สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ555 เราอายุ 15 ค่ะ เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้ถามเรื่องกังวลใจแบบนี้ ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขอโทษด้วยนะคะ
ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนค่ะ เราเพิ่งมาแลกเปลี่ยนที่นิวซีแลนด์ค่ะ มาเองทุนพ่อแม่ค่ะ555 เรามาเรียนที่นี่เป็นเวลาประมาณ 8 เดือนค่ะ จริงๆสิ่งที่เราตั้งใจจะถามก็ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ หนูอยากรู้ว่าทุกๆคนไม่ชอบคนแบบไหนกันเหรอคะ เพราะเราเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าข้อเสียของเราจริงๆแล้ว มีอะไรมากกว่าที่เราคิดหรือเปล่า เพราะเรากำลังสงสัยว่าทำไมคนอื่นๆถึงชอบตีตัวออกห่างจากหนู หรืออาจเป็นเพราะเราคิดมาไปเอง เลยอยากให้ทุกคนช่วยกันแชร์ความคิดเห็นกันหน่อยค่ะ เรามาแลกเปลี่ยนที่นี่กับเพื่อนชั้นเดียวกันค่ะ แต่เป็นผู้ชายเลยไม่ค่อยสนิทมากอยู่แล้ว แล้วก็พี่ผู้หญิงคนนึงด้วยค่ะ คนนี้ไม่รู้จักเลยเพราะพ่อแม่ของพี่คนนี้สนิทกับกับทางพ่อแม่ของเพื่อนผู้ชายค่ะ แต่เห็นว่าอยากส่งมาเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกันพ่อแม่ของพวกเราเลยตัดสินใจให้มาด้วยกันค่ะ ตอนแรกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่เค้ามากค่ะ แต่ด้วยความที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันก็เลยได้คุยกันมากกว่าคุยกับเพื่อนผู้ชายค่ะ เราก็เลยสนิทกันมากขึ้น แล้วบังเอิญว่าเราอยู่ hostel เหมือนกันด้วยค่ะ พวกเพื่อนผู้ชายจะอยู่ homestay กันค่ะ ตอนที่เรามาถึงแล้วทางครูของโรงเรียนก็พาเรามาที่ hostel ค่ะ ที่นี่ก็มีพี่คนไทยด้วยค่ะ พี่คนนี้อายุเท่ากับพี่อีกคนที่มาด้วยกันค่ะ เราก็ทักทายกันอะไรปกติค่ะ พี่คนที่อยู่ hostel มาก่อนก็มาถามเราเรื่องพี่อีกคนด้วยว่าชื่ออะไรอยู่เกรดไหน สุดท้ายก็ลงเอยที่เราทั้งสามคนมาคุยกันที่ห้องหนูค่ะ เข้าเรื่องเลยละกันค่ะ เดี๋ยวจะงงกัน ก็คือเวลาก็ผ่านมาเรื่อยๆ เราก็เริ่มเรียนที่โรงเรียนแล้วค่ะ แต่เรามีปัญหาคือเราแทบไม่มีเพื่อนเลยค่ะ เราก็ไม่แน่ใจว่าเพราะว่าอะไร เราไม่ใช่คนเฟรนด์ลี่มาก แล้วก็เป็นคนไม่ค่อยพูด จริงๆพูดเยอะนะคะ แต่พูดเยอะกับแค่บางเรื่อง หรือบางทีบางคนเราไม่สนิทมากเราก็ไม่ค่อยพูดหยอกมากค่ะ เพราะเราก็กลัวเค้าจะไม่ชอบ ทำให้ถ้าสนิทแบบผิวเผินจะดูเป็นคนเงียบค่ะ จริงๆตอนเด็กเราก็เคยมีปัญหาๆเพื่อนไม่ได้ค่ะอยู่ปีนึงเลยค่ะกว่าจะมีเพื่อน แล้วกลุ่มเราก็ใหญ่ขึ้นมากจนตอนนี้ถึงสิบกว่าคนแล้วค่ะ แต่อันนั้นก็คือเพื่อนที่ไทยค่ะ
