สวัสดีค่ะคือเราเนี้ยไม่ได้เป็นหญิงแท้หรอกแต่เราอะเป็นตุ๊ดและเราอะอยู่ในครอบครัวที่หวังกับเรามากเพราะว่าบ้านเราทำอาชีพค้าขายแล้วพ่อกับแม่จะพูดกับเราตลอดว่าถ้าเราอะเรียนจบอะเค้าจะเลิกขายของแล้วมาอยู่บ้านให้เราเลี้ยงเพราะว่าเค้าไม่ไหว
พูดตั้งแต่เด็กจนตอนนี้เรา 14 ปี อยู่ม.3 และเค้าพูดจนเราเบื่อจนมาถึงเวลาที่ต้องคิดว่าเราอยากเรียนต่อม.4ที่ไหนจบแล้วอยากเค้า. คณะอะไรมหาลัยอะไรและเราก็คิดว่าเราชอบไปทางออกแบบเสื้อผ้าแม่เราก็ไม่ให้เพราะบอกว่าตอนนี้ใครๆก็ใส่เสื้อผ้าธรรมดาไม่มีใครมาแคร์เรื่องรูปทรงเสื้อสักเท่าไหร่
เราก็เห็นว่าดีจนเรานั่งเครียดมาหลายวันเพราะต้องไปตอบครูว่าเราจะเรียนอะไรต่อ
แม่เราอยากให้เราเป็นหมอไม่ก็เภสัชเราก็ตอบไปว่าเราไม่ได้มีการตัดสินใจอะไรดีขนาดนั้นเราอาจจะฆ่าคนต่ายก็ได้ถ้าเราคิดไม่ดีและเภสัชเราไม่เก่งวิทย์และเคมีแม่ก็บอกว่ามันเงินดีแต่ในใจเราก็พูดว่ามันไม่ชอบ
มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดแล้วมันมีความสุขเหมือนอาชีพที่ชอบแล้วแม่ก็บอกว่าเราอยากเป็นอะไรก็ได้ที่ได้เงินดีเงินเร็ว จนตอนนี้เรายังคิดอยู่ดลยว่าจะไปไหนดีจะไปเรียนไหนอยากเป็นอะไรชอบหรือเปล่า
หลังจากนั้นไม่นานเราก็มีหลานถามว่าหลานคนนี่ลูกใครลูกของพี่สาวเราเองพี่สาวไม่ได้เรียนจบและเค้าก็ทำงานกลางคืนทำในบาร์
และเค้าก็มีแฟนเป็นต่างชาติและก็เลิกลากันไปแต่เค้าก็ยังท้องอยู่ตอนแรกพ่อกับแม่ก็จะเอาเงินสินสอดมาปิดหนี้ที่มีอยู่แต่ฝ่ายชายก็ไปซะก่อนเลยไม่ได้อะไรกลับมา
แล้วพี่ก็เอาลูกมาให้พ่อกับแม่เลี้ยงจนตอนนี้เก้าเดือนแล้ว พี่จะไปทำงานประมาณสามทุ่มกลับมาถึงตีห้าบ้างหกโมงบ้างพ่อกับแม่เราออกไปทำงานประมาณตีสามแล้วถามว่าใครเลี้ยงต่อก็คงไม่พ้นเราอยู่ดีวันนั้นเป็นวันสุดท้ายของเทอมสองม.2 เราก็จะไปถ่ายรูปสุดท้ายของเทอมไหว้ครูผู้ที่สอนเราแล้วเป็นวันแห่งความทรงจำแล้ววันนั้นเรามาดูน้องตั้งแต่ตีสามจนเจ็ดโมงก็ยังไม่มาแปดโมงเก้าโมงก็ยังไม่มาเราเสียใจมากว่าวันสุดท้ายของปีเราพลาดไปเรานั่งร้องไห้หนักมากแล้วเราก็โทรไปหาเพื่อนให้บอกครูด้วยว่าเราลาป่วยไม่สบายจนพี่เรากลับมาเที่ยงเพราะว่าเมามากเมาข้างต้องไปนอนห้องเพื่อนก่อนไม่งั้นจะขับรถกลับมาไม่ไหว แล้วพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกับพี่และก็ไม่คุยกับเป็นอาทิต
