สวัสดีครับอยากจะแชร์เรื่อง ความสัมพันธ์ของผม
นี่เป็นแฟนคนแรกที่ผมได้ใช้ชีวิตร่วมกันจริง ๆ แบบอยู่บ้านเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ใช้ชีวิตประจำวันด้วยกันเกือบตลอด เขาเคยบอกผมว่านี่คือ “ความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่” ของคนที่โตแล้ว
ช่วงแรก ๆ ทุกอย่างดีมาก จนตอนนี้เราคบกันมาเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่ก็เริ่มมีหลายอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเค
ก่อนอื่นผมขอออกตัวก่อนว่าผมไม่ใช่คนดี ผมเล่าเรื่องนี้ในมุมของผม และผมก็ยอมรับว่าที่ผ่านมา ผมเคยทำผิดกับความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้
แฟนผมเป็นคนขี้หึงมาก เช่น
ถ้าผมไปฟิตเนสคนเดียว เขาจะโกรธหนัก และบางครั้งถึงขั้นขู่ว่าจะเก็บของออกจากบ้าน
ถ้าผมไปซื้อของหรือไปช้อปปิ้งคนเดียว ก็จะมีปัญหาทะเลาะกัน เพราะเขาไม่อยากให้ผมไปไหนคนเดียว
เรื่องกินข้าวก็เหมือนกัน บางครั้งผมหิวมาก ถ้าผมกินก่อนโดยไม่ได้รอเขา เขาก็จะโกรธทุกครั้ง ทำให้หลายครั้งผมต้องทนหิว หรือหาอะไรรองท้องไว้ก่อน เพื่อรอไปกินพร้อมเขา
งานของผมเป็นธุรกิจที่บ้าน ผมขายของอยู่ที่ร้านของครอบครัว ช่วงแรก ๆ ที่คบกัน ผมติดเขามาก ผมไปรับไปส่งเขาทุกวัน หลังเลิกงานก็พาไปกินข้าว เดินห้างกับเขา บางวันกลับมาร้านอีกทีก็เกือบปิดร้านแล้ว ทำแบบนี้อยู่เป็นเดือน จนแทบไม่ได้โฟกัสงานเลย
หลัง ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าผมต้องกลับมาโฟกัสงานและครอบครัวมากขึ้น พอกินข้าวเสร็จผมก็จะรีบเข้าร้าน ไม่ค่อยเดินห้างหรือไปไหนต่อ แต่เขาจะโกรธ และบอกว่าสิ่งที่ผมทำดี ๆ ทำได้แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น
เวลาผมอยากกลับไปอยู่ร้านกับแม่ เขาก็จะพูดประมาณว่า ผมต้องอยู่กับแม่ตลอดเลยเหรอ หรือบางครั้งก็พูดว่าผมเป็นลูกแหง่
ผมเองก็พยายามปรับหลายอย่างเพื่อให้เขาสบายใจ เช่น เค้าต้องการให้ผม ลบเพื่อนผู้หญิงในโซเชียลออกเกือบทั้งหมด เหลือแค่คนที่รู้จักจริง ๆ ห้ามติดตามผู้หญิงที่เซ็กซี่ ผู้หญิงที่ชอบเต้นโชว์ตามโซเชียลแบบเซ็กซี่
แต่ผมรู้สึกว่าผมแทบไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย ผมไปไหนต้องบอกเขาตลอด และถ้าผมไปไหนโดยที่เขาไม่ได้ไปด้วย ก็มักจะมีปัญหาทะเลาะกัน
ช่วงนี้ธุรกิจที่บ้านไม่ค่อยดี ผมเลยเริ่มคิดอยากหางานใหม่ หนึ่งในสิ่งที่ผมสนใจคือการเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส เพราะผมเป็นคนชอบออกกำลังกายอยู่แล้ว และเราก็เจอกันในฟิตเนสด้วย
แต่เขาบอกว่าเขาไม่ชอบอาชีพนี้ และถ้าผมไปทำ เขาจะเลิกกับผม เพราะคิดว่าผมจะไม่มีเวลาให้เขา
มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนชีวิตผมต้องหมุนตามเขา เหมือนโลกต้องหมุนรอบตัวเขา และผมไม่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตัวเอง
