ลักษณะแบบนี้คือเขาชอบเรา หรือเราคิดไปเอง
เข้าใจว่าเขาเป็นคนอัธยาศรัยดี วันหนึ่งเขาเดินเข้ามาถาม มุ่งมาที่เรา แล้วถามเราว่า พี่ผมหล่อมั้ย ทั้งๆที่เรายังไม่รู้จักชื่อน้องเขาเลย เขาก็พยายามขยายความว่า เมื่อกี้ที่ผมวิ่ง พี่ได้ดูป่าว (ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักน้องเลย แล้วจะให้ไปโฟกัสที่น้อง ดูว่าวิ่งเป็นยังไงได้ไง555) แต่ด้วยความเป็นพี่สีตอนนั้น ก็หันไปดูอยู่แล้วว่าสีเราจะเข้าเส้นชัยก่อนมั้ย บวกกับเสียงกรี๊ดจากกองเชียร์ตอนน้องคนนี้วิ่งมันดังจริงๆเลยได้เฉลือบไปมองนิดหนึ่ง ก็เลยตอบแถๆน้องไปว่า ดีเมือกี้เห็นครู....ตบมือใหญ่เลย 5555 หลังจากนั้นก็รู้สึกผิดนิดหนึ่ง แล้วเพื่อนก็พูดชื่อเล่นน้องออกมา เรานี่ก็บอก อ่อคนนี้อะหรอ คือได้ยินชื่อเสียงรือนามน้องมานานแล้ว ก็เคยแอบคิดในใจว่าต้องงั้นๆเป็นคนตัวใหญ่ๆแน่เลย ไม่หล่อหรอก แต่ที่สดุดก็คือความสดใสความอัธยาศรัยดีของน้องวันนั้น และก็ความไม่ได้เรื่องของเรา เป็นพี่สีแต่แอบมานั่งเม้านั่งกินไอติม ชิวจัดดด ขายขี้หน้าจริงๆ หลังจากวันนั้นก็รู้สึกผิดนิดหนึ่ง ทีนี้จำหน้าน้องเขาขึ้นใจเลย 555 แต่ก็แอบคิดน่ะ เวลาเดินหรือเจอกันน้องชอบยิ้มให้แบบมากๆอะ หันไปเจอหน้าน้องน้องก็จะยิ้มให้ แต่ก็กรำกรึงไว้น่ะ ยังไม่กล้าชอบจริงๆเพราะเห็นในเฟสน้องก็มีเพื่อนสนิทแล้วละกัน แต่หัวใจอิฉันเวลาเดินผ่านน้องทีไร มันเต้นแรงมากทุกที ตั้งแต่วันแรกทีน้องเดินเข้ามาคุยแล้ว มันรู้สึกแปลกๆ เวลาอยู่ใกล้รัศมีเดียวกับน้องจะรู้สึกทันที มีอยู่ครั้งน้องพยายามเข้ามาช่วยยกโต๊ะงานกิจกรรมที่รร.เรากำลังยกกับเพื่อนอยู่ แต่โต๊ะตั้งมากมาย คนอื่นเขาก็ยกกัน แต่น้องทำตัวลุกลี้ลุกลน อยากจะช่วย อิชั้นก็ปฎิเสธไปเพราะเห็นว่าเป็นงานที่พวกพี่ๆอย่างฉันต้องรับผิดชอบเอง แต่หลังๆมาน้องก็ขาดเรียนบ่อย ไม่ค่อยเจอหน้าที่โรงเรียน ตอนเช้าเลย หรือมาสายก็ไม่รู้ แต่เจอทีไรก็ทำตัวตลกใส่ทุกที มีอยู่ครั้งเราเดินจะไปห้องเรียนกลับเพื่อนๆแต่นางเดินอยู่ข้างหน้า แล้วนางเดินถอยหลัง แล้วก็หันมา (ไม่รู้นางกำลังตลกให้ใครดู เราหรือเพื่อนที่เดินมาข้างหลังหรือเพื่อนที่อยุ่ข้างหน้า ) ตอนนั้นเราก็แฮปปี้น่ะ เข้าเรียนได้อย่างมีความสุข แต่ด้วยความที่ไม่กล้าคิดว่าเขาจะชอบเรารึเปล่า