ผมจะเล่าประวัติเกี่ยวกับครอบครัวผมให้ฟัง จะยาวหน่อยนะคับ
เรื่องมีอยู่ว่า พอผม เป็นลูกของ ตากับยายของผม เขามีลูก2คน คือ พ่อกับน้าของผม บ้านเราเป็นครอบครัวพอมีตังคับ เป็นเจ้าของร้านวัสดุก่อสร้าง แต่!!
เมื่อก่อน ไม่ได้มีขนาดนี้คับ ตากับยาย เคยเล่าว่า เมื่อก่อนเขาลำบากมากกว่าจะมีได้แบบนี้ เมื่อก่อน เขาปั้นดินเนี้ยแหละคับเดือนนึงขายได้ใบเดียว มันก็ไม่พอใช้เขาก็เลยไปทำอย่างอื่น เขาเคยเล่าว่า เขาเคยเป็นขี้ข้า ลงเรือไปขุดแรร์ อยู่ประมาณ4ปี แต่4ปีนั้นเขาไม่ได้อะไรเลย ไม่ได้เงินสักบาท จน เขาแยกตัวออกมาไปทำงานกับ ญาติเขา ซึ่งทำแรร์เหมือนกัน แต่ก็เหมือนเดิมคับ ไม่ได้อะไรเลย แต่ยังดีที่เขายกเรือให้ เขาก็เลย ไปทำเอง หลายปี มีโดนปล้นบ้าง เจออุปสรรค์มากมาย เขาเหนื่อยมามาก จนเขาได้เงินจากการขายแรร์ตอยนั้น เป็นเงินก้อน เขาก็เอามาเปิดเป็นร้านขาย วัสดุก่อสร้างจากเล็กๆก่อนคับจนใหญ่โตเป็นหนี้ก้อนโต แล้วเขาก็มีลูก คือพ่อผมเขาก็ส่งเรียน โรงเรียนวัดคับ พ่อผมเรียนไม่จบเพราะว่า เวลาเรียน ต้องคอยออกมาช่วยยาย ขายของ ตอนนั้นไม่มีคนช่วยคับ ไม่มีคนส่งของ คนงานน้อยมาก แล้วก็มีน้อง คือ น้าของผมซึ่ง จะบอกก่อนว่าเมื่อก่อนพ่อผม ค่อนข้างเกเร เที่ยวนู้นนี้ แต่งรถกะบะซิ่ง ตอนนั้น เขายังรักพ่ออยู่คับ เขาให้ทุกอย่าง จนมาเจอแม่ของผม ซึ่งเขาเกลียดแม่ของผมมาก เพียงเพราะ แม่ผม(จน) บ้านแม่ผมมีลูกประมาณ9คน แม่ผมคนเล็กสุดคับ
บ้านแมาผมรักกันมาก ค่อยช่วยเหลือกันตลอด แม่ของแม่ผม ผมเรียกแม่คุณ แต่ผมจำท่านไม่ได้แล้วเขาเสียไปก่อนผม จำความได้ แม่คุณใจดีมากคับ ช่วยเหลือคนอื่นตลอด ใครมายืมเงินก็ให้เขายืมหมด มีแกงอะไรทำอะไรกิน แกก็ให้คนอื่นแบ่งไปกินตลอด จนถึงวันที่พ่อผมแต่งกับแม่คับ พ่อแม่ผมเขารักกันคับ แม่ก็ไปอยู่ที่บ้านกับพ่อ เหตุการณ์เริ่มเปลี่ยนไปคับ ตั้งแต่ แม่มาอยู่ เขาใช้งานแม่ผมหนักมากเป็นเหมือนสเมียนแต่ ต้องไปยกหินยกทราย แบกปูนตลอด แต่แม่ผมทำได้คับไม่เคยบ่นไม่เคยว่า แต่กลับถูก แม่ของพ่อ ด่าตลอดว่า ไม่ได้อย่างงั้นอย่างงี้ ทั้งๆที่แม่ผมเนี่ยทำตลอด ลูกค้าชมตลอดว่า ขยันนะ ทำงานเก่ง พูดจาเพราะ แต่เวลาคนถามยายว่าแม่ผมเป็นใคร เขาจะบอกคนอื่น ว่าลูกน้อง...