สมมุติการที่เราเห็นสัตว์ร้ายอยู่ในบ้าน งูจงอาง เป็นต้น แล้วเรานำไปปล่อย และมันเผลอไปฆ่าใครตาย จะถือเป็นบาปเราไหมครับ

คืออันนี้ผมคิดนะครับ ช่วยมาตอบกระจ่างทีครับ ผมก็เป็นคนนับถือศาสนาพุทธ แต่บางเรื่องผมก็สงสัยเช่นกัน เช่น สมมุติผมทำบาปกรรมฆ่างูตาย แต่ถ้าผมไม่ฆ่ามัน มันจะฆ่าผม ผมตายไปตกนรก ก็มาต้องชดใช้กรรมที่ก่อไ

คือถ้ามองในแง่สิ่งมีชีวิต แม้ตัวเล็กตัวน้อยก็น่าจะบาป แต่อย่างเชื้อไข้ทรพิษนี่เหมือนฆ่ากันจนหมดเกลี้ยง เหลือแต่ในห้องแหลป ก็พอรับกันได้ ฆ่าลูกน้ำยุงลาย ยุงก้นปล่อง ก็พอรับได้ ฆ่าหนูนี่ หลายคนก็เริ่

ปกติในฐานะชาวพุทธก็หลีกเลี่ยงการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต แม้จะทานอาหารทะเลก็เลือกที่ตายแล้ว จะไม่เลือกที่กำลังแหวกว่ายในตู้แน่นอน จะเดินเหินก็ระวังกลัวเหยียบมดเหยียบหอยทากตาย แม้แต่งูก็ไม่ตี เพราะถือว่าต่า

ทำไมถึงถูกกำหนดว่า การฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เป็นบาปครับ ธรรมต้องกลมกลืนกับธรรมชาติ ไม่ใช่หรือ  สัตว์ใหญ่ กิน สัตว์เล็ก เป็นเรื่องปกติของธรรมชาติไม่ใช่หรือครับ ทำไมเวลาฆ่าเพราะเอาชีวิตรอดถึงบาป ? ในกรณ

ตามหัวข้อครับ ตอนซื้องูมาเลี้ยงไม่ทันได้คิดเรื่องบาป พึ่งจะมาคิดตอนให้กินหนูมื้อแรก สงสัยว่าให้อาหารงูด้วยหนูที่ตายแล้ว จะบาปไหม ผมได้คำตอบจากคนๆนึงว่า "บาป" ต่อให้เป็นหนูที่ตายแล้ว ก็เป็นก

คนจะอยู่ที่ไหนๆ ก็ไม่พ้นจากกรรมชั่ว                            &n

ตอนเด็ก ๆ ผมเคยฆ่าแมลงหลายครั้ง เพราะกลัวว่ามันจะกัด แล้วก็รู้สึกว่ามันสกปรก แต่ตอนนี้เลิกทำแล้วครับ เรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว เลยสงสัยว่า ถ้าผมไปทำบุญแล้วอุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวร จะยังช่วยบรรเท

สมมุติ เราเลี้ยง สัตว์ ไว้ แล้ว สัตว์ที่เลี้ยง เกิด เป็นโรคที่รักษา ไม่ได้ และ อาการทรุดลง เรื่อยๆ อยากถามว่า กรณี ที่เรา ปล่อยให้ สัตว์เลี้ยง ค่อยๆ ตาย ไป กับ ลงมือฆ่าให้ตายด้วยมือเรา แบบไหน บาปมากก