เรื่องมีอยู่ว่า ช่วงนีงสนใจสมัครเรียนคอร์สๆนึง แล้วดันไปเจอพี่คนหนึ่งที่เรียนคอร์สเดียวกัน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรด้วยนอกจากเพื่อนร่วมคอร์สเรียน พอจบคอร์สแล้ว เราก็เริ่มทำส่วนของเราที่เราไปเรียนมา พี่เขายังไม่เริ่ม แต่เนื่องจากอยู่ในกลุ่มเดียวกันเลยคุยกันแบบปกติ ถามไถ่กันไปมา แต่เนื่องจากพี่เขามีหัวทางธุรกิจเลยชอบแนะนำให้ทำนู่นนี่นั่น สุดท้ายมาลงเอยด้วยการชวนทำธุรกิจร่วมกัน
ความสัมพันธ์แรกของเราจึงกลายเป็นเหมือนหุ้นส่วนทางธุรกิจ เรามีเวลาแต่ไม่มีทุน พี่เขามีทุนแต่ไม่มีเวลา
มีหลายคนบอกว่าอย่าทำร่วมกันเพราะไม่ได้รู้จักกันมากพอ แต่พอเราคุยกันบ่อยๆ เจอกันบ่อยๆ เพราะแผนธุรกิจต้องพัฒนาร่วมกัน ทำให้เราค่อยๆสนิทกัน
เนื่องจากธุรกิจที่ทำร่วมกันมันต้องใช้เวลาในการหาของ วิ่งไปซื้อของ วนดูทำเล จนดึกจนดื่น พี่เขาเลยอาสาเทียวไปเทียวมาไปรับเราที่บริษัทบ้าง หรือ เจอกันตามห้าง กินข้าวเสร็จแล้วก็ส่งเราที่คอนโด
เราคิดว่าน่าจะเพราะเราขับรถไม่เป็น และมันดึกมาก พี่เขาสะดวกที่จะเป็นสารถี แรกๆก็รุ้สึกเกรงใจ หลังๆเริ่มรู้สึกเฉยๆ ปกติ เวลาพี่เขาออกค่าข้าว เราก็ออกค่าจอดรถ หรือ ค่าของหวานไม่ให้พี่เขารู้สึกว่าเรากำลังเอาเปรียบเขาอยู่
พอคุยกันบ่อยๆ หลังๆเริ่มคุยกันด้วยเรื่องส่วนตัว เราก็โสด พี่เขาก็โสด ก็คิดว่าความเป็นไปได้ที่จะคบกันน่าจะมีโอกาส ถามว่าเป็นสเป็คของกันและกันมั้ยก็ไม่ใช่ค่ะ แต่อาศัยเจอกันบ่อย
ไม่มีอะไรก็นัดมาเจอมากินข้าวกันเฉยๆ เราก็สายไร้สาระ ชอบหาเรื่องนู่นเรื่องนี้มาคุย พี่เขาก็เป็นฝ่ายนั่งฟังแล้วคอยช่วยแก้ปัญหา แม้บางทีการแก้ปัญหาของพี่เขาจะทำให้เรารู้สึกไม่ชอบก็มี เนื่องจากความคิดเห็นไม่ตรงกันแต่เราก็คิดว่าเออ เราเด็กกว่าและอารมณ์ร้อน บางทีฟังๆก็หงุดหงิดบ้างแต่ก็โอเค
พอกินข้าวด้วยกันบ่อย ก็เริ่มไปดูหนังด้วยกันบ้าง ไปเดินตลาดนัดด้วยกันบ้าง หรือบางวันเราทำงานยังไม่เสร็จอยู่ดึกๆพี่เขาก็คอลมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อน
จนหลังๆเรารู้สึกว่าความสัมพันธ์เราดูพัฒนามากกว่าเป็นพี่น้อง เวลาเดินไปไหนเริ่มเดินจูงมือกันเดินบ้าง ดูหนังเริ่มจับมือกันบ้าง วันเกิดเราพี่เขาก็มาหา วันเกิดพี่เขาเราก็ฉลองด้วยกันสองคน จนเราคิดว่าน่าจะใช่แล้วนะ แต่พี่เขาก็ไม่ได้พูดขอเป็นแฟน เราก็คิดว่าเออ บางทีไม่ต้องพูดแต่รู้กันเองแบบนี้หรือเปล่า
แต่คือเราสงสัยมาสักพักเพราะเราไปต่อไม่ได้ เราจะไปคุยกับคนอื่นก็ติดกับพี่เขา แต่พออยู่กับพี่เขาก็มีความสุขดีแต่สถานะดูไม่ชัดเจน จนวันหนึ่งเราตัดสินใจที่ถามว่า ที่เป็นอยู่นี่คืออะไร ถ้าไม่ใช่จะได้ไปคุยกับคนอื่น
พี่เขาตอบมาว่า "ถ้าหากเรามีคนอื่นที่คุยด้วยอยู่ ก็คุยได้นะไม่เป็นไร" แล้วก็ถามเราต่อว่า เรามีคนอื่นที่คุยอยู่ด้วยเหรอ เราก็ตอบว่ามีค่ะ( แต่ไม่ได้คุยอะไรเยอะ เพราะเราอยู่กับพี่เขาบ่อยกว่า)
เรานี่งงมากๆเลยค่ะ สรุปที่ผ่านมาคือ พี่เขาไม่ได้คิดอะไรด้วย มีแต่เราที่มโน?