พอมาต่างประเทศก็คิดว่าได้เพื่อนก็โอเค ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะจริงๆเราค่อนข้างชินกับการอยู่คนเดียวเพราะเราเป็นพวกที่ชอบอยู่คนเดียวค่ะ คือมีเพื่อนก็สนุกค่ะ แต่อยู่คนเดียวก็สนุกเหมือนกัน บางอย่างเราเลยชอบทำคนเดียวค่ะ ไม่รู้เพราะอะไร อาจจะเพราะเป็นคนที่คิดไม่ค่อยเหมือนคนอื่นก็ได้ค่ะ เพราะจริงๆกับเพื่อนๆที่ไทยเราเองก็สนิทแต่มาก แต่เวลาทำงานเราก็ยังชอบทำงานเดี่ยวมากกว่า เพราะทำงานทีไรเราก็จะทะเลาะกับเพื่อนบ่อยๆค่ะเพราะความเห็นไม่ตรงกัน หรือไม่ก็เพื่อนในกลุ่มขี้เกียจทำงาน หรือไม่ตั้งใจ ไม่ทุ่มเทกับงาน ส่วนใหญ่จะทำให้เราโมโหค่ะ ถึงจะเป็นเรื่องที่ใครๆว่าเล็กน้อยก็ตาม จนบางทีเราก็เอามาคิดว่าเราผิดหรือเปล่า อาจจะเป็นเพราะเราตั้งใจมากไปโดยไม่คำนึงถึงคนอื่นหรือเปล่า แล้วเวลาทำงานเราก็เป็นคนที่ตรงมากด้วยค่ะ แบบที่จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไม่เอาเลย เป็นคนที่เวลาทำงานไม่ชอบคนที่อ้อมๆหรือลังเลค่ะ แต่เราก็ฟังความเห็นคนอื่นตลอดค่ะ ถ้ามัน make sense มันก็โอเคที่จะแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนงานค่ะ ด้วยความชินทำให้เราไม่ได้ถึงขั้นที่ว่าตั้งใจจะมาหาเพื่อนอะไรแบบนั้น เพราะเรารู้อยู่แล้วว่าเราหาเพื่อนไม่เก่งเลย แล้วก็เป็นคนแปลก นึกจะไปไหนมาไหนคนเดียวก็ทำ คือเป็นคนชอบทำอะไรคนเดียวค่ะ เลยกลัวว่าถ้ามีเพื่อนแล้วเราจะทำให้คนอื่นลำบากใจ หรือบางทีเราก็ไม่อยากปฏิเสธเวลาคนอื่นชวนไปไหนมาไหน เพราะเราไม่ชอบไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มเท่าไหร่ค่ะ เพราะมันก็จะทำให้เราอึดอัดถ้าเกิดเรายังไม่สนิทกันถึงขั้นนั้นค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่หลังๆเราคิดว่าเหมือนทุกคนเองไม่ค่อยอยากคุยกับเรา หรือทำงานกับเราเท่าไร ถ้าเป็นเรื่องทำงานเราเองจริงๆก็เข้าใจอยู่ว่าบางทีเค้าก็ไม่อยากอธิบายเยอะ แล้วเราก็เป็นเด็กต่างชาติด้วย คงเข้าใจอะไรยากกว่าคนอื่น แต่ปกติเวลาเราไปนั่งที่ไหนก็จะไม่ค่อยมีคนนั่งด้วยค่ะ พี่ทั้งสองคนที่เป็นคนไทยเค้าก็สนิทกันมากค่ะ ในหอมีคนไทยสามคนคือหนูแล้วก็พี่อีกสองคน