จะทำในสิ่งที่เราชอบหรือจะทำในสิ่งที่ใช่ของผู้ใหญ่ (ปัญหาโลกแตกที่ยังไม่มีการแก้ไขอย่าพึ่งผ่านช่วยเราที)

สวัสดีค่ะทุกคน เรามีเรื่องจะปรึกษา เรื่องนี้มันเป็นปัญหาโลกแตกตั้งสมัยป.ตรีจนเรียนจบออกมาได้2ปีแล้ว แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ยังไม่มีวันได้แก้ไขเลย เรียกได้ว่าใครพูดถึงเมื่อไหร่เราเครียดกับมันทุกที บางทีก็รู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ มองว่าไร้สาระบ้างทั้งที่เราอยากให้มันเกิดขึ้นจริงซักที คือก่อนอื่นเราบอกก่อนนะคะว่าเราเรียนจบป.ตรีมาทางด้านบริหาร แล้วที่เราเลือกเรียนคณะนี้-_-!!ไม่ใช่คณะที่เราเลือกเองเลยค่ะ เป็นคณะที่แม่ให้เรียนเพราะแม่คิดว่าจบออกมาหางานง่ายดี ทำได้หลายหน่วยงาน เราเลยเออออตามแม่เพราะแม่เราเรียนบัญชีมา แต่เป็นปวส. เราเรียนจบออกมาแบบเรียกที่ว่าถูลู่ถูกังเลย จบมาได้เพราะเพื่อนกับอาจารย์ เพราะเราไม่เก่งคอม คณิต เรียกชนิดที่ว่าตอนม.ปลายปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะไม่เรียนคณะที่มีตัวเลข มีคอม แต่ดันเรียนที่ตรงกับสิ่งที่เราไม่ถนัดเลย ถ้าถามว่าความชอบเราคืออะไร เราชอบภาษา เราเรียนสายศิลป์มาตอนเรียนม.ปลายจำได้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราเลือกเองคือสิ่งนี้เลือกแผนการเรียน ซึ่งจำได้ว่าขัดใจแม่มาก แม่โมโห และถามใหญ่ทำไมถึงเลือกสายนี้และก็ มีแต่คนถาม แต่เราเรียนแล้วรู้สึกได้ว่าตอนเรียนม.ปลายHappyสุดๆ พอหลังจากม.ปลาย ไม่Happyเลยค่ะแต่รู้สึกว่ากดดันซะมากกว่า จนตอนนี้เราจบออกมาเหมือนหางานมืดแปดด้านไม่เห็นเหมือนที่แม่บอกเลย จนน้องที่เรียนทหาร2คน เรียนๆอยู่ได้บรรจุทำงานมีเงินเดือนแล้ว ส่วนพี่สาวเราเป็นข้าราชการแล้ว จนพ่อเราชอบถามเรื่องทำงานกับเรา บ่นเราทุกครั้งเรื่องนี้ เรามีปัญหากับพ่อตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน คุยกันดีๆไม่ถึง5นาทีทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้อีกแล้ว เวลาเราไปสอบหน่วยงานอื่นๆก็ไม่ติดซักทีทั้งที่เราคิดว่าเราน่าจะติด กพ.