แต่ในอีกมุมหนึ่ง ผมก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นผู้หญิงที่ดีหลายอย่าง เขาขยัน มีหน้าที่การงานที่ดี และช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายในบ้านเยอะมาก เขาซื้อของเข้าบ้าน ช่วยค่าอาหารแมว ค่าใช้จ่ายในบ้านเกือบทั้งหมด
ผมเลี้ยงแมว เขาก็เลี้ยงแมว แล้วก็เอามาอยู่ด้วยกัน เขาช่วยดูแลหลายอย่างในบ้าน และผมไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน เพราะที่ผ่านมา ผมเป็นฝ่ายให้กับคนอื่นตลอด พอมีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระผมบ้าง ผมก็รู้สึกดีมาก
การเล่นคอมเล่นเกมซึ่งผมเล่นมาตั้งตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ประจำ เป็นชีวิตประจำวันของผมมาตั้งตั้งแต่เด็กจนทุกวันนี้ผม 29 ปี ทุกวันนี้ผมคบกับเขาผมก็เล่นไม่ได้ในเวลาที่อยู่กับเขา ก็ต้องมีมีเรื่องทะเลาะ ผมสามารถเล่นได้แค่ตอนที่เขาไปทำงานเท่านั้น
แต่จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์
ก็ไม่ได้ดีนัก ตอนที่ผมเจอเขา ผมยังมีแฟนอยู่แล้ว เราคบกันมา 6 ปี แต่ความสัมพันธ์ตอนนั้นก็ไม่ค่อยดี เราแทบไม่ได้เจอกัน เดือนหนึ่งบางทีเจอกันแค่ครั้งสองครั้ง
ผมกับแฟนคนปัจจุบันเจอกันที่ฟิตเนส แล้วเริ่มคุยกัน ชอบกัน และสุดท้ายผมก็ทำเรื่องไม่ดี คือไปเที่ยวและมีความสัมพันธ์กับเขา
สุดท้ายผมก็ไปสารภาพกับแฟนเก่าว่าผมทำอะไรลงไป จนต้องเลิกกัน
ผมรู้ว่าผมนิสัยไม่ดี และผมยอมรับเรื่องนั้น
เพื่อน ๆ พี่ ๆ ในฟิตเนสหลายคนที่รู้เรื่อง พอเห็นว่าผมมาเจอปัญหาในความสัมพันธ์แบบนี้ ก็มีหลายคนพูดว่า ผมสมควรแล้ว นี่คือกรรมที่ผมทำไว้
ตอนนี้ผมเลยอยากถามความคิดเห็นจากคนอื่นว่า
สิ่งที่ผมกำลังเจออยู่ตอนนี้ มันเป็นเรื่องปกติของความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่จริง ๆ หรือเปล่า
หรือจริง ๆ แล้วมันมีอะไรที่ผมควรต้องคิดทบทวนกับความสัมพันธ์นี้
ผมถูกควบคุม
นี่เป็นแฟนคนแรกที่ผมได้ใช้ชีวิตร่วมกันจริง ๆ แบบอยู่บ้านเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ใช้ชีวิตประจำวันด้วยกันเกือบตลอด เขาเคยบอกผมว่านี่คือ “ความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่” ของคนที่โตแล้ว
ช่วงแรก ๆ ทุกอย่างดีมาก จนตอนนี้เราคบกันมาเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่ก็เริ่มมีหลายอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเค
ก่อนอื่นผมขอออกตัวก่อนว่าผมไม่ใช่คนดี ผมเล่าเรื่องนี้ในมุมของผม และผมก็ยอมรับว่าที่ผ่านมา ผมเคยทำผิดกับความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้
แฟนผมเป็นคนขี้หึงมาก เช่น
ถ้าผมไปฟิตเนสคนเดียว เขาจะโกรธหนัก และบางครั้งถึงขั้นขู่ว่าจะเก็บของออกจากบ้าน