เราไม่มีประสบการณ์คบกันผู้ชายไทยมาก่อน ปกติคบแต่ต่างชาติ พอพี่เขาพูดแบบนี้สติก็รู้สึกวูบๆ แต่หลังจากนั้นก็ไปเที่ยวด้วยกันต่อ พี่เขาก็จับมือเดินกันเหมือนเดิม แต่เราไม่ได้จับด้วยแต่ก็ไม่ได้สะบัดออก มีแต่พี่เขาที่จับมือเราแต่เราไม่ได้จับตอบ จนกระทั่งแยกย้ายกัน
ตอนนี้เราเลยทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเอายังไงดี คุยกันตอนนี้มีแต่เริ่องงาน ทั้งๆที่ปกติคุยกันถี่กว่านี้ คุยกันได้ทุกเรือ่ง หยอกล้อกันบ้าง ตอนนี้รู้สึกเป๋ๆมากเลยค่ะ พอไม่มีพี่เขา เหมือนขาดเพื่อนดีๆไปสักคน
ทำไงดีคะ ใจจริงอยากได้เขากลับคืนมา แต่กลัวจะเป็นภาระเขามากกว่า สงสัยว่าพี่เขาทำแบบนี้กับเราคืออะไร
ป.ล. ไม่เคยนอนด้วยกันค่ะ อย่างมากแค่กอดเวลาเราง้อเขากับจับมือกันเฉยๆค่ะ
สงสัยในความสัมพันธ์พี่เขาทำแบบนี้กับเราหมายความว่าอะไรคะ?
ความสัมพันธ์แรกของเราจึงกลายเป็นเหมือนหุ้นส่วนทางธุรกิจ เรามีเวลาแต่ไม่มีทุน พี่เขามีทุนแต่ไม่มีเวลา
มีหลายคนบอกว่าอย่าทำร่วมกันเพราะไม่ได้รู้จักกันมากพอ แต่พอเราคุยกันบ่อยๆ เจอกันบ่อยๆ เพราะแผนธุรกิจต้องพัฒนาร่วมกัน ทำให้เราค่อยๆสนิทกัน
เนื่องจากธุรกิจที่ทำร่วมกันมันต้องใช้เวลาในการหาของ วิ่งไปซื้อของ วนดูทำเล จนดึกจนดื่น พี่เขาเลยอาสาเทียวไปเทียวมาไปรับเราที่บริษัทบ้าง หรือ เจอกันตามห้าง กินข้าวเสร็จแล้วก็ส่งเราที่คอนโด
เราคิดว่าน่าจะเพราะเราขับรถไม่เป็น และมันดึกมาก พี่เขาสะดวกที่จะเป็นสารถี แรกๆก็รุ้สึกเกรงใจ หลังๆเริ่มรู้สึกเฉยๆ ปกติ เวลาพี่เขาออกค่าข้าว เราก็ออกค่าจอดรถ หรือ ค่าของหวานไม่ให้พี่เขารู้สึกว่าเรากำลังเอาเปรียบเขาอยู่
พอคุยกันบ่อยๆ หลังๆเริ่มคุยกันด้วยเรื่องส่วนตัว เราก็โสด พี่เขาก็โสด ก็คิดว่าความเป็นไปได้ที่จะคบกันน่าจะมีโอกาส ถามว่าเป็นสเป็คของกันและกันมั้ยก็ไม่ใช่ค่ะ แต่อาศัยเจอกันบ่อย
ไม่มีอะไรก็นัดมาเจอมากินข้าวกันเฉยๆ เราก็สายไร้สาระ ชอบหาเรื่องนู่นเรื่องนี้มาคุย พี่เขาก็เป็นฝ่ายนั่งฟังแล้วคอยช่วยแก้ปัญหา แม้บางทีการแก้ปัญหาของพี่เขาจะทำให้เรารู้สึกไม่ชอบก็มี เนื่องจากความคิดเห็นไม่ตรงกันแต่เราก็คิดว่าเออ เราเด็กกว่าและอารมณ์ร้อน บางทีฟังๆก็หงุดหงิดบ้างแต่ก็โอเค
