ปรึกษาปัญหาชีวิตช่วงมัธยมครับ

น้องเป็นเหมือนพี่เลย ตอนนี้พี่มีภาวะซึมเศร้านิดหน่อย พี่จะหดหู่ตอนอยู่ท่ามกลางคน เมื่อก่อนชอบกลางวันมาก ชอบทำงาน แอคทีฟกับงาน แต่พอเกิดปัญหา พี่แทบไปไม่เป็น อยากเก็บตัว ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้น เรื่องราวของพี่อยู่ในสปอยนะ
ความฝันกับสภาพจิตใจ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ปัญหาคือพี่รู้สึกว่าครอบครัวกักขังจิตใจ ตอนเด็กจนโตไม่เคยเข้าสังคม (อนุบาลถึงประถมพี่เข้าใจว่ากำลังเด็ก มัธยมถึงมหาลัยท่านแทบไม่ค่อยส่งเสริมความสนใจให้พี่เลย พี่ชอบงานวิชาการ ท่านก็เอาแต่กดว่าพี่มันโง่ จะไหวเหรอมันยากนะ ขนาดคณิตศาสตร์ที่พี่สนใจท่านก็ไม่ให้เรียนพิเศษ บังคับกลับบ้านให้อ่านหนังสือเอง ซึ่งมันทำให้ความสนใจลดลงเพราะมันยาก กดดัน ไม่มีใครสอน
ชอบศิลปะ อันนี้โดนกักมาแต่เด็ก พี่ว่างๆก็วาดรูปเล่น ท่านก็ชอบตะแบงเสียงบอกว่าไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ ตอนเด็กมันมีแต่ความกลัว เหตุผลหลักการย่อมไม่มีอยู่แล้ว(สภาพแวดล้อมก็ไม่มีใครมีเหตุผล (ตอนนั้น ป.3) พี่ก็ไม่กล้าพูด เพราะท่านลงไม้ลงมือพี่แน่ๆ ความฝันก็ดับวูบลงทุกวัน
ชีวิตประจำวัน
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พี่โดนบังคับมากกว่าอธิบาย จ-ศ เรียน กลับบ้านโดนขัง กลับช้าโดนตี วันหยุดตื่นเช้าทำงาน 6-9โมง งานบ้าน 9-12โมง(งานโรงงานแบบผู้ใหญ่เลย) เครื่องจักรเสียงดัง ว่างไม่ได้ พัก2ชม ก็ต้องเตรียมตัวอาบน้ำไปขายของบ่าย2 กลับ2ทุ่ม อยู่ตลาดถ้าพ่อไปด้วยจะโดนจ้องจับผิด หันไปคุยข้างร้านโดนด่า เคยจะโดยทำร้ายร่างกายแล้วแต่พี่เกลียดมากไม่ชอบให้เขามาแตะเนื้อต้องตัว ทำให้พี่มีทัศนคติกับ ผช แบบแง่ลบครั้งหนึ่ง
กลับบ้านโดนบังคับนอน สรุปงานอดิเรกพี่ไม่เคยได้ทำ ใช้ชีวิตแบบหมดอาลัยตายอยาก
ช่วงที่พีคที่สุด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ท่านโยนความผิดให้แฟนพี่ว่าพาพี่เสียคน ท่านบอกถ้าไม่มีไอ้นั่น พี่ก็อยู่สบายแล้ว เงินก็มี(แต่ใช้ไม่ได้) ธุรกิจก็มี(แต่พี่ต้องเป็นขี้ข้าเขา) มีทุกอย่าง(แต่พี่ต้องรับผิดชอบแบกรับภาระรักษาของคนเดียว ของพังคือพี่ผิด เช่น เข็มเย็บผ้าหาย เขาจะเดินมาด่าพี่คนแรก ไม่ถามไถ่) เที่ยวเคยเที่ยว แต่แค่เดินเลาะๆมองซ้ายขวาก็กลับบ้าน คนอื่นอาจจะคิดว่าเป็นลูกเขา เขาทำแบบนี้เพราะรัก เราว่าไม่ถ้ารักจริงชีวิตที่เหลือลูกก็ต้องมีสิทธิเลือก การตามฝัน สังคม การวางแผนการใช้ชีวิต การเลือกคุ่
แต่ท่านจะวางชีวิตพี่คือ ทำงานวนไป ห้ามเที่ยว ห้ามป่วย ห้ามมีแฟน ห้ามใช้เงิน ห้ามแต่งสวย สรุปความสุขไม่มี ทำงานเป็นเบ๊เหมือนแรงงานพม่า ทำเหมือนพี่เป็นหุ่นยนต์ ส่งพี่เรียนสูงเพื่อเอาไปคุยได้ว่าพ่อมีปัญญาส่งเรียนด้วยเงินจากธุรกิจเล็กๆ แต่คุณรู้ไหมว่าคุณได้ฆ่าชีวิตคนๆหนึ่งไปเรียบร้อยแล้ว..
ตอนนี้พี่ปลีกตัวมาอีกห้องหนึ่ง(อยู่ยันมหาลัยยังนอนห้องเดียวกับพ่อแม่) ท่านนอนเปิดทีวีทั้งแสงทั้งเสียงเข้าตา นอนไม่หลับ เหนื่อย หนาว ไม่มีใครกอด พี่เคว้งมาก ที่จริงถ้ารู้ว่าพี่ต้องมาใช้ชีวิตวนเวียนแบบนี้ พี่จะหนีไปตายตั้งแต่เด็กแล้ว อย่างน้อย18-22 ก็4ปี คงมีเงินใช้เอง เที่ยวเอง มีสังคมสนุกๆ ได้คุย ได้กอด ไม่ต้องมารอเวลาทำอะไรที่เปลือกปลอมแบบนี้
ชีวิตพี่ ตอนนี้ฝันสูงสุดคือการอยู่รอด ซึมเศร้าขนาดไหนแต่ไม่คิดฆ่าตัวตาย คอยฝืนใจออกกำลังกาย(เพราะพอดาวน์ มันหมดแรงมาก ต้องฝืนใจทำ) ฝืนกินข้าว(เคยกินทั้งน้ำตาเพราะท้องหิวแต่ปากมันไม่อยากกิน) ฝืนยิ้ม บางทีถึงขั้นออดอ้อนสตอเบอร์แหลเพื่อให้ท่านสบายใจ พี่รู้สึกกระดากใจตนเองมาก ทั้งที่ชีวิตนี้พี่อยากใจๆ ใครดีมาดีกลับ ชีวิตลุยๆ  คอยช่วยเหลือคนอื่นที่ลำบากกว่า แต่นี่พี่กลับต้องลำบากซะเอง แถมไม่มีใครช่วย เขาเลี้ยงพี่เพื่อกดดันให้เป็นเช่นนี้เอง