สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่า "หนู" นะคะ
หนูเหนื่อยมากค่ะ ท้อแท้กับชีวิตมากเกิดมาพ่อแม่แยกทางกัน พ่อก็ไม่เคยจะส่งเสียหรือดูแลพ่อเป็นนายทหารยศใหญ่ค่ะ เคยเจอหน้าพ่อแค่ครั้งเดียวตอน ป.4 ยังจำวันที่เจอพ่อได้ดีค่ะมีความสุขมากที่ได้พูดได้คุยได้กอด พอโตมาหนูก็เริ่มค้นหาทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อ จนมารู้ความจริงเมื่อปีที่แล้วว่าเราไม่ใช่ลูกที่ถูกต้องของเค้าคือแม่ไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายค่ะคือเป็นภรรยาอีกคนของพ่อค่ะ ตอนที่รู้ความจริงเจ็บมากเจ็บจนบอกไม่ถูกเพราะไม่เคยมีใครเล่าหรือบอกอะไรหนูเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ไม่รู้สิคะหนูคิดว่าหากทุกคนพูดความจริงกับหนูก่อนหนูจะรู่ความจริงด้วยตัวเองหนูอาจจะเจ็บน้อยกว่า ตอนที่รู้ความจริงโกรธทั้งพ่อและแม่ค่ะว่าทำไมต้องให้ชีวิตหนูมาเจอแบบนี้ ที่แย่ไปกว่านั้นหนูอยู่กับแม่ แม่ก็ให้ความรักหนูดีนะคะ แต่หนูไม่มีความสุขเลยตลอดเวลาที่อยู่กับแม่ เวลาแม่อารมณ์ไม่ดีจะมาลงที่หนูตลอดโดนแม่ด่าว่าทุบตีสารพัดและแม่จะใช้ถ้อยคำหยาบคายที่พูดมาทีนึงสามารถช็อกได้5555 เป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจมาก แม่จะพูดแบบไม่นึกถึงใจคนฟังหรือคนเป็นลูกเลยค่ะ มีบ้างที่ตอบโต้แต่ที่ตอบโต้เพราะหนูไม่ได้ผิด แต่ท้ายที่สุดแล้วหนูก็ต้องเป็นฝ่ายยอม แต่นั่นแหละค่ะถึงจะยอมแล้ว แม่ก็จะยังไม่หยุด มีปัญญาตลอดทะเลาะกันในบ้านแม่จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ตลอดค่ะ เวลามีปํญหาแล้วหนูต้องไปเรียน แม่ก็จะไปหาโรงเรียนให้ลาออกทุกปีค่ะมีปัญหาแบบนี้มาตั้งแต่ ม.1 จน ม.4 ตอนนี้หนูอยู่ ม.5 ก็คิดเสมอว่าขอให้ไม่เจอปัญหาแบที่ผ่านๆมา หนูเป็นคนไม่เที่ยวค่ะไม่ค่อยไปกินอะไรกับเพื่อนแบบเพื่อนชวนไปกินหมูกระทะหนูก็เลี่ยงที่จะไม่ไป เพราะยังนึกถึงแม่อยู่ว่าหนูได้กินดีแต่แม่ไม่ได้กินก็ขอไม่ไปดีกว่าอีกอย่างฐานะไม่ได้ดีด้วยค่ะเลยพยายามช่วยแม่ประหยัดให้มากที่สุด หนูก็พยายามตั้งใจเรียนเกรดหนู3อัพตลอดค่ะ พอปิดเทอมหนูก็หางานทำเพราะจะได้ช่วยแม่หาเงินแแบ่งเบาภาระแม่ แต่พอหนูทำงานแม่ก็เลิกทำงานให้หนูทำคนเดียวตอนนี้แม่อายุแค่40ต้นๆ ซึ่งหนูเหนื่อยมากและตอนนี้แม่ก็ยังไม่ทำงานนะคะ เคยโทรขอให้พ่อช่วยบ้างนิดหน่อย และเคยขอเงินพ่อ500เพื่อไปแข่งขันวิชาการระดับประเทศ "ย้ำนะคะ500" พ่อรับปากว่าจะให้แต่ก็เงียบหายหนูเลยตัดขาดกับพ่อไม่โทรไปรบกวนอีกเลย
***ตอนนี้หนูไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตแล้วค่ะหนูเหนื่อยหนูท้อ หนูพยายามฮีลตัวเองขึ้นมาให้ดีขึ้น แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาคิดมากเหมือนเดิม
ปล.แท็กห้องผิดขอโทษด้วยนะคะ
ปล.2 ที่เล่ามาทั้งหมดคือเรื่องจริง ที่เล่าเพราะหนูอึดอัดที่ไม่สามารถเล่าให้คนรอบข้างฟังได้จะเล่าให้เพื่อนฟังก็ไม่กล้า กลัวเค้าจะมองว่าพ่อแม่เราแย่เลยขอเล่าในนี้นะคะ
