สวัสดีค่ะชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรา คือมันเป็นเรื่องที่คาใจและอยู่ในหัวตลอด
เรื่องมีอยู่ว่า เรามีลูกแล้วก่อนหน้านี้คบผู้ชายมาก่อน มีแฟนเป็นผู้ชายมาตลอด จนมีลูกด้วยกัน 1 คนกับแฟนเก่า อยู่กินกันมา 4-5 ปีมั้งถ้าจำไม่ผิด พักหลังก็คบๆเลิกๆ แต่ก็ไปไม่รอดเพราะอารมณ์ร้อนทั้งคู่ ตอนเลิกกันเราตัดสินใจเดินมาออกแล้วเอาลูกไว้กับบ้านทางผู้ชาย ซึ่งบ้านฝั่งแฟนเก่า มีฐานะที่ดีกว่าและตัวพ่อของลูกเองก็รักลูกมาก ปู่และย่าก็รักมากๆ
เคยคิดว่าจะเอาลูกมาอยู่กับเรา แต่ก็กลัวลูกจะลำบาก เพราะเราก็ตัวคนเดียว หากินคนเดียว ภาระเยอะสิ่ง
แต่ทางนู้นก็ยืนยันว่าไม่ให้เอามา..ทางบ้านแฟนเก่าทั้งพ่อและแม่เค้าก็ยังดีกับเรา และเราก็คุยกับแฟนเก่าได้ปกติเหมือนเพื่อน เหมือนพ่อและแม่ของลูก
ตอนนี้เลิกกันมา 2-3 ปีแล้วค่ะ เราก็ต้องทำงานเจอลูกบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเท่าที่ควร เดือนละครั้ง นอนด้วยกันก็ 2-3 คืน ในแต่ละรอบที่เจอ ลูกก็ยังอ้อนและรักเราเหมือนเดิม .. อ่อลืมบอก ตอนนี้ลูก อนุบาล 2 ละค่ะ
เค้าเป็นเด็กที่รักพ่อและแม่มาก โชคดีที่ฝั่งบ้านแฟนเก่าไม่สอนให้เค้าไม่รักเรา หลังจากที่เรานอนกับลูกแต่ละครั้ง พอถึงวันทำงานก็ต้องรีบกลับมาทำเพราะภาระหน้าที่ ใจไม่เคยอยากห่างลูกเลย รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่แย่มาก
ระหว่างนั้น.. ก็มีแฟนเป็นทอมค่ะ คบมา 1 ปีกว่าๆละ ซึ่งเค้าก็ดีกับเรามากแต่ทางฝั่งบ้านแฟนที่เป็นทอมยังไม่รู้ว่าเรามีลูกแล้ว ไม่ใช่ว่าเราปิดบังนะคะ เราแค่ไม่กล้าพูด เวลาเราโพสเฟสเกี่ยวกับลูกจะเป็นสาธารณะตลอดเลย แต่ไม่มีเฟสของคนบ้านนี้ยกเย้นแฟนที่เป็นทอม
เรารู้สึกอึดอัดใจ อยากจะบอกให้เค้ารู้จากปากเรา แต่ก็ไม่กล้า กลัวเค้าจะรับไม่ได้กัน..นอนคิดถึงลูกตัวเองทุกคืน เพราะช่วงนี้ไม่ได้ไปหาเลย เพราะตอนนี้มาทำงานกับบ้านแฟนปัจจุบัน แต่แฟนก็ไม่ห้ามที่จะไปหาลูกนะคะ เค้าเข้าใจ แต่เราเกรงใจบ้านเค้า
ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่แย่มากๆเลยหรือป่าว ลูกก็ไม่ได้ไปหา อึดอัดมาก เป็นสิ่งที่พูดกับใครไม่ได้จริงๆ
เลยขอมาระบายในนี้ คิดถึงลูกมากๆ อยากกอด อยากหอม อยากนอนกับลูกทุกๆคืน แต่มันเป็นไปไม่ได้
โทษตัวเองทุกวัน ว่าทำไมอดทนไม่มากพอที่จะทนเพื่อได้อยุ่กับลูก แต่มันไปกันไม่ได้จริงๆ
หลายอย่างมารวมๆกัน ตอนนี้อึดอัดมากๆ
ของคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องระบายของเรานะคะ
แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ..ดีกว่าไปโพสลงเฟสบุ๊ค
โอ้ยอึดอัดจนอธิบายไม่ถูก...
