดแต่ไม่เป็นผล
วันต่อมาแม่โทรมาร้องไห้กับผม บอกว่าให้คุยกันดีๆ คบกันมานานแล้ว ไม่อยากให้ทะเลาะกัน
วันต่อมาผมเลยตัดสินใจไปอีกครั้ง แต่ก็อีหร็อบเดิม จนพ่อต้องให้ผมกลับไปก่อน และก็เหมือนเดิม เธอส่งข้อความมาไล่และด่า จะเลิกอย่างเดียว
พ่อเขาก็ให้กำลังใจ บอกตอนนี้คุยกันไปก็ไม่ดีขึ้น ลองห่างกันสักพัก รอให้เย็นกว่านี้ ค่อยกลับมาคุยกัน
คือตอนนี้เธอเดือดมาก ลบเฟสผมทิ้ง ผมส่องก็ไม่เห็นอะไร เพราะเธอเปิดเฉพาะเพื่อน
ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ผมทำทุกอย่างเเล้วไม่มีรัยดีขึ้นเลย
ก่อนหน้านั้น ผมเอาของไปง้อก็ไม่ดีขึ้น
คิดว่าควรปล่อยให้เธอได้อยู่คนเดียวสักพัก คงจะดีขึ้นบ้าง
ตอนนี้ผมแทบไม่รู้อะไรเบยเพราะเข้าไปดูไรไม่ได้เลย แต่รูปในเฟส เธอลบรูปรู่ทิ้ง5-6รูปล่าสุด แต่ที่เหลือก็ยังอยู่
เธอยังมากดดูสตอรี่ที่ผมเพ้ออยู่
จากนี้ผมไม่รู้จะมีโอกาสอีกมั้ย รวมรู้จักกันก็6ปีว่า มันมากกส่านักเเต่มันผูกพันกันจริงไม่
ผมไม่อยากเสียเธอไปเลย กลัวว่าช่วงที่ห่างกันยะมีคนเข้ามาคุยแล้วด้วยความโมโหความคิดแย่ๆในช่วงนั้นจะพาเธอไป