ที่จริงแล้วเราก็รู้สึกว่าคนรอบตัวเราในครอบครัวหวังแต่เงินของเราในอนาคตเหมือนไม่จริงใจกับเราเหมือนทำดีกับเราเพราะเงินแบะบ้างทีก็ทำกับเราเยี่ยงทาสไพร่ต้องรับทำคำสั่งจากเค้าอย่างเดียวจริงแล้วตอนที่ยังไม่มีหลานเข้ามาในบ้านเราต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานบ้านแทนพ่อแม่ในช่วงปิดเทอมเราไม่เคยว่างเว้นเลยวันไหนที่เราไม่สบายลุกจากเตียงไม่ได้เราก็ต้องฝืนเพราะยังไงพูดความจริงออกไปเค้าก็คงหาว่าแก้ทำจนบางทีเราก็คิดนะว่าทำไมถึงเกิดมาในสภาพตระกูลที่เราไม่อยากอยู่ และเมื่อเปิดเทอมพอเรากลับมาบางทีเค้ากินเข้าเที่ยงเสร็จเค้าก็ตั้งทิ้งไว้ให้เรามาเก็บเราก็ไม่ได้อยากทำหรอกนะแต่พอเราพูดเค้าก็บอกว่าทำตัวเป็นลูกที่ดีหน่อยตอนนี้เราคงมีความดีเต็มสมุดแล้วแหละถ้าจดไว้อะ บางทีเรากลับมาเรามากินข้าวแล้วเราลืมทิ้วทิชชูเก็บขวดน้ำแล้วพ่อก็จะบอกให้ไปเก็บจนหลายอย่างที่เราลืมวันนั้นเราได้กางเกงนร.ตัวใหม่เราลองชุดแล้วเราวางผาดไว้ที่โต๊ะอยู่ดีๆเค้าก็โมโหแล้วโยนออกไปหลังบ้านที่เป็นพื้นดิน
วันนั้นเรารับไม่ได้จริงๆที่เค้าทำรุนแรงเราก็ไม่พูดอะไรไปยิบแล้วก็ขึ้นมาร้องไห้ที่ห้องจนสามทุ่มเราก็หยุดได้ เราก็ร้องไห้ทุกวันอยู่แล้วเพราะว่าเราเก็บเรื่องทั้งโรงเรียนทั้งบ้านจนเราเครียดเพราะเก็บมามากจนทำให้เราต้องปล่อยมันออกมา
แล้วพ่อก็ตะคอกใส่เราบ่อยเราก็ไม่ชอบเสียใจไม่เค้าใจว่าเราผิดอะไร เหมือนในบ้านมีอะไรหายก็ตะมาโบ้ยเราตลอดว่าเราอะทำหายไปไหนหายไปไหนโดยที่บางอย่างเรายังไม่ได้แตะต้องหรือจับเลยสักครั้งจนบางทีก็นะเราก็คิดว่าทำไมต้องเราอะไรก็เราอะไรไม่ได้ก็เราหวังก็หวังกับเราใช้ก็ใช้เราขนาดไปซื้อผ้าอนามัยให้แม่ยังเคยอะคิดดูดิว่าชีวิตเรามันป่วยขนาดไหนอะตอนนี้ไหนจะเรียนหนักเพราะต้องสอบโอเน็ตเราก็ค้องไปเรียรพิเศษแบบไม่ค่อยอยากหรอกจนเราเหนื่อยจนวันนึงเราเกือบเป็นลมเพราะทั้งเรียนทั้งงานบ้านทั้งเรียนพิเศษ
แล้วเราก็เหนื่อยมากแล้วพอเราพูดว่าเหนื่อยเค้าก็ยอกกับเราว่าพ่อแม่เหนื่อยกว่าต้องทำงานงกงกส่งเราเรียนเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
แล้วเราต้องเรียนมาเพื่อเลี้ยงพ่อแม่ที่ทำอย่างกะเราเป็นคนใข้เราเครียดมากจนเราทำแบบทอสอบซึมเศร้าทางเว็บไซต์ของกรมการแพทย์ ผลออกมาคือเราซึมเศร้ามากจนน่าห่วงแต่เราก็คิดว่าถ้าชีวิตมันเหนื่อยมันท้อมันไม่ใช่แนวทางเราก็เคยอยากจะตายถึงแม้ในศาสนาจะบอกว่าการฆ่าตัวตายมันบาปแต่เราก็อยากไปอยู่นรกมากกว่าโลกมนุษย์อันวุ่นวายที่มีแต่การแข่งขันการชิงดีชิงเด่นการเอารัดเอาเปรียบหรือความไม่ยุติธรรมต่างๆนาๆ แล้วเราเนี้ยก็อยากหาทางไปที่ดีที่ไม่เครียดไม่เป็นพิษภัยต่อใครไม่เดือดร้อนใครถ้าใครมีทางนั้นก็บอกมาด้วยนะคะ