อยากระบาย..
เรื่องมีอยู่ว่า เรามีลูกแล้วก่อนหน้านี้คบผู้ชายมาก่อน มีแฟนเป็นผู้ชายมาตลอด จนมีลูกด้วยกัน 1 คนกับแฟนเก่า อยู่กินกันมา 4-5 ปีมั้งถ้าจำไม่ผิด พักหลังก็คบๆเลิกๆ แต่ก็ไปไม่รอดเพราะอารมณ์ร้อนทั้งคู่ ตอนเลิกกันเราตัดสินใจเดินมาออกแล้วเอาลูกไว้กับบ้านทางผู้ชาย ซึ่งบ้านฝั่งแฟนเก่า มีฐานะที่ดีกว่าและตัวพ่อของลูกเองก็รักลูกมาก ปู่และย่าก็รักมากๆ
เคยคิดว่าจะเอาลูกมาอยู่กับเรา แต่ก็กลัวลูกจะลำบาก เพราะเราก็ตัวคนเดียว หากินคนเดียว ภาระเยอะสิ่ง
แต่ทางนู้นก็ยืนยันว่าไม่ให้เอามา..ทางบ้านแฟนเก่าทั้งพ่อและแม่เค้าก็ยังดีกับเรา และเราก็คุยกับแฟนเก่าได้ปกติเหมือนเพื่อน เหมือนพ่อและแม่ของลูก
ตอนนี้เลิกกันมา 2-3 ปีแล้วค่ะ เราก็ต้องทำงานเจอลูกบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเท่าที่ควร เดือนละครั้ง นอนด้วยกันก็ 2-3 คืน ในแต่ละรอบที่เจอ ลูกก็ยังอ้อนและรักเราเหมือนเดิม .. อ่อลืมบอก ตอนนี้ลูก อนุบาล 2 ละค่ะ
เค้าเป็นเด็กที่รักพ่อและแม่มาก โชคดีที่ฝั่งบ้านแฟนเก่าไม่สอนให้เค้าไม่รักเรา หลังจากที่เรานอนกับลูกแต่ละครั้ง พอถึงวันทำงานก็ต้องรีบกลับมาทำเพราะภาระหน้าที่ ใจไม่เคยอยากห่างลูกเลย รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่แย่มาก
ระหว่างนั้น.. ก็มีแฟนเป็นทอมค่ะ คบมา 1 ปีกว่าๆละ ซึ่งเค้าก็ดีกับเรามากแต่ทางฝั่งบ้านแฟนที่เป็นทอมยังไม่รู้ว่าเรามีลูกแล้ว ไม่ใช่ว่าเราปิดบังนะคะ เราแค่ไม่กล้าพูด เวลาเราโพสเฟสเกี่ยวกับลูกจะเป็นสาธารณะตลอดเลย แต่ไม่มีเฟสของคนบ้านนี้ยกเย้นแฟนที่เป็นทอม
เรารู้สึกอึดอัดใจ อยากจะบอกให้เค้ารู้จากปากเรา แต่ก็ไม่กล้า กลัวเค้าจะรับไม่ได้กัน..นอนคิดถึงลูกตัวเองทุกคืน เพราะช่วงนี้ไม่ได้ไปหาเลย เพราะตอนนี้มาทำงานกับบ้านแฟนปัจจุบัน แต่แฟนก็ไม่ห้ามที่จะไปหาลูกนะคะ เค้าเข้าใจ แต่เราเกรงใจบ้านเค้า
ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่แย่มากๆเลยหรือป่าว ลูกก็ไม่ได้ไปหา อึดอัดมาก เป็นสิ่งที่พูดกับใครไม่ได้จริงๆ
เลยขอมาระบายในนี้ คิดถึงลูกมากๆ อยากกอด อยากหอม อยากนอนกับลูกทุกๆคืน แต่มันเป็นไปไม่ได้
โทษตัวเองทุกวัน ว่าทำไมอดทนไม่มากพอที่จะทนเพื่อได้อยุ่กับลูก แต่มันไปกันไม่ได้จริงๆ
หลายอย่างมารวมๆกัน ตอนนี้อึดอัดมากๆ
ของคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องระบายของเรานะคะ
แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ..ดีกว่าไปโพสลงเฟสบุ๊ค
โอ้ยอึดอัดจนอธิบายไม่ถูก...