เค้าสนิทกันเราก็จะโดดเดี่ยวนิดนึง แต่ตรงนี้ก็ไม่ใช่ปัญหามากค่ะ เพราะเราไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว เพราะเราโอเคกับการอยู่คนเดียวอยู่แล้ว แล้วพี่ๆก็อยู่ชั้นเดียวกัน ก็เลยไม่แปลกใจค่ะ แต่ทุกทีนั่งกินข้าว ถ้าเราไม่ไปนั่งกับเค้า เค้าก็จะนั่งแยกไปเลยค่ะ แล้วเค้าก็คุยกันบ่อยด้วย แต่นี่คืออโลน ไม่มีคนคุยด้วยเลยค่ะ555 แต่จริงๆก็มีน้องคนจีนคนนึงที่กินข้าวด้วยทุกวันค่ะ จริงๆเค้าคือเพื่อนคนเดียวเลยก็ว่าได้ค่ะ จริงๆเราสับสนมากเลยค่ะ
อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนน่าจะคิดเหมือนกันคือ แกก็มีเพื่อนนี่หว่า? จะเล่าอะไรหนักหนา 555 คือจริงๆเราก็สับสนเหมือนกัน บางทีเราก็คิดว่า มันไม่เป็นไรหรอก เพราะเราอยู่คนเดียวสบายอยู่แล้ว ไปไหนมาไหนก็ทำคนเดียวประจำ แถมสบายใจกว่าด้วย แต่บางทีเวลามีปัญหาแล้วอยากหาคนที่พูดภาษาเดียวกันมันก็ไม่กล้าคุยกับพี่เค้าเลยค่ะ เพราะเหมือนเค้าเองก็ไม่อยากคุยกับเราเท่าไร เหมือนแบบเห็นหน้าเราแล้วไม่รู้จะคุยอะไร ซึ่งจริงๆเค้าก็ไม่ผิดหรอกค่ะ แต่เค้าดูมีอะไรคุยกันตลอดเราเลยรู้สึกเหมือนถูกทิ้งหน่อยๆ แต่ทุกอย่างก็โอเคถ้าเราเปิดภาพอปป้าค่ะ555
อาจจะเป็นเพราะความกังวลใจตั้งแต่ตอนจบมอสามที่ไทยด้วยมั้งคะ เพราะหลังๆมอสามเรามีปัญหากับเพื่อนบ่อยๆ แล้วหลายๆทีเราก็รู้สึกว่า เราเป็นอะไรกันแน่ บางเรื่องที่คนอื่นคิดว่าไม่เห็นต้องโมโหเลย คนอื่นเห็นเป็นปกติเราก็ไม่ชอบ เช่น เพื่อนทำผิดกฏโรงเรียน เพื่อนขอลอกการบ้านทั้งๆที่ยังไม่ลองทำด้วยตัวเอง จริงๆมันก็ไม่ถึงกับโกรธค่ะ บางทีเราก็พูดเล่นๆ แต่ก็อยากให้เพื่อนทบทวนดูใหม่ค่ะ บางทีมันก็โอเค ถ้ามันยังไม่มากไป แต่เราไม่ชอบมากๆค่ะที่เพื่อนหยิบยกการกระทำแบบนี้มาอวดเหมือนตัวเองเท่ มันทำให้เรารำคาญแบบไม่มีสาเหตุ ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเรา หรืออาจจะเพราะงานที่เพื่อนลอกไปมันได้คะแนนเยอะมั้งคะ เลยรู้สึกไม่แฟร์555 เราดูงี่เง่ามากบางที่เราก็คิดเหมือนกันว่าเราดูบ้า แบบนี้เราเลยคิดว่าเราแปลกมาก และนั่นอาจจะเป็นเหตุผลให้เราชอบอยู่คนเดียวก็ได้ แล้วเราก็คิดว่าคนเรามีทั้งข้อดีและข้อเสีย เวลาเพื่อนเรานินทาใครแบบมากเกินไปเราก็จะเบรกเพื่อนตลอด เพราะเราไม่ชอบฟัง อาจจะเพราะเรายังคิดว่าคนๆนั้นยังมีเรื่องดีๆอยู่ก็ได้เราเลยคิดว่ามันมากไป หรือบางทียิ่งเป็นการแกล้งเรายิ่งไม่ชอบเลย