คือเรื่องเกิดจากปิดเทอมค่ะ คือเราอยู่บ้านยายกลับบ้านบ้างแต่น้อย คือตอนแรกเราไม่รู้ว่าแม่เล่นไพ่ค่ะ จนเรากลับบ้านอืมเราก็รู้และ จากนั้นก็เปิดเทอม แม่ก็เล่นหนัก สิ่งที่แม่ควรจะทำคือทำความสะอาดบ้านและเวลาครอบครัว แต่แม่ไม่เอาเลย มันสุดจะทน เราอิจฉาเพื่อนมากๆที่มีแม่ค่อยอยู่บ้าน เรากลับมาบ้าน พอ2-3ทุ่มแม่ก็ไป เราไม่เข้าใจ เราเคยคิดนะถ้าเราตายไปก็คงดีให้เขาอยู่กับไพ่ไป เราต้องการแม่ที่ใส่ใจเรา ต้องการสิ่งดีๆที่แม่ให้ ความอุ่นใจที่แม่อยู่ เท่านั้นเอง เราเครียดที่แม่ไม่อยู่บ้าน เราเคยพูดกับเขานะว่า แม่หนูอยากได้ความอบอุ่นจากแม่บ้าง หนูไม่อยากให้แม่เล่นไพ่เลย แม่ก็เงียบ เราไม่ชอบคนที่ชวนแม่เราเล่นไพ่ แม่เลิกเล่นไปแล้ว กลับมาเล่นหนัก เราเครียดจนจะเป็นบ้าตาย เราแค่อยากอยู่กับแม่ เราผิดหรือคะ ทำยังไงเราถึงให้แม่อยู่กับเรา เราเครียด เครียดจนไม่รู้จะทำยังไง เราเคยร้องไห้หนักกับเรื่องนี้ จนแม่ต้องมาโอ๋เราเราบอกกับแม่ว่า แม่สัญญากับหนูนะว่าแม่จะไม่เล่นอีก แต่แม่ไม่เคยรับปากได้เลย แม่ไม่รับปากด้วยซ้ำ เราอยากให้แม่อยู่กับเราบ้างจริงๆค่ะ มันปวดหัวใจมากๆระหว่างพิมพ์ไป มีวิธีไหนบ้างคะ ที่จะไม่ให้แม่เล่นไพ่หรือไม่ก็ให้เล่นน้อยลง เราขอร้องค่ะ เราต้องการคำปรึกษาจริงๆเราแค่ต้องการให้แม่มีเวลาให้เราเท่านั้นเอง ขอบคุณค่ะ อาจจะพิมพ์วกไปวนมา ขอโทษนะคะ
แม่ใครเล่นเล่นไพ่หนักไหมคะ?