ใช่คับอ่านไม่ผิด เขาเปรียบเป็นคนงานคนนึง ซึ้งบอกก่อนว่า พ่อแม่ผมตอนนั้น เงินเดือนเขาให้ 2คน6พันบาท น้อยมากคับ ให้ช้าบ้าง ไม่ให้บ้าง แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคิดว่า สักวันนึง เขาก็คงยกให้เรา แต่ไม่ใช่คับ หลังๆไม่เคยให้อะไรเลย ต้องค่อย หยิบของเขาใช้ตลอด ก็คล้ายๆขโมยแหละคับ แต่ไม่ได้เยอะแค่พอใช้จ่ายไปวันๆ แต่เขากลับไปบอกคืนอื่นว่า เขาให้คนละ20,000 อ้าว ทุดคนบอกว่า เออ มันสบายเนอะเงินก็เยอะแต่มันไม่ใช่เลยคับ มันละโลก สิ่งที่เขาพูดกับสิ่งที่เขาทำคนละอย่างเลย ค่าเทอมตอนผมเรียนอนุบาล ประถม มัธยม เขาไม่เคยจ่ายแม้แต่บาทเดียว ทุกคนงงสิคับ ว่าเอาเงินมาจากไหนใช้จ่าย ช่วงนั้น พ่อผมทำเกี่ยวกับรถคน กล่องรถยนต์ ใส่กะบะซิ่ง
เขาไปอบรม จนเขาก็รับมาทำ เหมือนเป็นดวงคับ พ่อผมทำรถวิ่งได้คับ ลูกค้ามาทำเยอะมากเพราะทำที่อื่นไม่จบ แต่มาทำที่พ่อผมวิ่งได้ แรงทุกคัน บอกเลยกำไรจากการทำกล่องรถเยอะมากคับ เยอะแบบว่า เราไม่ชอบคนไหน เราไม่ทำก็ได้ เมื่อก่อนพ่อเป็นคนอารมณ์ร้อนคับไม่ยอมใคร ใครมาเร่งๆด่าหมดคับลูกค้าซื้อของ พ่อผมด่าเสียหมดแหละคับ แต่ตอนนี้ พ่อผมใจเย็นมากคับ เข้าวัดตลอด สวดมนต์ทุกคืน นั่งสมาธิทุกวัน ทำงานช่วยยายตลอด อะมาต่อดีกว่า
แต่ในวงการรถมันวุ่นวายคับ มันมีโกง มีแกล้งกันมากมาย (อันนี้ไม่เล่าดีกว่า) จนพ่อผมเลิกทำคับ ให้ ลูกพี่ลูกน้องรับช่วงต่อไปทำต่อ แต่ตอนที่ทำรถ ยายเขาด่าพ่อผมตลอดคับว่า ไม่เคยทำงาน ทำแม้งแต่รถแต่งแต่รถ แต่ทำรถมันได้เงินคับ ได้เงินมาส่งผมเรียน ได้เงินมากินมาใช้ แต่เขากลับมาพูดบอกคนอื่นว่ามันไม่เอาอะไรเลย ทำแต่รถ ทั้งๆที่เขา เองก็รู้ว่า เขาไม่ให้เงินใช้สักบาทแต่ไปบอกคนอื่นว่าให้ น่าเสียใจนะคับ จนพ่อผมเลิกทำเกี่ยวกับรถมาช่วยเขาทำงานที่บ้านต่อ จนตอนนั้น โรงงานใหญ่แล้วคับ ใช้หนี่หมดแล้ว ทีนี้ น้องพ่อผมเรียนจบมาคับ จบนิติ เรียนไม่เก่งหรอกคับ แต่เขา เป็นคนไม่อะไรกับใครเงียบ มีนี่จบมา เขาสร้างโรงงาน อีกโรงให้คับ เป็นโรงงาน หลังคาเหล็ก ซึ่ง ตามศักดิ์แล้ว พี่คนโต ต้องได้ก่อนใช่ไหมคับแต่ เปล่าเลยคับ เขาให่น้องพ่อเลย
