เพื่อนไม่สนใจเราเเล้ว

เรามีสิ่งที่กังวลอยู่อย่างนึงค่ะเราเข้าใจว่ายางทีการที่เราคิดมากเกินไปมันก็ไม่ดีอ่าเเต่มันยังติดในใจอ่ามันเจ็บอ่าเข้าเรื่องค่ะ...เรามีเพื่อนอยู่คนนึงเป็นเพื่อนสนิทเเบบสนิทมากช่วยเหลือกันตลอดจนวันนึงเราขึ้นมาม.ปลายเเล้วเราอยู่คนละห้องกันเเล้วคือเราเป็นคนเดียวที่ได้อยู่ห้องที่มีเเต่ทับอื่นเเต่พเพื่อนคนนั้นเขามีเพื่อนที่มาจากห้องเดียวกันหลายคนอยู่ เพื่อนก็เคยถามนะว่า”เฮ้ยน้ายห้องมาอยู่ด้วยกันมั้ย”เราก็ปฏิเสธอ่าเเบบต้องเข้านะว่าตอนม.ต้นเราเกรดค่อนข้างเเน่ได้อยู่ห้องวิทย์คือดีเเค่ไหนเเล้วอ่า ถ้าเราไปอยู่ห้องเเรกเราคงถูกตราหน้าเเล้วเราก็ไม่อยากเสียการเรียนเลือกที่จะอยู่คนเดียวดีกว่าอันนี้คือความคิดส่วนตัวอ่าเราชอบที่จะอยู่ตัวคนเดียว เเต่ทุกๆตอนเย็นเราจะไปนั่งคุยกับเพื่อนสนิทคนนั้น จนมาเรื่อยๆเราคิดว่าเพื่อนเปลี่ยนไปเพื่อนเริ่มเมินเริ่มไปคุยกับเพื่อนคนอื่นที่อยู่ห้องเดียวกันตอนม.ต้นเเล้วนางก็ถ่ายรูปกันลงเฟซทั้งทั้งที่เพื่อนสนิทเราคนนี้ไม่ชอบถ่ายรูปลงเรียกง่ายๆคือเป็นคนขี้อาย จนกระทั่งเมื่อวานซืนเราไปงานกิจกรรมรร.พอจบกิจกรรมเราก็เเบบเอาไปคุยกับเพื่อนดีกว่าเราก็เดินตามหาเพื่อนจนเราเจอเพื่อนเราก็เดินไปหานะเเต่นางเดินผ่านเราไปเลย...เเบบเมินอ่าตอนนั้นเราขึ้นมากเราเเบบทำไมวะ!?จะเอายังไงอ่ามีครั้งนึงนางทะเลาะกับเพื่อนสนิทนางคนใหม่นางก็ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายเลยเราก็กลับมาคิดเเบบ(ขอหยาบนะคะ)ที่ผ่านมาเคยเห็นเราเราบ้างมั้ยอ่าจนล่าสุดนางก็กลับไปดีกับเพื่อนสนิทนางเเล้งนางก็ส่งเเชทมาหาเราจะมาปรึกษาเราก็เลยเเบบ
เพื่อน:ปรึกษาหน่อยๆ
เรา:ก็คุยกันดีนิ ลองคิดเองมั่ง คิดเเก้ปัญหาเองบ้าง(ตอนนั้นอยากด่ามากเเต่ระงับอารมณ์อยู่อ่า)
ตอนนั้นเพื่อนก็ส่งเเชทมาให้อีกประมาณว่าเนี่ยตื้ออ่า
เรา:ก็เลือกทางของเองสิ
สักพักเราเริ่มเเบบพิมเเบบไม่ไหวอ่าประมาณเเบบ
เรา:ส่งมาเพื่อไรจัดการดีเเล้วนิ
เพื่อน:ให้ดูเล่นๆ
เรา:เล่นๆ?สนุก?
เพื่อน:ไม่รู้
ตอนนั้นเราหน้าชามากอ่า เราไม่เคยคิดมาก่อนเพื่อนเราไม่เคยเป็นเเบบนี้อ่าเพื่อนเปลี่ยนไป...มากๆ
สรุปเลย:ขอคำปรึกษาค่ะ เราควรทำตัวยังไง ตอนนี้เราไม่อยากยุ่งกับใครเเล้ว...เเต่ทันทำไม่ได้....
ถ้ามันดูไร้สาระเราขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ🥺