เราไม่รู้สึกผูกพันธ์กับแม่เลยและครอบครัว

เราอยู่ในครอบครัวที่ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ เราทะเลาะกับแม่เป็นประจำ แม่ชอบพูดด่าเราต่างๆนาๆชอบเอาความคิดของเขามาใส่เรา โดยที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น พ่อเราก็ติดการพนันพ่อจึงทำให้เราพลอยไม่ชอบไปด้วย ยายเราก็เป็นพวกหัวโบราณ พูดง่ายๆคือทั้งบ้านไม่มีใครเข้าใจเราเลย ทุกคนๆเหมือนไม่รักเราก็จริงค่ะเพราะบ้านเรามีน้องถึง3คนรวมเราเป็น4คน ผู้หญิงหมด เราเลยวางแผนอนาคตว่า ให้ตั้งใจเรียน สอบเข้าแพทย์ให้ได้ ตั้งใจทำงาน เก็บเงิน สร้างบ้านอยู่คนเดียวและครอบครัวของเราเท่านั้น ส่วนพ่อแม่เราก็จะสร้างบ้านให้ท่านแล้วส่งเงินให้ท่านทุกเดือน ส่งน้องเรียน แต่จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอีกต่อไป จะไปเยี่ยมบ้างบางโอกาส เราไม่รู้สึกมีความสุขเลยเมื่อมาอยู่บ้าน พ่อแม่ยายด่าเราตลอด เราผิดบางเรื่องอันนี้เรายอมรับ เรื่องไหนเราไม่ผิดเราจะพยายามอธิบายเขาก็บอกให้หุบปาก อนาคตถ้าเรามีลูก เราจะรักลูกเรามากๆ ไม่ทำให้เขาทุกข์ทรมาณแบบนี้แน่นอน คำถามคือ "เราเหมือนลูกอกตัญญูไหม เหมือนคนเลวทรามหรือเปล่า ที่ไม่รักครอบครัว เราเหมือนคนไม่รู้จักบุญคุณใช่ไหม แต่เราก็รู้สึกอยากเูแลพวกท่านแต่จะไม่เข้าไปใกล้ๆครอบครัวในอนาคต"