ทั้งๆที่กว่าโรงงานจะใหญ่ได้ขนาดนี้ พ่อผมเป็นคนยุเคียงข้าง เขามาตลอดแต่เขากลับว่า ไม่ดี สรุปเขาให้น้องพ่อคับ กู้ธนาคาร มา20-30ล้าน เขาให้น้าคุมเลยคับหยิบจ่ายได้ ไม่เคยว่า แต่กับพ่อผม แม้ตาบาทเดียว ก็แถบไม่เด็นคับ จน โรงงานนู้นปลดหนี้ ธนาคารหมดแล้ว เขาชมคับ มันเก่ง มันฉลาด แต่กับพ่อผมหรอ ไม่เคยชมคับ ด่าให้ด้วย พ่อผมน้อยใจตลอดคับ แต่ไม่เคยพูด พ่อซื้ออะไรมาให้กิน เขาบอกซื้อมาทำไมแต่ กับอีกคน นานมากกว่าจะมาหา ซื้อมาให้ทีดีใจใหญ่ ปีนึง นับครั้งได้คับเวลามาหา ยิ่งตอนนี้มีลูก 2คน ตายาย ติดงอมเลยคับ จะยกที่ให้หลาน นู้นนี้เฉย แต่ผมหลานคนแรกคับ ไม่เคยพูดถึงเลย ผมช่วยงานตลอดคับ เวลาผม หยุดเรียน เมื่อก่อนผมทำเขาให้อาทิตละ200-300 ผมก็ไม่สนใจคับ คิดว่าทำที่บ้าน ไม่หวังอะไร ตอนนี้ เริ่มให้ วันละ300ละคับ แต่ให้ที ด่าตลอด ว่าให้ทำเยอะๆ แต่ ทางนู้นหรอคับหมดเป็นแสนก็ว่านิดเดียว ค่าเทอมผมแค่เทอมละ9600 บอกแพงเรียนไปทำไม แต่หลานทางนู้น เก่งมากเรียนโรงเรียนดีๆ เขาพูดบอกคนอื่นตลอดคับ ว่า โรงวัสดุ จะยกให้พ่อคับ แต่ พูดมา20กว่าปีแล้วคับ ทุดวันนี้ พ่อแม่ผม ก็ไมาได้เงินจากเขาสักบาท ตั้งแต่วันนั้น เราต้องค่อยหยิบใช้ตลอดคับ ถ้าเราไม่เอา เราก็มีกินคับ ผมก็ตงไม่ได้เรียนคับ ตอนนี้ผมใกล้เรียนจบปริญญาตรีแล้วคับ ช่วงหลังๆมา เริ่มหนักขึ้นคับ เริ่มด่า เริ่มเหมือนไล่ ครองครัวผมตลอดคับ แต่พูดแบบจิตวิทยาอะคับเชิงแบบ ให้เราไปเอง ถ้าเรา3คนไป เขาจะบอกคนอื่นได้เลยคับ ว่า พวกผมไม่ดีแต่ จิงๆแล้วเราช่วยเขามาตลอดคับ แต่ถ้าเขาไล่ คนจะมองเขาว่าไม่ดี ที่ไล่ไป แต่ตอนนี้ เขาพยายามเหมือนแบบ อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยคับว่า เขาจะให้ไหม รึอาจจะยกให้ฝั่งนั้นหมดเลยก็ได้ เพราะเขารักมากคับ แต่ทางผม เหนื่อยมากคับ พ่อผมทำงานจนหน้ากรอบ แห้งหมด ยิ่งกว่าคนงานอีกคับ ถึงกับ นอนแล้วฝันเลยคับ พ่อระเม่อร้องไห้ ตอนนอนตลอด ทุกวันนี่ก็ได้แต่ทนอยู่ไป เผื่อเขาจะให้บ้าง สักนิด ก็ยังดี ที่เล่าๆมาเป็นแค่ส่วนเล็กๆคับมันมีอะไรที่มากกว่านี่เยอะ เป้นทุกคนจะทำยังไงคับ ตอนนี้ ผมเครียดมากเลย ขอความคิดเห็นหน่อยคับ
ถ้าตายาย แถบไม่เคยให้อะไรพ่อแม่ และเราเลย แต่กลับให้ ลูกคนเล็กคือน้องของพ่ออย่างเดียวเป็นเวลามากกว่า20ปี เราควรทำยังไงดี
เรื่องมีอยู่ว่า พอผม เป็นลูกของ ตากับยายของผม เขามีลูก2คน คือ พ่อกับน้าของผม บ้านเราเป็นครอบครัวพอมีตังคับ เป็นเจ้าของร้านวัสดุก่อสร้าง แต่!!