นี่ก็สมัครมา3รอบก็ไม่ติดจนพ่อเราถามแล้วได้แต่บ่นออกมาว่า เออ เอาสู้ๆต่อไปนะ พี่เราเค้าหัวดีเค้าก็มีงาน เรายังไม่มีเราก็สู้ต่อไป แล้วจบออกมานี่คิดว่าจะทำงานอะไร จะไม่ทำงานรึงัย หาบ้างลองสอบบ้างบลาบลา เราเบื่อสภาพแบบนี้บอกตรงๆ เราก็อึดอัดนะ ไม่ใช่ว่าเราไม่หา เราไม่สอบ เราหาเราสอบ สอบแต่มันไม่ได้มันไม่ติดจริงๆ สมัครงานทั้งรัฐทั้งเอกชนไม่มีเรียกตัวเลย ไร้วี่แวว ไม่มีใครให้โอกาสเลยอะแล้วให้ทำยังไง เวลาสอบก็มีวิชาที่เราไม่ถนัด อย่างคณิตงี้ เชาว์ปัญญางี้ แถมคะแนนสูงมันก็ฉุดคะแนนที่เราพอทำได้ แล้วเราจะติดได้ยังไง เราเจอคำถามแย่ๆมาตลอดแบบว่า จะอยู่แบบนี้ไม่ทำงานทำการไปจนแก่ตายเลยหรือไง จะทำอะไร ไม่เบื่อหรอ อยู่เหมือนไร้ประโยชน์อะ บางคนก็ว่าต่อหน้า บางคนก็นินทาลับหลัง บางคนก็ว่าเหน็บ คิดว่าเราไม่รู้หรอ เรารู้ เราก็เครียด เรากดดัน แต่เราพยายามแล้ว เราเคยจะหลุดโลกเลยนะแต่เราก็แค่ยิ้มๆกับพวกเค้าแล้วมานั่งเครียดมานั่งร้องไห้กับตัวเองเพื่อให้ความกดดันมันลดลงและรู้สึกดีขึ้น แต่โชคดีเรามีแม่แค่คนเดียวที่เข้าใจเราแต่คนอื่นไม่เลย เราเคยขอแม่เรียนภาษานะ แม่ก็ให้เรานะ แต่ด้วยความที่การเดินทางไปเรียนมันค่อนข้างลำบาก ต้องอาศัยรถเค้าไป ส่วนค่าเรียนเราเคยถามแล้ว แพงหูฉี่ แล้วเวลาออกค่าเรียนเราไม่ได้ออกไงแม่ออก แม่จ่ายเรื่องของเราหมด เราไม่อยากเป็นภาระแม่อะ แล้วตอนนี้น้าเราให้เราเรียนปวส.ประมงอีกตอนแรกเราก็คิดว่าก็ดีนะเรียนประมงจบมาจะได้หางานง่าย แต่ดูๆไปแล้วสายงานมันแคบแล้วเราก็เฉยๆอะ เราควรทำยังไงดี เรียนป.ตรีก็หางานยากแล้วเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้เค้าเอาแต่ปวส. ถ้าจบป.ตรีจริงๆคือก็ต้องเก่งจริงๆถึงทำงานได้  หรือเราต้องลองเดินเส้นทางใหม่ในสิ่งที่เราชอบจริงๆดูเผื่อมันอาจจะดีกว่านี้ ลองขัดใจทุกคนดูอีกซักครั้ง เราเห็นเพื่อนเราที่เรียนมากับเราตอนม.ปลายเค้าจบออกมาเป็นครูสอนภาษา ดูเพื่อนมีความสุขมากเลยที่เพื่อนทำในสิ่งที่รัก เราก็ยินดีกับเค้านะ แต่มันซะท้อนตัวเองอะว่าทำไมเราไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักตัวเองชอบบ้างซักที ถ้าเราได้ทำก็คงจะมีความสุขแบบเพื่อนสินะ  เราเคยบอกเรื่องนี้กับแม่แล้วนะเรื่องจะเรียนภาษาจริงจัง กะจะเลือกเรียนป.ตรีด้วยแต่คำตอบที่ได้กลับมา แม่พูดว่าความชอบกับความเป็นจริงในการทำงานต่างกันนะ เราไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลย พอทำในสิ่งที่แม่บอก ความเป็นจริงของแม่เนี่ยแหล่ะที่ทำให้เราก็ยังไม่มีงาน=____=! เราเลยอยากลองถามคนอื่นดู คนไหนที่เรียนภาษาเค้าเรียนกันยังไงถึงเก่งเราอยากลองดูอีกซักตั้ง ช่วยบอกเราหน่อยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้า