“ซึมเศร้า” หายยังไง
พูดตั้งแต่เด็กจนตอนนี้เรา 14 ปี อยู่ม.3 และเค้าพูดจนเราเบื่อจนมาถึงเวลาที่ต้องคิดว่าเราอยากเรียนต่อม.4ที่ไหนจบแล้วอยากเค้า. คณะอะไรมหาลัยอะไรและเราก็คิดว่าเราชอบไปทางออกแบบเสื้อผ้าแม่เราก็ไม่ให้เพราะบอกว่าตอนนี้ใครๆก็ใส่เสื้อผ้าธรรมดาไม่มีใครมาแคร์เรื่องรูปทรงเสื้อสักเท่าไหร่
เราก็เห็นว่าดีจนเรานั่งเครียดมาหลายวันเพราะต้องไปตอบครูว่าเราจะเรียนอะไรต่อ
แม่เราอยากให้เราเป็นหมอไม่ก็เภสัชเราก็ตอบไปว่าเราไม่ได้มีการตัดสินใจอะไรดีขนาดนั้นเราอาจจะฆ่าคนต่ายก็ได้ถ้าเราคิดไม่ดีและเภสัชเราไม่เก่งวิทย์และเคมีแม่ก็บอกว่ามันเงินดีแต่ในใจเราก็พูดว่ามันไม่ชอบ
มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดแล้วมันมีความสุขเหมือนอาชีพที่ชอบแล้วแม่ก็บอกว่าเราอยากเป็นอะไรก็ได้ที่ได้เงินดีเงินเร็ว จนตอนนี้เรายังคิดอยู่ดลยว่าจะไปไหนดีจะไปเรียนไหนอยากเป็นอะไรชอบหรือเปล่า
หลังจากนั้นไม่นานเราก็มีหลานถามว่าหลานคนนี่ลูกใครลูกของพี่สาวเราเองพี่สาวไม่ได้เรียนจบและเค้าก็ทำงานกลางคืนทำในบาร์
และเค้าก็มีแฟนเป็นต่างชาติและก็เลิกลากันไปแต่เค้าก็ยังท้องอยู่ตอนแรกพ่อกับแม่ก็จะเอาเงินสินสอดมาปิดหนี้ที่มีอยู่แต่ฝ่ายชายก็ไปซะก่อนเลยไม่ได้อะไรกลับมา
แล้วพี่ก็เอาลูกมาให้พ่อกับแม่เลี้ยงจนตอนนี้เก้าเดือนแล้ว พี่จะไปทำงานประมาณสามทุ่มกลับมาถึงตีห้าบ้างหกโมงบ้างพ่อกับแม่เราออกไปทำงานประมาณตีสามแล้วถามว่าใครเลี้ยงต่อก็คงไม่พ้นเราอยู่ดีวันนั้นเป็นวันสุดท้ายของเทอมสองม.2 เราก็จะไปถ่ายรูปสุดท้ายของเทอมไหว้ครูผู้ที่สอนเราแล้วเป็นวันแห่งความทรงจำแล้ววันนั้นเรามาดูน้องตั้งแต่ตีสามจนเจ็ดโมงก็ยังไม่มาแปดโมงเก้าโมงก็ยังไม่มาเราเสียใจมากว่าวันสุดท้ายของปีเราพลาดไปเรานั่งร้องไห้หนักมากแล้วเราก็โทรไปหาเพื่อนให้บอกครูด้วยว่าเราลาป่วยไม่สบายจนพี่เรากลับมาเที่ยงเพราะว่าเมามากเมาข้างต้องไปนอนห้องเพื่อนก่อนไม่งั้นจะขับรถกลับมาไม่ไหว แล้วพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกับพี่และก็ไม่คุยกับเป็นอาทิต
ที่จริงแล้วเราก็รู้สึกว่าคนรอบตัวเราในครอบครัวหวังแต่เงินของเราในอนาคตเหมือนไม่จริงใจกับเราเหมือนทำดีกับเราเพราะเงินแบะบ้างทีก็ทำกับเราเยี่ยงทาสไพร่ต้องรับทำคำสั่งจากเค้าอย่างเดียวจริงแล้วตอนที่ยังไม่มีหลานเข้ามาในบ้านเราต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานบ้านแทนพ่อแม่ในช่วงปิดเทอมเราไม่เคยว่างเว้นเลยวันไหนที่เราไม่สบายลุกจากเตียงไม่ได้เราก็ต้องฝืนเพราะยังไงพูดความจริงออกไปเค้าก็คงหาว่าแก้ทำจนบางทีเราก็คิดนะว่าทำไมถึงเกิดมาในสภาพตระกูลที่เราไม่อยากอยู่ และเมื่อเปิดเทอมพอเรากลับมาบางทีเค้ากินเข้าเที่ยงเสร็จเค้าก็ตั้งทิ้งไว้ให้เรามาเก็บเราก็ไม่ได้อยากทำหรอกนะแต่พอเราพูดเค้าก็บอกว่าทำตัวเป็นลูกที่ดีหน่อยตอนนี้เราคงมีความดีเต็มสมุดแล้วแหละถ้าจดไว้อะ บางทีเรากลับมาเรามากินข้าวแล้วเราลืมทิ้วทิชชูเก็บขวดน้ำแล้วพ่อก็จะบอกให้ไปเก็บจนหลายอย่างที่เราลืมวันนั้นเราได้กางเกงนร.ตัวใหม่เราลองชุดแล้วเราวางผาดไว้ที่โต๊ะอยู่ดีๆเค้าก็โมโหแล้วโยนออกไปหลังบ้านที่เป็นพื้นดิน
วันนั้นเรารับไม่ได้จริงๆที่เค้าทำรุนแรงเราก็ไม่พูดอะไรไปยิบแล้วก็ขึ้นมาร้องไห้ที่ห้องจนสามทุ่มเราก็หยุดได้ เราก็ร้องไห้ทุกวันอยู่แล้วเพราะว่าเราเก็บเรื่องทั้งโรงเรียนทั้งบ้านจนเราเครียดเพราะเก็บมามากจนทำให้เราต้องปล่อยมันออกมา
แล้วพ่อก็ตะคอกใส่เราบ่อยเราก็ไม่ชอบเสียใจไม่เค้าใจว่าเราผิดอะไร เหมือนในบ้านมีอะไรหายก็ตะมาโบ้ยเราตลอดว่าเราอะทำหายไปไหนหายไปไหนโดยที่บางอย่างเรายังไม่ได้แตะต้องหรือจับเลยสักครั้งจนบางทีก็นะเราก็คิดว่าทำไมต้องเราอะไรก็เราอะไรไม่ได้ก็เราหวังก็หวังกับเราใช้ก็ใช้เราขนาดไปซื้อผ้าอนามัยให้แม่ยังเคยอะคิดดูดิว่าชีวิตเรามันป่วยขนาดไหนอะตอนนี้ไหนจะเรียนหนักเพราะต้องสอบโอเน็ตเราก็ค้องไปเรียรพิเศษแบบไม่ค่อยอยากหรอกจนเราเหนื่อยจนวันนึงเราเกือบเป็นลมเพราะทั้งเรียนทั้งงานบ้านทั้งเรียนพิเศษ
แล้วเราก็เหนื่อยมากแล้วพอเราพูดว่าเหนื่อยเค้าก็ยอกกับเราว่าพ่อแม่เหนื่อยกว่าต้องทำงานงกงกส่งเราเรียนเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
แล้วเราต้องเรียนมาเพื่อเลี้ยงพ่อแม่ที่ทำอย่างกะเราเป็นคนใข้เราเครียดมากจนเราทำแบบทอสอบซึมเศร้าทางเว็บไซต์ของกรมการแพทย์ ผลออกมาคือเราซึมเศร้ามากจนน่าห่วงแต่เราก็คิดว่าถ้าชีวิตมันเหนื่อยมันท้อมันไม่ใช่แนวทางเราก็เคยอยากจะตายถึงแม้ในศาสนาจะบอกว่าการฆ่าตัวตายมันบาปแต่เราก็อยากไปอยู่นรกมากกว่าโลกมนุษย์อันวุ่นวายที่มีแต่การแข่งขันการชิงดีชิงเด่นการเอารัดเอาเปรียบหรือความไม่ยุติธรรมต่างๆนาๆ แล้วเราเนี้ยก็อยากหาทางไปที่ดีที่ไม่เครียดไม่เป็นพิษภัยต่อใครไม่เดือดร้อนใครถ้าใครมีทางนั้นก็บอกมาด้วยนะคะ