เหนื่อย
หนูเหนื่อยมากค่ะ ท้อแท้กับชีวิตมากเกิดมาพ่อแม่แยกทางกัน พ่อก็ไม่เคยจะส่งเสียหรือดูแลพ่อเป็นนายทหารยศใหญ่ค่ะ เคยเจอหน้าพ่อแค่ครั้งเดียวตอน ป.4 ยังจำวันที่เจอพ่อได้ดีค่ะมีความสุขมากที่ได้พูดได้คุยได้กอด พอโตมาหนูก็เริ่มค้นหาทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อ จนมารู้ความจริงเมื่อปีที่แล้วว่าเราไม่ใช่ลูกที่ถูกต้องของเค้าคือแม่ไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายค่ะคือเป็นภรรยาอีกคนของพ่อค่ะ ตอนที่รู้ความจริงเจ็บมากเจ็บจนบอกไม่ถูกเพราะไม่เคยมีใครเล่าหรือบอกอะไรหนูเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ไม่รู้สิคะหนูคิดว่าหากทุกคนพูดความจริงกับหนูก่อนหนูจะรู่ความจริงด้วยตัวเองหนูอาจจะเจ็บน้อยกว่า ตอนที่รู้ความจริงโกรธทั้งพ่อและแม่ค่ะว่าทำไมต้องให้ชีวิตหนูมาเจอแบบนี้ ที่แย่ไปกว่านั้นหนูอยู่กับแม่ แม่ก็ให้ความรักหนูดีนะคะ แต่หนูไม่มีความสุขเลยตลอดเวลาที่อยู่กับแม่ เวลาแม่อารมณ์ไม่ดีจะมาลงที่หนูตลอดโดนแม่ด่าว่าทุบตีสารพัดและแม่จะใช้ถ้อยคำหยาบคายที่พูดมาทีนึงสามารถช็อกได้5555 เป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจมาก แม่จะพูดแบบไม่นึกถึงใจคนฟังหรือคนเป็นลูกเลยค่ะ มีบ้างที่ตอบโต้แต่ที่ตอบโต้เพราะหนูไม่ได้ผิด แต่ท้ายที่สุดแล้วหนูก็ต้องเป็นฝ่ายยอม แต่นั่นแหละค่ะถึงจะยอมแล้ว แม่ก็จะยังไม่หยุด มีปัญญาตลอดทะเลาะกันในบ้านแม่จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ตลอดค่ะ เวลามีปํญหาแล้วหนูต้องไปเรียน แม่ก็จะไปหาโรงเรียนให้ลาออกทุกปีค่ะมีปัญหาแบบนี้มาตั้งแต่ ม.1 จน ม.4 ตอนนี้หนูอยู่ ม.5 ก็คิดเสมอว่าขอให้ไม่เจอปัญหาแบที่ผ่านๆมา หนูเป็นคนไม่เที่ยวค่ะไม่ค่อยไปกินอะไรกับเพื่อนแบบเพื่อนชวนไปกินหมูกระทะหนูก็เลี่ยงที่จะไม่ไป เพราะยังนึกถึงแม่อยู่ว่าหนูได้กินดีแต่แม่ไม่ได้กินก็ขอไม่ไปดีกว่าอีกอย่างฐานะไม่ได้ดีด้วยค่ะเลยพยายามช่วยแม่ประหยัดให้มากที่สุด หนูก็พยายามตั้งใจเรียนเกรดหนู3อัพตลอดค่ะ พอปิดเทอมหนูก็หางานทำเพราะจะได้ช่วยแม่หาเงินแแบ่งเบาภาระแม่ แต่พอหนูทำงานแม่ก็เลิกทำงานให้หนูทำคนเดียวตอนนี้แม่อายุแค่40ต้นๆ ซึ่งหนูเหนื่อยมากและตอนนี้แม่ก็ยังไม่ทำงานนะคะ เคยโทรขอให้พ่อช่วยบ้างนิดหน่อย และเคยขอเงินพ่อ500เพื่อไปแข่งขันวิชาการระดับประเทศ "ย้ำนะคะ500" พ่อรับปากว่าจะให้แต่ก็เงียบหายหนูเลยตัดขาดกับพ่อไม่โทรไปรบกวนอีกเลย
***ตอนนี้หนูไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตแล้วค่ะหนูเหนื่อยหนูท้อ หนูพยายามฮีลตัวเองขึ้นมาให้ดีขึ้น แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาคิดมากเหมือนเดิม
ปล.แท็กห้องผิดขอโทษด้วยนะคะ
ปล.2 ที่เล่ามาทั้งหมดคือเรื่องจริง ที่เล่าเพราะหนูอึดอัดที่ไม่สามารถเล่าให้คนรอบข้างฟังได้จะเล่าให้เพื่อนฟังก็ไม่กล้า กลัวเค้าจะมองว่าพ่อแม่เราแย่เลยขอเล่าในนี้นะคะ