อย่างพี่ๆสองคนที่มาที่นี่ด้วยกันก็ชอบพูดภาษาไทยลับหลังคนที่นี่หรือเด็กอินเตอร์คนอื่นๆ จนเรารู้สึกผิดแทน เพราะเราคิดว่าเค้าไม่พูดอังกฤษหรือภาษาอื่นลับหลังเรา เราก็ไม่ควรพูด นินทายังพอว่า แต่พูดภาษาไทยกันสองคนโดยที่มีพวกเค้านั่งอยู่ข้างๆมันทำให้เรารู้สึกแย่มาก อันนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เราคิดว่าตัวเองแปลก เพราะเราเห็นว่าใครๆก็ทำ จนบางทีเราเอามาคิดว่าตกลง เราหรือเค้ากันแน่ที่ถูก บางทีเราผิดหรือเปล่า หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้เค้าไม่ค่อยอยากนั่งใกล้ๆอะไรแบบนี้ค่ะ เลยอยากถามว่าถ้าเป็นแบบนี้ เราถือว่าแปลกมั้ย แล้วก็นิสัยไหนของเราที่ทุกคนเห็นว่าควรปรับปรุงมากๆหลังจากอ่านจบก็ช่วยบอกกันมาด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.จริงๆครอบครัวก็บอกค่ะ ว่าถ้าเราอยู่เฉยๆดูน่ากลัวมาก จนบางทีพ่อยังกลัวเลยค่ะ ยิ่งเวลาเพิ่งตื่นนอน ทุกคนจะบอกตลอดว่าไม่กล้าคุยด้วยเลยค่ะ
ปล.2 ปกติเราไม่เคยแสดงอาการไม่ชอบอะไรออกไปอย่างชัดเจนนะคะ แต่จะค่อยๆเฟดออกห่าง หรือเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วเราก็พยายามตลอดเพื่อปรับตัวให้เข้ากันคนอื่นๆด้วยค่ะ
edit ย่อหน้าค่ะ อ่านเป็นพืดๆมันมึนหัวเลยทำเป็นย่อหน้าค่ะ
อยากให้ทุกคนช่วยดูให้หน่อยค่ะ ว่านิสัยแบบนี้ควรจะแก้ไขยังไงได้บ้าง
ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนค่ะ เราเพิ่งมาแลกเปลี่ยนที่นิวซีแลนด์ค่ะ มาเองทุนพ่อแม่ค่ะ555 เรามาเรียนที่นี่เป็นเวลาประมาณ 8 เดือนค่ะ จริงๆสิ่งที่เราตั้งใจจะถามก็ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ หนูอยากรู้ว่าทุกๆคนไม่ชอบคนแบบไหนกันเหรอคะ เพราะเราเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าข้อเสียของเราจริงๆแล้ว มีอะไรมากกว่าที่เราคิดหรือเปล่า เพราะเรากำลังสงสัยว่าทำไมคนอื่นๆถึงชอบตีตัวออกห่างจากหนู หรืออาจเป็นเพราะเราคิดมาไปเอง เลยอยากให้ทุกคนช่วยกันแชร์ความคิดเห็นกันหน่อยค่ะ เรามาแลกเปลี่ยนที่นี่กับเพื่อนชั้นเดียวกันค่ะ แต่เป็นผู้ชายเลยไม่ค่อยสนิทมากอยู่แล้ว แล้วก็พี่ผู้หญิงคนนึงด้วยค่ะ คนนี้ไม่รู้จักเลยเพราะพ่อแม่ของพี่คนนี้สนิทกับกับทางพ่อแม่ของเพื่อนผู้ชายค่ะ แต่เห็นว่าอยากส่งมาเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกันพ่อแม่ของพวกเราเลยตัดสินใจให้มาด้วยกันค่ะ ตอนแรกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่เค้ามากค่ะ แต่ด้วยความที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันก็เลยได้คุยกันมากกว่าคุยกับเพื่อนผู้ชายค่ะ เราก็เลยสนิทกันมากขึ้น แล้วบังเอิญว่าเราอยู่ hostel เหมือนกันด้วยค่ะ พวกเพื่อนผู้ชายจะอยู่ homestay กันค่ะ ตอนที่เรามาถึงแล้วทางครูของโรงเรียนก็พาเรามาที่ hostel ค่ะ ที่นี่ก็มีพี่คนไทยด้วยค่ะ พี่คนนี้อายุเท่ากับพี่อีกคนที่มาด้วยกันค่ะ เราก็ทักทายกันอะไรปกติค่ะ พี่คนที่อยู่ hostel มาก่อนก็มาถามเราเรื่องพี่อีกคนด้วยว่าชื่ออะไรอยู่เกรดไหน สุดท้ายก็ลงเอยที่เราทั้งสามคนมาคุยกันที่ห้องหนูค่ะ เข้าเรื่องเลยละกันค่ะ เดี๋ยวจะงงกัน ก็คือเวลาก็ผ่านมาเรื่อยๆ เราก็เริ่มเรียนที่โรงเรียนแล้วค่ะ แต่เรามีปัญหาคือเราแทบไม่มีเพื่อนเลยค่ะ เราก็ไม่แน่ใจว่าเพราะว่าอะไร เราไม่ใช่คนเฟรนด์ลี่มาก แล้วก็เป็นคนไม่ค่อยพูด จริงๆพูดเยอะนะคะ แต่พูดเยอะกับแค่บางเรื่อง หรือบางทีบางคนเราไม่สนิทมากเราก็ไม่ค่อยพูดหยอกมากค่ะ เพราะเราก็กลัวเค้าจะไม่ชอบ ทำให้ถ้าสนิทแบบผิวเผินจะดูเป็นคนเงียบค่ะ จริงๆตอนเด็กเราก็เคยมีปัญหาๆเพื่อนไม่ได้ค่ะอยู่ปีนึงเลยค่ะกว่าจะมีเพื่อน แล้วกลุ่มเราก็ใหญ่ขึ้นมากจนตอนนี้ถึงสิบกว่าคนแล้วค่ะ แต่อันนั้นก็คือเพื่อนที่ไทยค่ะ
พอมาต่างประเทศก็คิดว่าได้เพื่อนก็โอเค ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะจริงๆเราค่อนข้างชินกับการอยู่คนเดียวเพราะเราเป็นพวกที่ชอบอยู่คนเดียวค่ะ คือมีเพื่อนก็สนุกค่ะ แต่อยู่คนเดียวก็สนุกเหมือนกัน บางอย่างเราเลยชอบทำคนเดียวค่ะ ไม่รู้เพราะอะไร อาจจะเพราะเป็นคนที่คิดไม่ค่อยเหมือนคนอื่นก็ได้ค่ะ เพราะจริงๆกับเพื่อนๆที่ไทยเราเองก็สนิทแต่มาก แต่เวลาทำงานเราก็ยังชอบทำงานเดี่ยวมากกว่า เพราะทำงานทีไรเราก็จะทะเลาะกับเพื่อนบ่อยๆค่ะเพราะความเห็นไม่ตรงกัน หรือไม่ก็เพื่อนในกลุ่มขี้เกียจทำงาน หรือไม่ตั้งใจ ไม่ทุ่มเทกับงาน ส่วนใหญ่จะทำให้เราโมโหค่ะ ถึงจะเป็นเรื่องที่ใครๆว่าเล็กน้อยก็ตาม จนบางทีเราก็เอามาคิดว่าเราผิดหรือเปล่า อาจจะเป็นเพราะเราตั้งใจมากไปโดยไม่คำนึงถึงคนอื่นหรือเปล่า แล้วเวลาทำงานเราก็เป็นคนที่ตรงมากด้วยค่ะ แบบที่จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไม่เอาเลย เป็นคนที่เวลาทำงานไม่ชอบคนที่อ้อมๆหรือลังเลค่ะ แต่เราก็ฟังความเห็นคนอื่นตลอดค่ะ ถ้ามัน