สวัสดีค่ะเรามีเรื่องไม่สบายใจมากๆ
เราอายุ16คะอยู่ม.5เป็นพี่คนโตที่บ้านมีน้องชาย1คนอยู่ป.6เราไม่สนิทกับพ่อคะสนิทกับเเม่มากกว่า น้องเรียนฟุตบอลคะพ่อเเม่สนับสนุนทุกอย่างไปจีนไปแข่งบอลเสีย2-3หมื่นก็ให้น้องไปต่างกลับเรา เราชอบขายของออนไลน์คะชอบมากเคยขายมา1ปีกว่าๆขายดีคะเเต่ต้องเลิกขายไปเพราะช่วงนั้นติดเรียนสอบเข้าม.4เลยไม่มีเวลาเท่าไร คราวนี้ก็ตั้งใจจะกลับไปขายของกับเพื่อนคะเเต่พวกท่านไม่สนับสนุนเลยเราอยากทำในสิ่งที่เรารักคะเเต่ไม่มีใครสนับสนุน พ่อเป็นคนที่ด่าได้เจ็บมากคะคำเเต่ล่ะคำทำร้ายจิตใจเรามากตอนม.ต้นพ่อบอกเราเรียนไม่จบเเน่ๆเราก็ไม่คิดอะไรคะพอจบก็ไปอวดพ่อเเกก็ไม่ได้ดีใจอะไรขนาดนั้นคำชมก็ไม่มีสักคำนึกว่าขึ้นม.ปลายพ่อคงไม่กล้าพูดอะไรเเบบนั้นเเล้วเเละสรุปก็พูดเหมือนเดิมคะเเต่มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกโอเคเลยคะเราอยากได้กำลังใจจากพ่อกับเเม่เหมือนน้องบ้าง พูดตรงๆอิจฉาน้องคะเเต่ก่อนเราติดพ่อมากพอขึ้นม.1เรากลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูงทำให้ไม่สนิทกับพ่อเเต่ก่อน เเม่ก็เข้าข้างพ่อตลอดคะเวลาพ่อด่าอะไรเราเราเสียใจคะมันท้อไปหมดอยากได้กำลังใจเเต่กับได้คำต่อว่าเเทน เวลาเราอธิบายอะไรให้เเม่ฟังเเม่ก็จะบอกให้เราเงียบ หุบปาก อย่ามาเถียงกู เราอธิบายคะไม่ใช่เถียงเเม่ชอบใช้ความรุนเเรงคะต่างจากพ่อพ่อไม่เคยตีเลยคะด่าอย่างเดียวต่างกลับเเม่ทั้งด่าทั้งตีไม่กี่วันก่อนเราเถียงเเม่เพราะตอนนั้นหงุดหงิดด้วยเเม่เลยเดินมาตบ เเล้วถีบ หยิบไรได้ก็ตีเเต่ก่อนตอนเด็กๆร้องคะเพราะเจ็บเเต่ตอนโดนตีไม่ร้องเลยคะถามว่าเจ็บไมเจ็บคะเเต่ไม่อยากร้องให้ท่านเห็นเลยเก็บไปร้องคนเดียวตลอด เราเป็นคนตลกคะเวลาอยู่กับเพื่อนพอกลับมาบ้านคนละคนเลยนั่งดูหนังเงียบๆพ่อกับเเม่กลับดึกคะ3ทุ่มกลับบ้านจากทำงาน5ทุ่มก็นอนเเล้วเลยไม่ค่อยมีเวลาให้เราของเราเดินกลับจากโรงเรียนไปที่ทำงานเเม่ของน้องเเม่ไปรับเเต่ไม่มารับเราเหมือนน้องปล่อยให้เราเดินกลับ บ้างครั้งเราก็น้อยใจคะทำไมเเม่ไม่เเคร์หนูเหมือนน้องบ้างนะ? น้องยังงั้น น้องยังงี้เรารู้สึกเหมือนหมาเลยคะไร้ค่าสุดๆ
อยากได้ความรักจากพ่อเเม่บ้าง?