พอวันจบ ก็มีการบูมกันระหว่างห้องพี่กับน้อง แค่วันสุดท้ายน้องเขาเดินมาจับมือเราด้วย ก็โอเคแล้ว (แต่น้องเขาก็จับมือเพื่อนเราทุกคนน่ะคะ) สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้เราเสียใจมากที่สุดก็คือทั้งหมดทั้งมวลเราคิดว่าน้องไม่ได้ชอบเราหรอก น้องชอบเพื่อนเรามากกว่า เพราะเห็นไปคอมเม้นไอจีให้เพื่อนเราอยุ่ นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เราเสียใจที่สุดในตอนนั้นและคิดจะเลิกชอบน้องให้ได้ เวลาผ่านไปเราก็ไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่ากับตอนที่ได้ชอบน้องได้เจอน้องบ่อยๆดเหมือนสมัยเรียนตอนนั้น เราเคยทักไอจีไปบอกน้องเขาด้วยว่าเราชอบ แต่น้องเข้ามาตอบช้ามาก จนทำให้เราคิดว่าถ้าน้องชอบเราจริงน้องต้องตอบเร็วและอยากคุยกับเราตอนแรกเราก้แค่ลองใจทักไปสวัสดีเฉยๆ ก็รู้แล้วแหละว่าน้องเขาตอบช้า แต่ด้วยคสามไม่อยากติดอะไรในใจก็เลยบอกไปว่าพี่ชอบน้อง สิ่งที่น้องถามกลับมาคือคำว่า"ตั้งแต่เมื่อไหร่" แค่นี้แหละ เรารู้แล้วว่าเราคิดไปเอง เราก้เลย บล็อกไอจีนางไปเลย แต่พอเข้าไปดูอีกทีนางก็ ลบรูปโปรไฟล์แล้วก็ไม่เล่นไอจีนั้นแล้ว
แบบนี้เราเข้าใจถูกหรือผิด
เข้าใจว่าเขาเป็นคนอัธยาศรัยดี วันหนึ่งเขาเดินเข้ามาถาม มุ่งมาที่เรา แล้วถามเราว่า พี่ผมหล่อมั้ย ทั้งๆที่เรายังไม่รู้จักชื่อน้องเขาเลย เขาก็พยายามขยายความว่า เมื่อกี้ที่ผมวิ่ง พี่ได้ดูป่าว (ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักน้องเลย แล้วจะให้ไปโฟกัสที่น้อง ดูว่าวิ่งเป็นยังไงได้ไง555) แต่ด้วยความเป็นพี่สีตอนนั้น ก็หันไปดูอยู่แล้วว่าสีเราจะเข้าเส้นชัยก่อนมั้ย บวกกับเสียงกรี๊ดจากกองเชียร์ตอนน้องคนนี้วิ่งมันดังจริงๆเลยได้เฉลือบไปมองนิดหนึ่ง ก็เลยตอบแถๆน้องไปว่า ดีเมือกี้เห็นครู....ตบมือใหญ่เลย 5555 หลังจากนั้นก็รู้สึกผิดนิดหนึ่ง แล้วเพื่อนก็พูดชื่อเล่นน้องออกมา เรานี่ก็บอก อ่อคนนี้อะหรอ คือได้ยินชื่อเสียงรือนามน้องมานานแล้ว ก็เคยแอบคิดในใจว่าต้องงั้นๆเป็นคนตัวใหญ่ๆแน่เลย ไม่หล่อหรอก แต่ที่สดุดก็คือความสดใสความอัธยาศรัยดีของน้องวันนั้น และก็ความไม่ได้เรื่องของเรา เป็นพี่สีแต่แอบมานั่งเม้านั่งกินไอติม ชิวจัดดด ขายขี้หน้าจริงๆ หลังจากวันนั้นก็รู้สึกผิดนิดหนึ่ง