make sense มันก็โอเคที่จะแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนงานค่ะ ด้วยความชินทำให้เราไม่ได้ถึงขั้นที่ว่าตั้งใจจะมาหาเพื่อนอะไรแบบนั้น เพราะเรารู้อยู่แล้วว่าเราหาเพื่อนไม่เก่งเลย แล้วก็เป็นคนแปลก นึกจะไปไหนมาไหนคนเดียวก็ทำ คือเป็นคนชอบทำอะไรคนเดียวค่ะ เลยกลัวว่าถ้ามีเพื่อนแล้วเราจะทำให้คนอื่นลำบากใจ หรือบางทีเราก็ไม่อยากปฏิเสธเวลาคนอื่นชวนไปไหนมาไหน เพราะเราไม่ชอบไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มเท่าไหร่ค่ะ เพราะมันก็จะทำให้เราอึดอัดถ้าเกิดเรายังไม่สนิทกันถึงขั้นนั้นค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่หลังๆเราคิดว่าเหมือนทุกคนเองไม่ค่อยอยากคุยกับเรา หรือทำงานกับเราเท่าไร ถ้าเป็นเรื่องทำงานเราเองจริงๆก็เข้าใจอยู่ว่าบางทีเค้าก็ไม่อยากอธิบายเยอะ แล้วเราก็เป็นเด็กต่างชาติด้วย คงเข้าใจอะไรยากกว่าคนอื่น แต่ปกติเวลาเราไปนั่งที่ไหนก็จะไม่ค่อยมีคนนั่งด้วยค่ะ พี่ทั้งสองคนที่เป็นคนไทยเค้าก็สนิทกันมากค่ะ ในหอมีคนไทยสามคนคือหนูแล้วก็พี่อีกสองคน เค้าสนิทกันเราก็จะโดดเดี่ยวนิดนึง แต่ตรงนี้ก็ไม่ใช่ปัญหามากค่ะ เพราะเราไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว เพราะเราโอเคกับการอยู่คนเดียวอยู่แล้ว แล้วพี่ๆก็อยู่ชั้นเดียวกัน ก็เลยไม่แปลกใจค่ะ แต่ทุกทีนั่งกินข้าว ถ้าเราไม่ไปนั่งกับเค้า เค้าก็จะนั่งแยกไปเลยค่ะ แล้วเค้าก็คุยกันบ่อยด้วย แต่นี่คืออโลน ไม่มีคนคุยด้วยเลยค่ะ555 แต่จริงๆก็มีน้องคนจีนคนนึงที่กินข้าวด้วยทุกวันค่ะ จริงๆเค้าคือเพื่อนคนเดียวเลยก็ว่าได้ค่ะ จริงๆเราสับสนมากเลยค่ะ
อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนน่าจะคิดเหมือนกันคือ แกก็มีเพื่อนนี่หว่า? จะเล่าอะไรหนักหนา 555 คือจริงๆเราก็สับสนเหมือนกัน บางทีเราก็คิดว่า มันไม่เป็นไรหรอก เพราะเราอยู่คนเดียวสบายอยู่แล้ว ไปไหนมาไหนก็ทำคนเดียวประจำ แถมสบายใจกว่าด้วย แต่บางทีเวลามีปัญหาแล้วอยากหาคนที่พูดภาษาเดียวกันมันก็ไม่กล้าคุยกับพี่เค้าเลยค่ะ เพราะเหมือนเค้าเองก็ไม่อยากคุยกับเราเท่าไร เหมือนแบบเห็นหน้าเราแล้วไม่รู้จะคุยอะไร ซึ่งจริงๆเค้าก็ไม่ผิดหรอกค่ะ แต่เค้าดูมีอะไรคุยกันตลอดเราเลยรู้สึกเหมือนถูกทิ้งหน่อยๆ แต่ทุกอย่างก็โอเคถ้าเราเปิดภาพอปป้าค่ะ555