เมื่อก่อน ไม่ได้มีขนาดนี้คับ ตากับยาย เคยเล่าว่า เมื่อก่อนเขาลำบากมากกว่าจะมีได้แบบนี้ เมื่อก่อน เขาปั้นดินเนี้ยแหละคับเดือนนึงขายได้ใบเดียว มันก็ไม่พอใช้เขาก็เลยไปทำอย่างอื่น เขาเคยเล่าว่า เขาเคยเป็นขี้ข้า ลงเรือไปขุดแรร์ อยู่ประมาณ4ปี แต่4ปีนั้นเขาไม่ได้อะไรเลย ไม่ได้เงินสักบาท จน เขาแยกตัวออกมาไปทำงานกับ ญาติเขา ซึ่งทำแรร์เหมือนกัน แต่ก็เหมือนเดิมคับ ไม่ได้อะไรเลย แต่ยังดีที่เขายกเรือให้ เขาก็เลย ไปทำเอง หลายปี มีโดนปล้นบ้าง เจออุปสรรค์มากมาย เขาเหนื่อยมามาก จนเขาได้เงินจากการขายแรร์ตอยนั้น เป็นเงินก้อน เขาก็เอามาเปิดเป็นร้านขาย วัสดุก่อสร้างจากเล็กๆก่อนคับจนใหญ่โตเป็นหนี้ก้อนโต แล้วเขาก็มีลูก คือพ่อผมเขาก็ส่งเรียน โรงเรียนวัดคับ พ่อผมเรียนไม่จบเพราะว่า เวลาเรียน ต้องคอยออกมาช่วยยาย ขายของ ตอนนั้นไม่มีคนช่วยคับ ไม่มีคนส่งของ คนงานน้อยมาก แล้วก็มีน้อง คือ น้าของผมซึ่ง จะบอกก่อนว่าเมื่อก่อนพ่อผม ค่อนข้างเกเร เที่ยวนู้นนี้ แต่งรถกะบะซิ่ง ตอนนั้น เขายังรักพ่ออยู่คับ เขาให้ทุกอย่าง จนมาเจอแม่ของผม ซึ่งเขาเกลียดแม่ของผมมาก เพียงเพราะ แม่ผม(จน) บ้านแม่ผมมีลูกประมาณ9คน แม่ผมคนเล็กสุดคับ
บ้านแมาผมรักกันมาก ค่อยช่วยเหลือกันตลอด แม่ของแม่ผม ผมเรียกแม่คุณ แต่ผมจำท่านไม่ได้แล้วเขาเสียไปก่อนผม จำความได้ แม่คุณใจดีมากคับ ช่วยเหลือคนอื่นตลอด ใครมายืมเงินก็ให้เขายืมหมด มีแกงอะไรทำอะไรกิน แกก็ให้คนอื่นแบ่งไปกินตลอด จนถึงวันที่พ่อผมแต่งกับแม่คับ พ่อแม่ผมเขารักกันคับ แม่ก็ไปอยู่ที่บ้านกับพ่อ เหตุการณ์เริ่มเปลี่ยนไปคับ ตั้งแต่ แม่มาอยู่ เขาใช้งานแม่ผมหนักมากเป็นเหมือนสเมียนแต่ ต้องไปยกหินยกทราย แบกปูนตลอด แต่แม่ผมทำได้คับไม่เคยบ่นไม่เคยว่า แต่กลับถูก แม่ของพ่อ ด่าตลอดว่า ไม่ได้อย่างงั้นอย่างงี้ ทั้งๆที่แม่ผมเนี่ยทำตลอด ลูกค้าชมตลอดว่า ขยันนะ ทำงานเก่ง พูดจาเพราะ แต่เวลาคนถามยายว่าแม่ผมเป็นใคร เขาจะบอกคนอื่น ว่าลูกน้อง...