จะบอกก่อนว่าหนูอยู่แค่ม.ปลายแล้วมาอยู่บ้านญาติเพราะแต่ก่อนอยู่กับยายแล้วยายต้องมาเลี้ยงลูกให้เขา หนูก็ต้องย้ายมาด้วย หนูช่วยงานบ้านทุกอย่าง แต่เขาก็ชอบว่าหนูจนทุกวันนี้คืออยู่แต่ในห้องไม่กินข้าวเย็นร่วมกับคนอื่น ชอบตามไปกินทีหลังเหลือก็กินไม่เหลือก็ไม่กิน คือหนูอาศัยเขา เขาก็อาศัยหนูนะ(ยืมเงินไปหมุน) บางวันไม่มีเงินไปรร.เพราะเขาไม่มีให้วันนั้นก็ต้องหยุด แล้วหนูตื่นสายบ่อยเวลาวันหยุด8:00น.-9:00น. เวลานี้ เขาให้เราเกรงใจแฟนเขาที่เป็นเจ้าของบ้าน แต่เวลากินอะไรแล้วแฟนเขาไม่เคยแช่เลยชอบวางไว้ที่เดิมลำบากคนล้างอีก คำพูดเขาเหมือนหยอกเล่นนะแต่คือมันกระทบจิตใจหนูอะ แบบว่านี่บ้านเขานะอะไรแบบนี้ อยากไปอยู่กับแม่นะแต่แม่บอกทำงานไม่เป็นที่ เล่าให้แม่ฟังก็บอกแค่ว่าเราอาศัยบ้านคนอื่น อดทนหน่อย(ไม่ชอบคำนี้อะ รู้สึกว่าเป็นภาระมากๆๆๆ) แล้วหนูชอบร้องไห้เพราะเป็นการระบายที่ดีที่สุดแล้ว มันมืดแปดด้านปรึกษาใครก็บอกให้แต่อดทน ทนอะทนได้แต่แค่อยากเล่าให้ฟังว่าเราอยู่ในบ้านที่มีสังคมแบบนี้นะ คืออึดอัดอะเเค่เรียนหนูก็เครียดแล้วเขายังชอบมาว่านั่นนี่ เอาหนูไปเปรียบเทียบกับหลานเขาที่เป็นผู้ชายว่าคนนั้นยังช่วยงานทุกอย่างเลย(คนนั้นไม่ได้เรียนต่อแล้วอะค่ะ)ไม่อยากอยู่เลยแต่เลือกอะไรไม่ได้ ที่มาตั้งกระทู้เพราะแค่อยากระบายนะคะ ไม่ไหวจริงๆ
้คยอึดอัดเวลาอยู่บ้านคนอื่นมั้ย?