แต่ก่อน เราเป็นเด็กที่ทางบ้านถือว่าดีมาก พ่อแม่เปิดร้านทำธุรกิจเป็นของตัวเอง ชีวิตเรามีพร้อมทุกอย่าง อยากได้อะไรเราก็ได้ พอมาถึงวันที่พ่อแม่เราแยกทางกัน ช่วงนั้นก็ยังดีอยู่ค่ะแต่เมื่อไม่นานมานี้ทางบ้านมีหนี้เยอะมากที่ต้องจ่าย เพราะมีบุคคลนึงในบ้านทำขึ้นมา จนตอนนี้ก็ยังใช่ไม่หมด เราพยายามทำใจให้สบายคิดว่ามันจะดีขึ้นแต่ไม่เลยค่ะมันเหมือนยิ่งแย่ลงทุกที เราทำใจไม่ได้ที่ต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้ เพราะเเต่ก่อนเราเเค่พูดว่าอยากได้ของชิ้นนั้นก็จะเป็นของเรา แต่ตอนนี้แค่คำว่าอยากได้เรายังไม่กล้าพูดขอเลยเพราะคำตอบที่ได้ที่็คือเงินไม่ เราอยู่ในท่ามกลางที่คนอื่นมีความสุขแต่เราก็พยายามฝืนยิ้มให้ตัวเองมีความสุข เเล้วยายเราก็มักจะเอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกลุงว่าให้ดูพี่เป็นตัวอย่างเก่งทุกอย่าง ซึ่งทางบ้านเขาพร้อมทุกอย่างไม่ว่าอยากลองทำอะไรทางบ้านซับพอร์ตทุกอย่าง แล้วมาดูเราสิว่าเหมือนกันไหมเพราะสิ่งที่เขาเก่งเขาได้ไปหาประสบการณ์ เเล้วเราล่ะไม่มีเงินทำไม่ได้ เราควรทำไงกับเรื่องแบบนี้ดีคะเรายามพยามทำความเข้าใจพยามทุกอย่างเเล้วเเต่มันก็ไม่ได้ อย่าด่าเราที่ไม่ยอมรับความจริงเลยนะคะ
ทำไงดีเมื่อเรายอมรับความจริงไม่ได้????