พอกินข้าวด้วยกันบ่อย ก็เริ่มไปดูหนังด้วยกันบ้าง ไปเดินตลาดนัดด้วยกันบ้าง หรือบางวันเราทำงานยังไม่เสร็จอยู่ดึกๆพี่เขาก็คอลมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อน
จนหลังๆเรารู้สึกว่าความสัมพันธ์เราดูพัฒนามากกว่าเป็นพี่น้อง เวลาเดินไปไหนเริ่มเดินจูงมือกันเดินบ้าง ดูหนังเริ่มจับมือกันบ้าง วันเกิดเราพี่เขาก็มาหา วันเกิดพี่เขาเราก็ฉลองด้วยกันสองคน จนเราคิดว่าน่าจะใช่แล้วนะ แต่พี่เขาก็ไม่ได้พูดขอเป็นแฟน เราก็คิดว่าเออ บางทีไม่ต้องพูดแต่รู้กันเองแบบนี้หรือเปล่า
แต่คือเราสงสัยมาสักพักเพราะเราไปต่อไม่ได้ เราจะไปคุยกับคนอื่นก็ติดกับพี่เขา แต่พออยู่กับพี่เขาก็มีความสุขดีแต่สถานะดูไม่ชัดเจน จนวันหนึ่งเราตัดสินใจที่ถามว่า ที่เป็นอยู่นี่คืออะไร ถ้าไม่ใช่จะได้ไปคุยกับคนอื่น
พี่เขาตอบมาว่า "ถ้าหากเรามีคนอื่นที่คุยด้วยอยู่ ก็คุยได้นะไม่เป็นไร" แล้วก็ถามเราต่อว่า เรามีคนอื่นที่คุยอยู่ด้วยเหรอ เราก็ตอบว่ามีค่ะ( แต่ไม่ได้คุยอะไรเยอะ เพราะเราอยู่กับพี่เขาบ่อยกว่า)
เรานี่งงมากๆเลยค่ะ สรุปที่ผ่านมาคือ พี่เขาไม่ได้คิดอะไรด้วย มีแต่เราที่มโน?
เราไม่มีประสบการณ์คบกันผู้ชายไทยมาก่อน ปกติคบแต่ต่างชาติ พอพี่เขาพูดแบบนี้สติก็รู้สึกวูบๆ แต่หลังจากนั้นก็ไปเที่ยวด้วยกันต่อ พี่เขาก็จับมือเดินกันเหมือนเดิม แต่เราไม่ได้จับด้วยแต่ก็ไม่ได้สะบัดออก มีแต่พี่เขาที่จับมือเราแต่เราไม่ได้จับตอบ จนกระทั่งแยกย้ายกัน
ตอนนี้เราเลยทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ ไม่รู้จะเอายังไงดี คุยกันตอนนี้มีแต่เริ่องงาน ทั้งๆที่ปกติคุยกันถี่กว่านี้ คุยกันได้ทุกเรือ่ง หยอกล้อกันบ้าง ตอนนี้รู้สึกเป๋ๆมากเลยค่ะ พอไม่มีพี่เขา เหมือนขาดเพื่อนดีๆไปสักคน
ทำไงดีคะ ใจจริงอยากได้เขากลับคืนมา แต่กลัวจะเป็นภาระเขามากกว่า สงสัยว่าพี่เขาทำแบบนี้กับเราคืออะไร
ป.ล. ไม่เคยนอนด้วยกันค่ะ อย่างมากแค่กอดเวลาเราง้อเขากับจับมือกันเฉยๆค่ะ