ประสบการณ์หลอนตอนทะเลาะกับพี่ชาย เป็นเรื่องจริงที่ได้เจอกับตัวเองมา ผมตั้งชื่อเรื่องว่า "เธอคนนั้นรอใครอยู่"

เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้ไปเรียนต่อที่มหาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ตอนนั้นได้เรียนต่อระดับปริญญาตรีและได้ย้ายไปอยู่ห้องเช่ากับพี่ชายในตัวเมือง ตอนนั้นผมอายุแค่ 18 ปี เท่านั้น ยังเป็นวัยรุ่นอารมณ์ร้อนคนหนึ่ง และที่บ้านเช่าแห่งนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสยอง...บ้านเช่าแห่งนี้ จะเป็นห้องเช่าติดกัน 4 ห้อง แต่แปลกที่ห้องของผมกับพี่ชาย หน้าห้องจะมีเครื่องเซ่นไหว้ตั้งอยู่ซึ่งเก่ามาก ผมสงสัยว่าจะเป็นของเจ้าของคนเก่าวางทิ้งไว้ แต่ผมก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ผมอยู่ห้องเช่านี้มาได้ประมาณเดือนหนึ่งไม่เจออะไร แต่แล้วสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้ วันนั้นเป็นวันหยุดเรียนและผมก็ทำธุระในบ้านเสร็จหมดแล้วก็กำลังจะงีบกลางวัน พอผมหลับได้สักแป็บนึง อยู่ๆ ร่างกายก็ขยับขยับเขยื้อนไม่ได้ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ผมได้ยินเสียงผู้หญิงอันแผ่วเบา อยู่ใกล้ๆหูของผม ตอนนั้นผมไม่กล้าลืมตาขึ้นมาดู และเธอคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า กลัวกูไหม... !! แล้วจู่ๆ เธอก็มานั่งทับที่อกของผม ตอนนั้นผมหายใจไม่ออก ตอนนั้นผมร้องสุดเสียงเลยครับ แต่ก็ไม่มีใครได้ยินเลย แต่ตอนนั้นผมไม่กล้าเปิดตา ขึ้นมามองผู้หญิงคนนั้นเพราะกลัวว่าจะเจอภาพที่น่ากลัวอยู่ต่อหน้า ลมหายใจของเธอใกล้หน้าผมมาก ผมก็เลยสวดมนต์ผิดๆถูกๆ แต่แล้วเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังมาก เป็นเสียงที่น่ากลัวมากๆ และเธอก็พูดว่า กูไม่กลัว!! ตอนนั้นผมนึกถึง พ่อแม่ขึ้นมาทันที อยู่ๆผมก็หลุดจากตรงนั้นมาได้ แล้วก็พบว่าพี่ชายได้มาจับตัวผม เพราะผมนอนแล้วมีเสียงร้องอยู่ในลำคอเบาๆ พี่เลยมาจับตัวดู จากนี้มาเข้าเรื่องกันเลยน่ะครับ  วันนั้นผมเลิกเรียนจากมหาลัย กลับบ้าน พอดีพี่ชายซื้อกับข้าวมากินตามปกติ แต่วันนั้นพี่ชายซื้อแกงที่ผมไม่ชอบกินมา เลยทะเลาะกับพี่ชาย ตอนนั้นอารมณ์วัยรุ่น ค่อนข้างรุนแรง ก็เลยเก็บของใส่กระเป๋าสะพาย เดินออกจากบ้านไปเลย หรือหนีออกจากบ้านนั้นเองครับ ตอนผมเดินไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดมุ่งหมาย เหนื่อยที่ไหนพักตรงนั้น ตอนนั้นยังไม่มีมือถือใช้เพราะมือถือยังราคาแพงมาก ปี พ.ศ. 2547  ไม่รู้เลยว่าตอนนั้นเวลาผ่านไปเท่าไรและกี่โมงแล้ว จากนี้คือเรื่องที่น่ากลัวมากที่สุดในชีวิต พอผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง เป็น รร.ระดับมัธยมแห่งหนึ่ง บรรยากาศตอนนั้นเงียบมาก ไม่มีใครอยู่เลยแต่คนเดียว แม้แต่หมาและรถสักคันก็ไม่มี ถนนโล่ง เหมือนอยู่ที่โลกที่เราไม่รู้จักมักคุ้น ตอนนั้นผมรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี และที่หน้าโรงเรียนแห่งนี้จะมีซุ้มที่นั่งรอรถอยู่ และแล้วสายของผมก็มองไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซุ้มรอรถ เป็นเงาผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวสุดท้ายที่แสงไฟส่องไม่ถึงเพราะที่ซุ้มหลังคาจะปกคลุมไปด้วยต้นไม้เลื้อยชนิดต่างๆ แต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจน พอก็รู้สึกทั้งกลัวทั้งดีใจไปในตัว พอผมเดินเรื่อยๆจะไปนั่งที่นั่งรอรถแต่ผมก็ยังเห็นผู้หญิงคนนั้นเป็นร่างดำๆเหมือนเดิม พอผมเดินมาใกล้ๆผมก็ไม่มองเธอแล้ว และผมก็มานั่งที่เก้าอี้ตัวแรก ซึ่งห่างจากเก้าอี้ตัวของเธอไปประมาณ 4 ตัว และผมก็นั่งหน้าตรงๆไม่หันไปมองเธอ พอนั่งไปไม่นาน สิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นมันก็เกิดขึ้นจนได้  เสียงสะอื้นของผู้หญิงคนนั้นเริ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงร้องอันน่าสยดสยองและหดหู่ เธอคนนั้นร้องดังมากๆ แต่สิ่งที่น่าเศร้าคือไม่มีแม้แต่รถหรือคนผ่านมาเลย มีแค่ผมและผู้หญิงคนนั้น 2 คนเท่านั้น ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออก ตัวแข็งทื่อ ขยับตัวไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นก็ยังร้องโหยหวนไม่หยุดไม่มีมีคำพูดใดๆออกมาจากปากเธอเลย  แต่ตอนนั้นต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว สุดท้ายผมรวบรวมสติและความกล้า ยืนขึ้นและก็วิ่งข้ามถนนไปยังฝั่งตรงกันข้ามซึ่งเป็นถนน 4 เลน และผมก็อยากพิสูจน์อีกครั้งว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นผีหรือคนกันแน่ เลยตัดสินใจหันหลังไปมองที่ซุ้มเก้าอี้อีกครั้ง ปรากฎว่า ผู้หญิงคนนั้นได้มานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ผมนั่งแล้ว แค่ไม่กี่วินาทีที่ผมข้ามถนน เธอนั่งตัวดำทมิฬ ในขนาดที่แสงไฟส่องแล้วก็เห็นแค่ร่างสีดำ และเธอก็นั่งจ้องมาที่ผมอย่างเงียบสงบ ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรแล้ว วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วและไปเจอร้านอาหารกลางคืนถึงอยู่ไกลจากที่เกิดเหตุ จึงได้โทรตู้โทรศัพท์สาธารณะให้พี่มารับ และเวลาตอนนั้น ตี 2 แล้ว เป็นช่วงเวลาที่น่าขนลุกที่สุด เรื่องราวทั้งหมดก็มีอยู่เท่านี้ ผมยังมีเรื่องเล่าหลอนอีกมากในลิ๊งค์นี้ครับ
https://www.youtube.com/channel/UCXtmUeVYo3uglbDve9nQZ2w/videos?view_as=subscriber