ใช่คับอ่านไม่ผิด เขาเปรียบเป็นคนงานคนนึง ซึ้งบอกก่อนว่า พ่อแม่ผมตอนนั้น เงินเดือนเขาให้ 2คน6พันบาท น้อยมากคับ ให้ช้าบ้าง ไม่ให้บ้าง แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคิดว่า สักวันนึง เขาก็คงยกให้เรา แต่ไม่ใช่คับ หลังๆไม่เคยให้อะไรเลย ต้องค่อย หยิบของเขาใช้ตลอด ก็คล้ายๆขโมยแหละคับ แต่ไม่ได้เยอะแค่พอใช้จ่ายไปวันๆ แต่เขากลับไปบอกคืนอื่นว่า เขาให้คนละ20,000 อ้าว ทุดคนบอกว่า เออ มันสบายเนอะเงินก็เยอะแต่มันไม่ใช่เลยคับ มันละโลก สิ่งที่เขาพูดกับสิ่งที่เขาทำคนละอย่างเลย ค่าเทอมตอนผมเรียนอนุบาล ประถม มัธยม เขาไม่เคยจ่ายแม้แต่บาทเดียว ทุกคนงงสิคับ ว่าเอาเงินมาจากไหนใช้จ่าย ช่วงนั้น พ่อผมทำเกี่ยวกับรถคน กล่องรถยนต์ ใส่กะบะซิ่ง
เขาไปอบรม จนเขาก็รับมาทำ เหมือนเป็นดวงคับ พ่อผมทำรถวิ่งได้คับ ลูกค้ามาทำเยอะมากเพราะทำที่อื่นไม่จบ แต่มาทำที่พ่อผมวิ่งได้ แรงทุกคัน บอกเลยกำไรจากการทำกล่องรถเยอะมากคับ เยอะแบบว่า เราไม่ชอบคนไหน เราไม่ทำก็ได้ เมื่อก่อนพ่อเป็นคนอารมณ์ร้อนคับไม่ยอมใคร ใครมาเร่งๆด่าหมดคับลูกค้าซื้อของ พ่อผมด่าเสียหมดแหละคับ แต่ตอนนี้ พ่อผมใจเย็นมากคับ เข้าวัดตลอด สวดมนต์ทุกคืน นั่งสมาธิทุกวัน ทำงานช่วยยายตลอด อะมาต่อดีกว่า
แต่ในวงการรถมันวุ่นวายคับ มันมีโกง มีแกล้งกันมากมาย (อันนี้ไม่เล่าดีกว่า) จนพ่อผมเลิกทำคับ ให้ ลูกพี่ลูกน้องรับช่วงต่อไปทำต่อ แต่ตอนที่ทำรถ ยายเขาด่าพ่อผมตลอดคับว่า ไม่เคยทำงาน ทำแม้งแต่รถแต่งแต่รถ แต่ทำรถมันได้เงินคับ ได้เงินมาส่งผมเรียน ได้เงินมากินมาใช้ แต่เขากลับมาพูดบอกคนอื่นว่ามันไม่เอาอะไรเลย ทำแต่รถ ทั้งๆที่เขา เองก็รู้ว่า เขาไม่ให้เงินใช้สักบาทแต่ไปบอกคนอื่นว่าให้ น่าเสียใจนะคับ จนพ่อผมเลิกทำเกี่ยวกับรถมาช่วยเขาทำงานที่บ้านต่อ จนตอนนั้น โรงงานใหญ่แล้วคับ ใช้หนี่หมดแล้ว ทีนี้ น้องพ่อผมเรียนจบมาคับ จบนิติ เรียนไม่เก่งหรอกคับ แต่เขา เป็นคนไม่อะไรกับใครเงียบ มีนี่จบมา เขาสร้างโรงงาน อีกโรงให้คับ เป็นโรงงาน หลังคาเหล็ก ซึ่ง ตามศักดิ์แล้ว พี่คนโต ต้องได้ก่อนใช่ไหมคับแต่ เปล่าเลยคับ เขาให่น้องพ่อเลย
