กระทู้นี้เพื่อการระบาย และขอกำลังใจจากคนที่ผ่านเหตุการณ์สูญเสียคนที่รักไปครับ
เมื่อวานวันที่ 28/5/2562 เวลาประมาณ10โมงเช้า ตาเกิดอุบัติเหตุเพราะเอาเก้าอี้มาช่วยปีนขึ้นปากโอ่งซึ่งสูงประมณ1.5เมตร พอขึ้นปากโอ่งได้ก็เอากระไดมาต่อปากโอ่งปีนขึ้นไปเอาไม้กวาด กวาดเศษหญ้าเศษขยะบนรางน้ำเพื่อให้น้ำฝนไหลได้สะดวก แล้วตาเกิดพลักตกลงมาแล้วดันเอาหัวลงพื้นปูนซีเมนต์ด้วยความสูงประมณ2-3เมตร กระโหลกน่าจะร้าวเพราะหมออธิบายว่าประมาณลูกแตงโมหล่นพื้น
ตอนนั้นผมยังเรียนอยู่เชียงใหม่ ประมาณเที่ยงที่บ้านโทรมาว่าตาตกกระไดแล้วถามผมว่ากลับบ้านได้ไหมผมก็บอกติดเรียนทั้งๆที่ตอนนั้นผมเรียนวิชาของวันนั้นจบแล้วพอวางสายผมก็เล่นเกมต่อแต่เล่นได้ไม่นานก็ต้องเลิกเพราะกระสัปกรัส่ายเป็นห่วงตาแต่ก็ยังไม่กลับเพราะคิดว่ามันไม่น่าร้ายแรงคือก่อนหน้านี้ตาก็เคยตกกระไดเพราะสาเหตุนี้มาแล้วแต่ไม่ได้เป็นไรมากไม่ได้เอาหัวลงแค่ช้ำใน ตอนบ่ายสาม น้ากับป้าโทรมาบอกว่าตาไม่ไหวแล้วเลือดออกในสมองเยอะมากคือกว่าตาจะถึงมือหมอก็เกือบ2ชั่วโมงมันสายเกินไปตาอยู่กับยายสองคน ยายใช้โทรศัพท์ไม่เป็นต้องเดินไปเรียกคนช่วย ตรงนี้แหละที่ผมรู้สึกผิดมากเพราะจริงๆตอนนี้ผมปิดเทอมใหญ่อยู่แต่เลือกลงเรียนซัมเมอร์ถ้าผมไม่เรียน ปกติตาก็จะเรียกไปช่วยทำงาน ผมอาจจะช่วยตาได้รับตัวตาทัน ถึงไม่ทันก็ยังเรียกรถพยาบาลได้ไม่ต้องปล่อยให้ตานอนทรมานกับพื้นเป็นชั่วโมงกว่าจะได้ไปโรงพยาบาล นับตั้งแต่หัวฟาดพื้นตอน10โมงจนแกเสียไป ใช้เวลาไปทั้งหมด15ชั่วโมง ตอนผมไปถึงโรงบาลตาก็ไม่สามารถพูดคุยสื่อสารได้แล้ว ลืมตายังไม่ได้เลือดออกปากออกหูตลอด ผมทำได้มองท่านอย่างทำไรไม่ได้เลย อดคิดในใจไม่ได้ว่าถ้าเราไม่เรียนซัมเมอร์ ถ้ามีเงินมากกว่านี้จะได้เรียกหมอเก่งๆมาช่วย เจ็บใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย ผมรักตามาก ตาเลี้ยงดูดีกว่าพ่อแม่อีก รักตายิ่งกว่าใครในครอบครัวแต่ผมก็ไม่เคยบอกรักตาต้องเห็นโลงศพก่อนถึงจะกล้าบอก เคยแต่กราบเท้าตอนรดน้ำช่วงสงกรานต์2ครั้ง ผมยังคิดอยู่เลยว่าพอเรียนซัมเมอร์จบมันยังเหลือเวลาอีก1เดือนก่อนเปิดเทอมผมกะจะพาตาไปเที่ยวด้วยเงินที่ทำงานเก็บมาด้วยตัวเอง ยังไม่ได้ตอบแทนอะไรท่านเลย เรียนก็ยังไม่จบอยู่ปี2ท่านไปเร็วเกินไป ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ตาทำให้ในอดีตผมก็อดร้องไห้ไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในตัวมันหายไป มันว่างเปล่ามาก
เสียคุณตาไปครับ ควรจัดการกับอารมณ์ตอนนี้ยังไงดี? ทำอย่างไรถึงจะทำใจได้?