ทีนี้จำหน้าน้องเขาขึ้นใจเลย 555 แต่ก็แอบคิดน่ะ เวลาเดินหรือเจอกันน้องชอบยิ้มให้แบบมากๆอะ หันไปเจอหน้าน้องน้องก็จะยิ้มให้ แต่ก็กรำกรึงไว้น่ะ ยังไม่กล้าชอบจริงๆเพราะเห็นในเฟสน้องก็มีเพื่อนสนิทแล้วละกัน แต่หัวใจอิฉันเวลาเดินผ่านน้องทีไร มันเต้นแรงมากทุกที ตั้งแต่วันแรกทีน้องเดินเข้ามาคุยแล้ว มันรู้สึกแปลกๆ เวลาอยู่ใกล้รัศมีเดียวกับน้องจะรู้สึกทันที มีอยู่ครั้งน้องพยายามเข้ามาช่วยยกโต๊ะงานกิจกรรมที่รร.เรากำลังยกกับเพื่อนอยู่ แต่โต๊ะตั้งมากมาย คนอื่นเขาก็ยกกัน แต่น้องทำตัวลุกลี้ลุกลน อยากจะช่วย อิชั้นก็ปฎิเสธไปเพราะเห็นว่าเป็นงานที่พวกพี่ๆอย่างฉันต้องรับผิดชอบเอง แต่หลังๆมาน้องก็ขาดเรียนบ่อย ไม่ค่อยเจอหน้าที่โรงเรียน ตอนเช้าเลย หรือมาสายก็ไม่รู้ แต่เจอทีไรก็ทำตัวตลกใส่ทุกที มีอยู่ครั้งเราเดินจะไปห้องเรียนกลับเพื่อนๆแต่นางเดินอยู่ข้างหน้า แล้วนางเดินถอยหลัง แล้วก็หันมา (ไม่รู้นางกำลังตลกให้ใครดู เราหรือเพื่อนที่เดินมาข้างหลังหรือเพื่อนที่อยุ่ข้างหน้า ) ตอนนั้นเราก็แฮปปี้น่ะ เข้าเรียนได้อย่างมีความสุข แต่ด้วยความที่ไม่กล้าคิดว่าเขาจะชอบเรารึเปล่า พอวันจบ ก็มีการบูมกันระหว่างห้องพี่กับน้อง แค่วันสุดท้ายน้องเขาเดินมาจับมือเราด้วย ก็โอเคแล้ว (แต่น้องเขาก็จับมือเพื่อนเราทุกคนน่ะคะ) สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้เราเสียใจมากที่สุดก็คือทั้งหมดทั้งมวลเราคิดว่าน้องไม่ได้ชอบเราหรอก น้องชอบเพื่อนเรามากกว่า เพราะเห็นไปคอมเม้นไอจีให้เพื่อนเราอยุ่ นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เราเสียใจที่สุดในตอนนั้นและคิดจะเลิกชอบน้องให้ได้ เวลาผ่านไปเราก็ไม่เคยรู้สึกดีกับใครเท่ากับตอนที่ได้ชอบน้องได้เจอน้องบ่อยๆดเหมือนสมัยเรียนตอนนั้น เราเคยทักไอจีไปบอกน้องเขาด้วยว่าเราชอบ แต่น้องเข้ามาตอบช้ามาก จนทำให้เราคิดว่าถ้าน้องชอบเราจริงน้องต้องตอบเร็วและอยากคุยกับเราตอนแรกเราก้แค่ลองใจทักไปสวัสดีเฉยๆ ก็รู้แล้วแหละว่าน้องเขาตอบช้า แต่ด้วยคสามไม่อยากติดอะไรในใจก็เลยบอกไปว่าพี่ชอบน้อง สิ่งที่น้องถามกลับมาคือคำว่า"ตั้งแต่เมื่อไหร่" แค่นี้แหละ เรารู้แล้วว่าเราคิดไปเอง เราก้เลย บล็อกไอจีนางไปเลย แต่พอเข้าไปดูอีกทีนางก็ ลบรูปโปรไฟล์แล้วก็ไม่เล่นไอจีนั้นแล้ว