เมื่อครั้งหนึ่งมีโอกาสได้ทดลองสัมผัส - โลกที่มองไม่เห็น

การที่มนุษย์สักคนมีสุขภาพแข็งแรง ไม่มีอุปสรรคทางกายในการดำเนินชีวิต ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ดี
การดำเนินชีวิตคงไม่ราบรื่น
เราจะไม่สามารถเห็นส่วนประกอบของโลกใบนี้แบบชัดเจน 
เราจะไม่ได้มองเห็นในสิ่งที่เราอยากเห็น ... คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่

สิ่งเหล่านี้เป็นสาเหตุที่ทำให้ จขกท ทดลองเข้าสู่วงการจิตอาสาครั้งแรกในชิวิต ...  
โดยเริ่มไปสมัครเป็นอาสาฯ เพื่อช่วยเหลือ “คนตาบอด” แทนที่จะออกเดินทางท่องเที่ยวเปิดโลกตัวเองในวันหยุดตามปกติ
เพราะหวังจะให้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งในการเปิดโลกของพวกเค้าเช่นกัน

ในวันอบรม จขกท และอาสาท่านอื่น ได้ทดลองปิดตา แล้วใช้ชีวิตช่วงสั้นๆ ในการเดิน การกิน ... บอกเลยว่าอาการสาหัส
จากคนที่เดินแบบไม่คิด กินแบบไม่นึก ทุกอย่างตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง 

1. คิดก่อนเดิน กว่าจะก้าวเท้าแต่ละข้าง จะขึ้น - ลงบันได เลี้ยวซ้าย - ขวา ไม่สามารถที่จะใช้เท้าและมือพร้อมกันได้อิสระอย่างเดิม 
2. นึกก่อนกิน กว่าจะตักข้าวเข้าปาก กว่าจะได้ดื่มน้ำ ไม่สามารถที่จะใช้สองมือทำสองอย่างได้อย่างเดิม 

และการอบรมก็สิ้นสุดลง จขกท กลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ว่า เราได้เข้าใจพวกเค้ามากขึ้นอีกนิดนึง
เริ่มเข้าใจว่าพวกเค้าต้องการอะไร แบบไหน พร้อมกับการช่วยเหลือพวกเค้าตัวจริง
(หลังจากที่พวกเรา ได้จับคู่แล้วลองผลัดกันปิดตาแสดงแทน ... 555) 

วันจริงในการทำหน้าที่อาสาฯ เราได้พบพวกเค้าตัวเป็นๆ ได้ช่วยเหลือ ได้ใกล้ชิดกับพวกเค้า 2 วันเต็ม
ได้ใช้ความรู้จากที่อบรมมา ถูกตามหลักบ้าง ไหลไปตามสถานการณ์บ้าง แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี 

ใช้ชีวิตประจำวันแบบเรา มีความรู้สึกนึกคิดแบบเรา ก็เหมือนกับพวกเราปกตินี่ล่ะ 
ยกเว้นแค่ความบกพร่องทางการมองเห็น เลยทำให้เกิดอุปสรรค "นิดหน่อย"
- เมื่อเจอพวกเค้า ถามเค้าสักนิดว่าต้องการให้ช่วยอะไรมั้ย ไม่ต้องแปลกใจ งอนหรือน้อยใจ หากเค้าบอกว่าโอเคแล้ว
  เพราะบางทีเค้าคุ้นชินและคล่องกับสิ่งที่ทำอยู่มากกว่าที่คุณคิด

- หากต้องการนำทาง แค่เพียงเราให้เค้าแตะศอก/ต้นแขนของเรา เค้าจะสามารถกะระยะทางได้เอง อย่าไปจับมือจูงหรือลาก
  เพราะมือของเค้าเปรียบเสมือนดวงตาอีกดวง หากคุณจับมือ = คุณปิดกั้นโอกาสในการมองเห็นของเค้าให้น้อยลง

- อย่ามาสงสารจนเกินกว่าเหตุ อย่าพร่ำเพ้อพรรณาคร่ำครวญว่าทำไมต้องโชคร้ายขนาดนี้ 
  เพราะเค้าแค่บกพร่องทางการมองเห็น ชีวิตเค้าไม่ได้รันทดเหมือนนางเอกหลังข่าว - ไม่ใช่ดาวพระศุกร์ (แอบแก่นิด 555)

- เปิดไฟฟ้าเพื่อให้เกิดแสงสว่าง และอาจจะแจ้งให้พวกเค้าทราบว่าสวิทซ์ไฟอยู่ตรงไหน
  เพราะพวกเค้าจำนวนไม่น้อยที่สามารถมองเห็นแสงไฟได้ รับรู้ถึงแสง และชอบอยู่ในแสงสว่าง 

- ปิดประตู หรือเปิดประตูให้กว้างจนแนบผนังที่สุดเท่านั้น แนบไม่ได้ก็ปิดไปซะ!!
  เพราะมันจะช่วยป้องกัน ไม่ให้พวกเค้าเดินชนสันประตู (เคยโดนเหมือนกัน มันเจ็บโฮกกกก) 

- สนทนากับเค้าตรงๆ ได้เลย ด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่จำเป็นต้องเสียงดัง ไม่ต้องผ่านเพื่อน/คนนำทาง
  เพราะเค้าได้ยินปกติ ตอบได้ปกติ (เค้ามองไม่เห็น แต่หูเค้าโอเคนะ) 

- เมื่อเข้าไปหาพวกเค้า ให้ทักทายเค้าหรือส่งเสียงได้เลย เค้าจะได้ทราบว่ามีคนมาหา
  เพราะการทำความมุ้งมิ้งเล่นทายซิใครเอ่ย ไม่ช่วยอะไร (คนปกติบางทียังรำคานเลย -*-) บอกชื่อคุณได้เลย ถ้ามีคนอื่นก็บอกให้เค้าทราบด้วย

- หากอยากทักทายหรือบอกลา ให้สัมผัสมือเบาๆ หากมือไม่ว่างก็สัมผัสส่วนอื่นที่เหมาะสมเบาๆ
  แล้วบอกให้เค้าทราบพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรแจ่มใส

- เมื่อเห็นเค้ากำลังทานข้าว และต้องการช่วยเหลือ แค่เพียงแจ้งว่าอาหารทำจากอะไร เมนูอะไร ต้องการอะไร ข้าวเท่าไหร่
  แล้วตักเตรียมให้เค้า พร้อมบอกตำแหน่งของสิ่งของตามเข็มนาฬิกา
  เช่น แก้วน้ำอยู่ตรง 1 นาฬิกา น้ำซุปอยู่ตรง 10 นาฬิกา ใช้ได้กับการบอกทิศสำหรับเรื่องอื่นๆ เช่นกัน

ขอบคุณสำหรับการอ่านบทความนี้ 
หวังว่าบันทึกนี้ จะช่วยเปิดโลกให้พวกคุณไม่มากก็น้อยเช่นกัน