แฟนเก่า [อีกแล้ว]

ผมทะเลาะกับแฟนเก่า [แรงมาก] ทีแรก ผมด่าเค้าว่า ปัญญา* แต่ตอนนั้น [ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คือ ผมติดมาจาก เพื่อน ก็ยอมรับว่าผิดเอง] แต่ต่อมาก็เริ่มทะเลาะหนักขึ้นๆ ถึงขั้นด่าแม่เค้า [ใช่ ผมรู้สึกแย่มาก] แต่ เรื่องมันก็แย่ขึ้น เมื่อ พี่ของแฟนเก่า ดันเป็นรุ่นพี่ที่ทำงาน เธอเอาเรื่องนี้ไปบอก พ่อผม ซึ่งเป็นหัวหน้า [ใช่
แม่ผมก็เป็น หัวหน้า แต่แม่ควบคุมอารมณ์ได้มากกว่า]
ผมคุยกับแม่ ว่าผมจะไปขอโทษ วันรุ่งขึ้น ผมก็ไปขอโทษทันที [แต่ก็ คิด ถึงขั้นอยากไปขอโทษแม่เค้า]
รุ่นพี่ตอบแค่อืม แล้วผมก็ไปดูหนัง [ไม่ได้อยากจะทำให้เป็นเรื่องตลก แต่วินาทีนั้น ผมไม่อยากกลับบ้านจริงๆ หรือไปทำงาน]
วันเวลา ผ่านไป
ผมก็ไม่ได้ไปทำงาน
อยู่แต่บ้าน
แต่ ก็มีข่าวคราวจากแม่ว่า พี่เค้าให้อภัยแล้ว พี่เค้าบอก ว่า คิดถึง
ผมไม่เข้าใจ
ถ้าบอกพ่อผม [ซึ่งเป็นหัวหน้า] แล้ว ทำไม ยังอยากให้ผมกลับไปทำงานอีก ถ้าบอกพ่อผมได้ ก็น่าจะบอกคนอื่นอีก ถ้าขนาดนั้น [เป็นใครก็คงไม่กล้ากลับไป]
ส่วน [จริงๆแล้ว] เรื่องงาน กับเรื่องส่วนตัว มันไม่เกี่ยวกันเลย ก็จริงอยู่ที่ผมเป็นใครมาจากไหนไม่รู้ เหตุใดจึงต้องมาปกปิดความลับผม [แต่บอกไว้ก่อนเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงได้ตีกันแล้ว] [หมายถึงอารมณ์ของพ่อ]
ที่ผ่านมานั้น ผู้หญิงแต่ละคน ล้วนทิ้งบาดแผลให้แก่ผมมากนัก [ผิดไม่ผิดก็ช่าง]
แต่คุณก็รู้ดี ต่อให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายผิด พวกเธอก็ยังถูก
และผมไม่ได้ทำร้ายเธอ หรือ ทำเธอท้อง [ยกเว้นลักหลับ] แต่ก็ยังไม่กล้าอยู่ดี ผมเป็นได้แค่คนที่เก่งแต่ปาก [ล่าสุดก็หนีทหาร] [เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง]
คือ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ เพราะผมยังไม่เชื่อใจตัวเองเลย [เคยกินยา]
ต่อให้ผมเป็นคนเลว แต่ผมก็ไม่ดูถูกหรือเหยียบย่ำใคร
บุหรี่ไม่เคยสูบ ยาไม่เคยเสพ [กินเหล้า และกาแฟ]
ใช่ ทุกวันนี้ผมก็เกลียดตัวเอง [ถึงแม้จะคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น] แต่มันก็แค่เฉพาะตอน เพื่อนกระตุกต่อม

ว่ามา!!!