อาจจะเป็นเพราะความกังวลใจตั้งแต่ตอนจบมอสามที่ไทยด้วยมั้งคะ เพราะหลังๆมอสามเรามีปัญหากับเพื่อนบ่อยๆ แล้วหลายๆทีเราก็รู้สึกว่า เราเป็นอะไรกันแน่ บางเรื่องที่คนอื่นคิดว่าไม่เห็นต้องโมโหเลย คนอื่นเห็นเป็นปกติเราก็ไม่ชอบ เช่น เพื่อนทำผิดกฏโรงเรียน เพื่อนขอลอกการบ้านทั้งๆที่ยังไม่ลองทำด้วยตัวเอง จริงๆมันก็ไม่ถึงกับโกรธค่ะ บางทีเราก็พูดเล่นๆ แต่ก็อยากให้เพื่อนทบทวนดูใหม่ค่ะ บางทีมันก็โอเค ถ้ามันยังไม่มากไป แต่เราไม่ชอบมากๆค่ะที่เพื่อนหยิบยกการกระทำแบบนี้มาอวดเหมือนตัวเองเท่ มันทำให้เรารำคาญแบบไม่มีสาเหตุ ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเรา หรืออาจจะเพราะงานที่เพื่อนลอกไปมันได้คะแนนเยอะมั้งคะ เลยรู้สึกไม่แฟร์555 เราดูงี่เง่ามากบางที่เราก็คิดเหมือนกันว่าเราดูบ้า แบบนี้เราเลยคิดว่าเราแปลกมาก และนั่นอาจจะเป็นเหตุผลให้เราชอบอยู่คนเดียวก็ได้ แล้วเราก็คิดว่าคนเรามีทั้งข้อดีและข้อเสีย เวลาเพื่อนเรานินทาใครแบบมากเกินไปเราก็จะเบรกเพื่อนตลอด เพราะเราไม่ชอบฟัง อาจจะเพราะเรายังคิดว่าคนๆนั้นยังมีเรื่องดีๆอยู่ก็ได้เราเลยคิดว่ามันมากไป หรือบางทียิ่งเป็นการแกล้งเรายิ่งไม่ชอบเลย อย่างพี่ๆสองคนที่มาที่นี่ด้วยกันก็ชอบพูดภาษาไทยลับหลังคนที่นี่หรือเด็กอินเตอร์คนอื่นๆ จนเรารู้สึกผิดแทน เพราะเราคิดว่าเค้าไม่พูดอังกฤษหรือภาษาอื่นลับหลังเรา เราก็ไม่ควรพูด นินทายังพอว่า แต่พูดภาษาไทยกันสองคนโดยที่มีพวกเค้านั่งอยู่ข้างๆมันทำให้เรารู้สึกแย่มาก อันนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เราคิดว่าตัวเองแปลก เพราะเราเห็นว่าใครๆก็ทำ จนบางทีเราเอามาคิดว่าตกลง เราหรือเค้ากันแน่ที่ถูก บางทีเราผิดหรือเปล่า หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้เค้าไม่ค่อยอยากนั่งใกล้ๆอะไรแบบนี้ค่ะ เลยอยากถามว่าถ้าเป็นแบบนี้ เราถือว่าแปลกมั้ย แล้วก็นิสัยไหนของเราที่ทุกคนเห็นว่าควรปรับปรุงมากๆหลังจากอ่านจบก็ช่วยบอกกันมาด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล.จริงๆครอบครัวก็บอกค่ะ ว่าถ้าเราอยู่เฉยๆดูน่ากลัวมาก จนบางทีพ่อยังกลัวเลยค่ะ ยิ่งเวลาเพิ่งตื่นนอน ทุกคนจะบอกตลอดว่าไม่กล้าคุยด้วยเลยค่ะ
ปล.2 ปกติเราไม่เคยแสดงอาการไม่ชอบอะไรออกไปอย่างชัดเจนนะคะ แต่จะค่อยๆเฟดออกห่าง หรือเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วเราก็พยายามตลอดเพื่อปรับตัวให้เข้ากันคนอื่นๆด้วยค่ะ
edit ย่อหน้าค่ะ อ่านเป็นพืดๆมันมึนหัวเลยทำเป็นย่อหน้าค่ะ