เราอายุ16คะอยู่ม.5เป็นพี่คนโตที่บ้านมีน้องชาย1คนอยู่ป.6เราไม่สนิทกับพ่อคะสนิทกับเเม่มากกว่า น้องเรียนฟุตบอลคะพ่อเเม่สนับสนุนทุกอย่างไปจีนไปแข่งบอลเสีย2-3หมื่นก็ให้น้องไปต่างกลับเรา เราชอบขายของออนไลน์คะชอบมากเคยขายมา1ปีกว่าๆขายดีคะเเต่ต้องเลิกขายไปเพราะช่วงนั้นติดเรียนสอบเข้าม.4เลยไม่มีเวลาเท่าไร คราวนี้ก็ตั้งใจจะกลับไปขายของกับเพื่อนคะเเต่พวกท่านไม่สนับสนุนเลยเราอยากทำในสิ่งที่เรารักคะเเต่ไม่มีใครสนับสนุน พ่อเป็นคนที่ด่าได้เจ็บมากคะคำเเต่ล่ะคำทำร้ายจิตใจเรามากตอนม.ต้นพ่อบอกเราเรียนไม่จบเเน่ๆเราก็ไม่คิดอะไรคะพอจบก็ไปอวดพ่อเเกก็ไม่ได้ดีใจอะไรขนาดนั้นคำชมก็ไม่มีสักคำนึกว่าขึ้นม.ปลายพ่อคงไม่กล้าพูดอะไรเเบบนั้นเเล้วเเละสรุปก็พูดเหมือนเดิมคะเเต่มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกโอเคเลยคะเราอยากได้กำลังใจจากพ่อกับเเม่เหมือนน้องบ้าง พูดตรงๆอิจฉาน้องคะเเต่ก่อนเราติดพ่อมากพอขึ้นม.1เรากลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูงทำให้ไม่สนิทกับพ่อเเต่ก่อน เเม่ก็เข้าข้างพ่อตลอดคะเวลาพ่อด่าอะไรเราเราเสียใจคะมันท้อไปหมดอยากได้กำลังใจเเต่กับได้คำต่อว่าเเทน เวลาเราอธิบายอะไรให้เเม่ฟังเเม่ก็จะบอกให้เราเงียบ หุบปาก อย่ามาเถียงกู เราอธิบายคะไม่ใช่เถียงเเม่ชอบใช้ความรุนเเรงคะต่างจากพ่อพ่อไม่เคยตีเลยคะด่าอย่างเดียวต่างกลับเเม่ทั้งด่าทั้งตีไม่กี่วันก่อนเราเถียงเเม่เพราะตอนนั้นหงุดหงิดด้วยเเม่เลยเดินมาตบ เเล้วถีบ หยิบไรได้ก็ตีเเต่ก่อนตอนเด็กๆร้องคะเพราะเจ็บเเต่ตอนโดนตีไม่ร้องเลยคะถามว่าเจ็บไมเจ็บคะเเต่ไม่อยากร้องให้ท่านเห็นเลยเก็บไปร้องคนเดียวตลอด เราเป็นคนตลกคะเวลาอยู่กับเพื่อนพอกลับมาบ้านคนละคนเลยนั่งดูหนังเงียบๆพ่อกับเเม่กลับดึกคะ3ทุ่มกลับบ้านจากทำงาน5ทุ่มก็นอนเเล้วเลยไม่ค่อยมีเวลาให้เราของเราเดินกลับจากโรงเรียนไปที่ทำงานเเม่ของน้องเเม่ไปรับเเต่ไม่มารับเราเหมือนน้องปล่อยให้เราเดินกลับ บ้างครั้งเราก็น้อยใจคะทำไมเเม่ไม่เเคร์หนูเหมือนน้องบ้างนะ? น้องยังงั้น น้องยังงี้เรารู้สึกเหมือนหมาเลยคะไร้ค่าสุดๆ