สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรก คือเรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับแฟนได้เกือบ 5 ปี ปัจจุบันเรา อาย 25 ส่วนแฟน อายุ23 เมื่อก่อนแฟนเราเป็นคนติดเกมส์มากค่ะ ตัวเราเองก็ด้วยแต่เราแบ่งเวลาเป็น ส่วนเราก็มีอาชีพแม่ค้า ขายของตามตลาดและส่งเสียตัวเองเรียนปริญญาตรี ส่วนแฟนเราจบม.3ค่ะ เค้าถนัดด้านงานฝีมือ ตลอดเวลาที่เราคบกัน รักๆเลิกๆกันแบบนี้ตลอด เมื่อก่อนเราอยู่กันคนละจังหวัด เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ส่วนแฟนเราเป็นคนกรุงเทพ จะเจอกันแต่ละที เราจะต้องเป็นคนนั่งรถมาเค้าที่กทม.ค่ะ ส่วนตัวเค้าไม่เคยมาหาเราเลยด้วยเหตุผลที่เค้าบอกไม่มีเงิน
วันเวลาผ่านไป ตัวเราใกล้จะเรียนจบปริญญาตรี เราเลยตัดสินใจเข้ามาหาประสบการณ์การทำงานในกรุงเทพ เราคิดอยากจะสร้างความมั่นคงให้กับตัวเอง และสร้างอนาคตให้ตัวเอง เราเริ่มทำงานธนาคารค่ะ โดยที่บ้านเป็นคนฝากให้ เราทำงานได้ซักพักเราเริ่มมีเงิน แต่ในขณะนั้น แฟนเราเค้าทำอาชีพส่วนตัว เป็นงานรับเลี่ยมพระ เป็นงานฝีมือที่เค้าถนัดค่ะ รายได้ก็ไม่แน่นอนค่ะ มีบ้างไม่มีบ้าง เราเห็นว่าเค้าอายุยังน้อย เราเลยเสนอกับเค้าว่าเราจะฝากเค้าเข้าทำงานธนาคาร แต่เค้ากลับมองว่าเราดูถูกอาชีพเค้า การมาทำงานในกรุงเทพ บางครั้งเราก็เจอปัญหาหมุนเงินไม่ทันนะคะ เราไม่อยากขอพ่อหรือแม่ เราก็หวังว่าเราอาจจะพึ่งพาเค้าได้บ้าง แต่ไม่เลย กลายเป็นเราต้องดิ้นรนหาเงินเอง เราไม่ได้หวังจะพึ่งพาเค้าตลอดหรอก แต่เราก็หวังว่าบางครั้งที่ฉันเดือดร้อน ฉันจะสามารถพึ่งคุณได้
ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่กทม. เราคิดว่าเราอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เค้าคงจะมาหาเราบ้างแหละ แต่เปล่าเลยค่ะ ก็ยังเป็นเราฝ่ายเดียวที่ยังนั่งรถเมล์ไปหาเค้า มีเพียงสองครั้งที่เค้านั่งรถมาหาเรา เค้าไม่เคยแสดงท่าทีว่าอยากจะเจอเรา ไม่เคยพยายามจะมาหา โดยเค้ามีเหตุผลให้เราว่าเค้าไม่มีเงิน และนั่งรถเมล์ไม่เป็น ทั้งที่พื้นฐานเค้าคือคนกรุงเทพตั้งแต่เกิด แต่เราเป็นคนต่างจังหวัดกลับเดินทางด้วยรถเมล์เก่งกว่าเค้าซ่ะอีก หลายครั้งที่เราคุยกันเรื่องการสร้างตัวและทะเลาะกัน เค้ามองว่าเรารีบร้อน เค้าขอให้เรารอ เค้าขอเวลาที่จะพิสูจน์ให้เราเห็นว่าเรามองเค้าผิดในเรื่องอาชีพของเค้า เราก็ให้เวลาเค้านะค่ะ เราให้เวลาเราเค้าสองเดือน เราบอกเค้าว่าถ้า2เดือนแล้วเธอยังมีเงินเก็บไม่ถึงสามพัน เธอต้องมาทำงานกับเรา หลายครั้งที่เราจู้จี้จุกจิกเรื่องชีวิตเค้า มันกลายเป็นเราบีบเค้ามากเกินไป เราทะเลาะกันหนักมากขึ้น และบ่อยขึ้น
เราพยายามเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างเพื่ออนาคตของเรา เช่นสถานที่อยู่ อาชีพการงาน จากเคยเป็นนายตัวเอง ก็ต้องมาเป็นลูกจ้างเค้า ยอมรับเลยค่ะว่ากว่าจะปรับตัวได้ ก็ไม่ใช่ง่ายๆ แต่เค้าเปลี่ยนไปแค่เริ่มทำงาน เราพยายามสร้างทุกอย่างได้ด้วยเงินตัวเอง ซื้อโทรศัพท์รุ่นแพงๆ ได้ด้วยเงินของตัวเอง ซื้อคอมสเปคแรงๆได้ด้วยเงินของตัวเอง มีเงินปรับปรุงบ้านที่ตจว.สามารถให้เงินพ่อแม่ได้ถึงแม้ว่าจะไม่มากมายนัก ทุกอย่างที่เราสร้างเราสร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง และเรามีแพลนว่าจะออกรถยนต์ เราภูมิใจในตัวเรามากที่เราสามารถเลี้ยงตัวเองได้ แต่หันกลับมาที่แฟน เค้ายังเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ ยังต้องพึ่งพาพ่อแม่อยู่ ยังไม่มีหน้าที่หรือความรับผิดชอบอะไรเท่าไหร่ นอกจากทำงานของตัวเอง จนเราเริ่มรู้สึกว่าเราเดินไปไม่พร้อมกันค่ะ
จนวันนึง ฉันก็ระเบิดตู้มมมมมมมมมมมมม ใส่เค้า เราพูดกับเค้าแรงมากว่า เราเลิกกันเถอะ ถ้าเธอยังดักดานอยู่แค่นี้ โดยที่เธอไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย เราไม่เอาแล้วนะ เธอไม่คิดจะสร้างอะไรเลย แล้วอนาคตถ้าเรามีลูก เธอจะทำยังไง เราจะไม่ยอมให้ลูกมาลำบากกับพ่อแบบนี้หรอกนะ และอีคำพูดหลายๆคำที่ทำร้ายจิตใจเค้า เรารู้ตัวว่าเราพูดแรงมาก ตอนนั้นอารรมณ์ของเราโมโหมากบวกช่วงก่อนเมนส์จะมา ทั้งปวดท้อง ทั้งหงุดหงิด แล้วเราก็เลิกกัน
หลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น พออารมณ์เราเย็นลง เราเริ่มรู้สึกผิดต่อเค้า เรายอมรับนะค่ะ ว่าเรารักเค้า เรารักเค้ามาก เราเลยตัดสินใจโทรไปขอโทษ แต่อะไรหลายๆอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะเราพูดแรง แต่เราก็ไม่ยื้อไม่รั้งค่ะ เราคุยกับเค้าและขออโหสิ และขอจบกันด้วยดี เราทั้งสองคนรักกัน แต่ต้องเลิกกันทะ้งที่เรายังรักกัน มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดหัวใจสุดๆ ทั้งๆที่เราเป็นคนบอกเลิกเค้าเอง แต่เราก็เจ็บ อาจจะเจ็บกว่าเค้าด้วยซ้ำ มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างคะ แล้วพวกคุณผ่านมันไปได้ยังไง เราไม่รู้ว่าเราคิดถูกมั๊ยที่ตัดสินใจไปแบบนั้น
เลิกกับแฟนทั้งที่ยังรักเหตุผลเพียงเพราะเราเดินไปไม่พร้อมกัน
วันเวลาผ่านไป ตัวเราใกล้จะเรียนจบปริญญาตรี เราเลยตัดสินใจเข้ามาหาประสบการณ์การทำงานในกรุงเทพ เราคิดอยากจะสร้างความมั่นคงให้กับตัวเอง และสร้างอนาคตให้ตัวเอง เราเริ่มทำงานธนาคารค่ะ โดยที่บ้านเป็นคนฝากให้ เราทำงานได้ซักพักเราเริ่มมีเงิน แต่ในขณะนั้น แฟนเราเค้าทำอาชีพส่วนตัว เป็นงานรับเลี่ยมพระ เป็นงานฝีมือที่เค้าถนัดค่ะ รายได้ก็ไม่แน่นอนค่ะ มีบ้างไม่มีบ้าง เราเห็นว่าเค้าอายุยังน้อย เราเลยเสนอกับเค้าว่าเราจะฝากเค้าเข้าทำงานธนาคาร แต่เค้ากลับมองว่าเราดูถูกอาชีพเค้า การมาทำงานในกรุงเทพ บางครั้งเราก็เจอปัญหาหมุนเงินไม่ทันนะคะ เราไม่อยากขอพ่อหรือแม่ เราก็หวังว่าเราอาจจะพึ่งพาเค้าได้บ้าง แต่ไม่เลย กลายเป็นเราต้องดิ้นรนหาเงินเอง เราไม่ได้หวังจะพึ่งพาเค้าตลอดหรอก แต่เราก็หวังว่าบางครั้งที่ฉันเดือดร้อน ฉันจะสามารถพึ่งคุณได้
ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่กทม. เราคิดว่าเราอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เค้าคงจะมาหาเราบ้างแหละ แต่เปล่าเลยค่ะ ก็ยังเป็นเราฝ่ายเดียวที่ยังนั่งรถเมล์ไปหาเค้า มีเพียงสองครั้งที่เค้านั่งรถมาหาเรา เค้าไม่เคยแสดงท่าทีว่าอยากจะเจอเรา ไม่เคยพยายามจะมาหา โดยเค้ามีเหตุผลให้เราว่าเค้าไม่มีเงิน และนั่งรถเมล์ไม่เป็น ทั้งที่พื้นฐานเค้าคือคนกรุงเทพตั้งแต่เกิด แต่เราเป็นคนต่างจังหวัดกลับเดินทางด้วยรถเมล์เก่งกว่าเค้าซ่ะอีก หลายครั้งที่เราคุยกันเรื่องการสร้างตัวและทะเลาะกัน เค้ามองว่าเรารีบร้อน เค้าขอให้เรารอ เค้าขอเวลาที่จะพิสูจน์ให้เราเห็นว่าเรามองเค้าผิดในเรื่องอาชีพของเค้า เราก็ให้เวลาเค้านะค่ะ เราให้เวลาเราเค้าสองเดือน เราบอกเค้าว่าถ้า2เดือนแล้วเธอยังมีเงินเก็บไม่ถึงสามพัน เธอต้องมาทำงานกับเรา หลายครั้งที่เราจู้จี้จุกจิกเรื่องชีวิตเค้า มันกลายเป็นเราบีบเค้ามากเกินไป เราทะเลาะกันหนักมากขึ้น และบ่อยขึ้น
เราพยายามเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างเพื่ออนาคตของเรา เช่นสถานที่อยู่ อาชีพการงาน จากเคยเป็นนายตัวเอง ก็ต้องมาเป็นลูกจ้างเค้า ยอมรับเลยค่ะว่ากว่าจะปรับตัวได้ ก็ไม่ใช่ง่ายๆ แต่เค้าเปลี่ยนไปแค่เริ่มทำงาน เราพยายามสร้างทุกอย่างได้ด้วยเงินตัวเอง ซื้อโทรศัพท์รุ่นแพงๆ ได้ด้วยเงินของตัวเอง ซื้อคอมสเปคแรงๆได้ด้วยเงินของตัวเอง มีเงินปรับปรุงบ้านที่ตจว.สามารถให้เงินพ่อแม่ได้ถึงแม้ว่าจะไม่มากมายนัก ทุกอย่างที่เราสร้างเราสร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง และเรามีแพลนว่าจะออกรถยนต์ เราภูมิใจในตัวเรามากที่เราสามารถเลี้ยงตัวเองได้ แต่หันกลับมาที่แฟน เค้ายังเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ ยังต้องพึ่งพาพ่อแม่อยู่ ยังไม่มีหน้าที่หรือความรับผิดชอบอะไรเท่าไหร่ นอกจากทำงานของตัวเอง จนเราเริ่มรู้สึกว่าเราเดินไปไม่พร้อมกันค่ะ
จนวันนึง ฉันก็ระเบิดตู้มมมมมมมมมมมมม ใส่เค้า เราพูดกับเค้าแรงมากว่า เราเลิกกันเถอะ ถ้าเธอยังดักดานอยู่แค่นี้ โดยที่เธอไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย เราไม่เอาแล้วนะ เธอไม่คิดจะสร้างอะไรเลย แล้วอนาคตถ้าเรามีลูก เธอจะทำยังไง เราจะไม่ยอมให้ลูกมาลำบากกับพ่อแบบนี้หรอกนะ และอีคำพูดหลายๆคำที่ทำร้ายจิตใจเค้า เรารู้ตัวว่าเราพูดแรงมาก ตอนนั้นอารรมณ์ของเราโมโหมากบวกช่วงก่อนเมนส์จะมา ทั้งปวดท้อง ทั้งหงุดหงิด แล้วเราก็เลิกกัน
หลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น พออารมณ์เราเย็นลง เราเริ่มรู้สึกผิดต่อเค้า เรายอมรับนะค่ะ ว่าเรารักเค้า เรารักเค้ามาก เราเลยตัดสินใจโทรไปขอโทษ แต่อะไรหลายๆอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะเราพูดแรง แต่เราก็ไม่ยื้อไม่รั้งค่ะ เราคุยกับเค้าและขออโหสิ และขอจบกันด้วยดี เราทั้งสองคนรักกัน แต่ต้องเลิกกันทะ้งที่เรายังรักกัน มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดหัวใจสุดๆ ทั้งๆที่เราเป็นคนบอกเลิกเค้าเอง แต่เราก็เจ็บ อาจจะเจ็บกว่าเค้าด้วยซ้ำ มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างคะ แล้วพวกคุณผ่านมันไปได้ยังไง เราไม่รู้ว่าเราคิดถูกมั๊ยที่ตัดสินใจไปแบบนั้น