ทั้งๆที่กว่าโรงงานจะใหญ่ได้ขนาดนี้ พ่อผมเป็นคนยุเคียงข้าง เขามาตลอดแต่เขากลับว่า ไม่ดี สรุปเขาให้น้องพ่อคับ กู้ธนาคาร มา20-30ล้าน เขาให้น้าคุมเลยคับหยิบจ่ายได้ ไม่เคยว่า แต่กับพ่อผม แม้ตาบาทเดียว ก็แถบไม่เด็นคับ จน โรงงานนู้นปลดหนี้ ธนาคารหมดแล้ว เขาชมคับ มันเก่ง มันฉลาด แต่กับพ่อผมหรอ ไม่เคยชมคับ ด่าให้ด้วย พ่อผมน้อยใจตลอดคับ แต่ไม่เคยพูด พ่อซื้ออะไรมาให้กิน เขาบอกซื้อมาทำไมแต่ กับอีกคน นานมากกว่าจะมาหา ซื้อมาให้ทีดีใจใหญ่ ปีนึง นับครั้งได้คับเวลามาหา ยิ่งตอนนี้มีลูก 2คน ตายาย ติดงอมเลยคับ จะยกที่ให้หลาน นู้นนี้เฉย แต่ผมหลานคนแรกคับ ไม่เคยพูดถึงเลย ผมช่วยงานตลอดคับ เวลาผม หยุดเรียน เมื่อก่อนผมทำเขาให้อาทิตละ200-300 ผมก็ไม่สนใจคับ คิดว่าทำที่บ้าน ไม่หวังอะไร ตอนนี้ เริ่มให้ วันละ300ละคับ แต่ให้ที ด่าตลอด ว่าให้ทำเยอะๆ แต่ ทางนู้นหรอคับหมดเป็นแสนก็ว่านิดเดียว ค่าเทอมผมแค่เทอมละ9600 บอกแพงเรียนไปทำไม แต่หลานทางนู้น เก่งมากเรียนโรงเรียนดีๆ เขาพูดบอกคนอื่นตลอดคับ ว่า โรงวัสดุ จะยกให้พ่อคับ แต่ พูดมา20กว่าปีแล้วคับ ทุดวันนี้ พ่อแม่ผม ก็ไมาได้เงินจากเขาสักบาท ตั้งแต่วันนั้น เราต้องค่อยหยิบใช้ตลอดคับ ถ้าเราไม่เอา เราก็มีกินคับ ผมก็ตงไม่ได้เรียนคับ ตอนนี้ผมใกล้เรียนจบปริญญาตรีแล้วคับ ช่วงหลังๆมา เริ่มหนักขึ้นคับ เริ่มด่า เริ่มเหมือนไล่ ครองครัวผมตลอดคับ แต่พูดแบบจิตวิทยาอะคับเชิงแบบ ให้เราไปเอง ถ้าเรา3คนไป เขาจะบอกคนอื่นได้เลยคับ ว่า พวกผมไม่ดีแต่ จิงๆแล้วเราช่วยเขามาตลอดคับ แต่ถ้าเขาไล่ คนจะมองเขาว่าไม่ดี ที่ไล่ไป แต่ตอนนี้ เขาพยายามเหมือนแบบ อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยคับว่า เขาจะให้ไหม รึอาจจะยกให้ฝั่งนั้นหมดเลยก็ได้ เพราะเขารักมากคับ แต่ทางผม เหนื่อยมากคับ พ่อผมทำงานจนหน้ากรอบ แห้งหมด ยิ่งกว่าคนงานอีกคับ ถึงกับ นอนแล้วฝันเลยคับ พ่อระเม่อร้องไห้ ตอนนอนตลอด ทุกวันนี่ก็ได้แต่ทนอยู่ไป เผื่อเขาจะให้บ้าง สักนิด ก็ยังดี ที่เล่าๆมาเป็นแค่ส่วนเล็กๆคับมันมีอะไรที่มากกว่านี่เยอะ เป้นทุกคนจะทำยังไงคับ ตอนนี้ ผมเครียดมากเลย ขอความคิดเห็นหน่อยคับ