เมื่อวานวันที่ 28/5/2562 เวลาประมาณ10โมงเช้า ตาเกิดอุบัติเหตุเพราะเอาเก้าอี้มาช่วยปีนขึ้นปากโอ่งซึ่งสูงประมณ1.5เมตร พอขึ้นปากโอ่งได้ก็เอากระไดมาต่อปากโอ่งปีนขึ้นไปเอาไม้กวาด กวาดเศษหญ้าเศษขยะบนรางน้ำเพื่อให้น้ำฝนไหลได้สะดวก แล้วตาเกิดพลักตกลงมาแล้วดันเอาหัวลงพื้นปูนซีเมนต์ด้วยความสูงประมณ2-3เมตร กระโหลกน่าจะร้าวเพราะหมออธิบายว่าประมาณลูกแตงโมหล่นพื้น
ตอนนั้นผมยังเรียนอยู่เชียงใหม่ ประมาณเที่ยงที่บ้านโทรมาว่าตาตกกระไดแล้วถามผมว่ากลับบ้านได้ไหมผมก็บอกติดเรียนทั้งๆที่ตอนนั้นผมเรียนวิชาของวันนั้นจบแล้วพอวางสายผมก็เล่นเกมต่อแต่เล่นได้ไม่นานก็ต้องเลิกเพราะกระสัปกรัส่ายเป็นห่วงตาแต่ก็ยังไม่กลับเพราะคิดว่ามันไม่น่าร้ายแรงคือก่อนหน้านี้ตาก็เคยตกกระไดเพราะสาเหตุนี้มาแล้วแต่ไม่ได้เป็นไรมากไม่ได้เอาหัวลงแค่ช้ำใน ตอนบ่ายสาม น้ากับป้าโทรมาบอกว่าตาไม่ไหวแล้วเลือดออกในสมองเยอะมากคือกว่าตาจะถึงมือหมอก็เกือบ2ชั่วโมงมันสายเกินไปตาอยู่กับยายสองคน ยายใช้โทรศัพท์ไม่เป็นต้องเดินไปเรียกคนช่วย ตรงนี้แหละที่ผมรู้สึกผิดมากเพราะจริงๆตอนนี้ผมปิดเทอมใหญ่อยู่แต่เลือกลงเรียนซัมเมอร์ถ้าผมไม่เรียน ปกติตาก็จะเรียกไปช่วยทำงาน ผมอาจจะช่วยตาได้รับตัวตาทัน ถึงไม่ทันก็ยังเรียกรถพยาบาลได้ไม่ต้องปล่อยให้ตานอนทรมานกับพื้นเป็นชั่วโมงกว่าจะได้ไปโรงพยาบาล นับตั้งแต่หัวฟาดพื้นตอน10โมงจนแกเสียไป ใช้เวลาไปทั้งหมด15ชั่วโมง ตอนผมไปถึงโรงบาลตาก็ไม่สามารถพูดคุยสื่อสารได้แล้ว ลืมตายังไม่ได้เลือดออกปากออกหูตลอด ผมทำได้มองท่านอย่างทำไรไม่ได้เลย อดคิดในใจไม่ได้ว่าถ้าเราไม่เรียนซัมเมอร์ ถ้ามีเงินมากกว่านี้จะได้เรียกหมอเก่งๆมาช่วย เจ็บใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย ผมรักตามาก ตาเลี้ยงดูดีกว่าพ่อแม่อีก รักตายิ่งกว่าใครในครอบครัวแต่ผมก็ไม่เคยบอกรักตาต้องเห็นโลงศพก่อนถึงจะกล้าบอก เคยแต่กราบเท้าตอนรดน้ำช่วงสงกรานต์2ครั้ง ผมยังคิดอยู่เลยว่าพอเรียนซัมเมอร์จบมันยังเหลือเวลาอีก1เดือนก่อนเปิดเทอมผมกะจะพาตาไปเที่ยวด้วยเงินที่ทำงานเก็บมาด้วยตัวเอง ยังไม่ได้ตอบแทนอะไรท่านเลย เรียนก็ยังไม่จบอยู่ปี2ท่านไปเร็วเกินไป ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ตาทำให้ในอดีตผมก็อดร้องไห้ไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในตัวมันหายไป มันว่างเปล่ามาก