ถ้าผมไปซื้อของหรือไปช้อปปิ้งคนเดียว ก็จะมีปัญหาทะเลาะกัน เพราะเขาไม่อยากให้ผมไปไหนคนเดียว
เรื่องกินข้าวก็เหมือนกัน บางครั้งผมหิวมาก ถ้าผมกินก่อนโดยไม่ได้รอเขา เขาก็จะโกรธทุกครั้ง ทำให้หลายครั้งผมต้องทนหิว หรือหาอะไรรองท้องไว้ก่อน เพื่อรอไปกินพร้อมเขา
งานของผมเป็นธุรกิจที่บ้าน ผมขายของอยู่ที่ร้านของครอบครัว ช่วงแรก ๆ ที่คบกัน ผมติดเขามาก ผมไปรับไปส่งเขาทุกวัน หลังเลิกงานก็พาไปกินข้าว เดินห้างกับเขา บางวันกลับมาร้านอีกทีก็เกือบปิดร้านแล้ว ทำแบบนี้อยู่เป็นเดือน จนแทบไม่ได้โฟกัสงานเลย
หลัง ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าผมต้องกลับมาโฟกัสงานและครอบครัวมากขึ้น พอกินข้าวเสร็จผมก็จะรีบเข้าร้าน ไม่ค่อยเดินห้างหรือไปไหนต่อ แต่เขาจะโกรธ และบอกว่าสิ่งที่ผมทำดี ๆ ทำได้แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น
เวลาผมอยากกลับไปอยู่ร้านกับแม่ เขาก็จะพูดประมาณว่า ผมต้องอยู่กับแม่ตลอดเลยเหรอ หรือบางครั้งก็พูดว่าผมเป็นลูกแหง่
ผมเองก็พยายามปรับหลายอย่างเพื่อให้เขาสบายใจ เช่น เค้าต้องการให้ผม ลบเพื่อนผู้หญิงในโซเชียลออกเกือบทั้งหมด เหลือแค่คนที่รู้จักจริง ๆ ห้ามติดตามผู้หญิงที่เซ็กซี่ ผู้หญิงที่ชอบเต้นโชว์ตามโซเชียลแบบเซ็กซี่
แต่ผมรู้สึกว่าผมแทบไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย ผมไปไหนต้องบอกเขาตลอด และถ้าผมไปไหนโดยที่เขาไม่ได้ไปด้วย ก็มักจะมีปัญหาทะเลาะกัน
ช่วงนี้ธุรกิจที่บ้านไม่ค่อยดี ผมเลยเริ่มคิดอยากหางานใหม่ หนึ่งในสิ่งที่ผมสนใจคือการเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส เพราะผมเป็นคนชอบออกกำลังกายอยู่แล้ว และเราก็เจอกันในฟิตเนสด้วย
แต่เขาบอกว่าเขาไม่ชอบอาชีพนี้ และถ้าผมไปทำ เขาจะเลิกกับผม เพราะคิดว่าผมจะไม่มีเวลาให้เขา
มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนชีวิตผมต้องหมุนตามเขา เหมือนโลกต้องหมุนรอบตัวเขา และผมไม่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตัวเอง
แต่ในอีกมุมหนึ่ง ผมก็ต้องยอมรับว่าเขาเป็นผู้หญิงที่ดีหลายอย่าง เขาขยัน มีหน้าที่การงานที่ดี และช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายในบ้านเยอะมาก เขาซื้อของเข้าบ้าน ช่วยค่าอาหารแมว ค่าใช้จ่ายในบ้านเกือบทั้งหมด
ผมเลี้ยงแมว เขาก็เลี้ยงแมว แล้วก็เอามาอยู่ด้วยกัน เขาช่วยดูแลหลายอย่างในบ้าน และผมไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน เพราะที่ผ่านมา ผมเป็นฝ่ายให้กับคนอื่นตลอด พอมีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระผมบ้าง ผมก็รู้สึกดีมาก
การเล่นคอมเล่นเกมซึ่งผมเล่นมาตั้งตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ประจำ เป็นชีวิตประจำวันของผมมาตั้งตั้งแต่เด็กจนทุกวันนี้ผม 29 ปี ทุกวันนี้ผมคบกับเขาผมก็เล่นไม่ได้ในเวลาที่อยู่กับเขา ก็ต้องมีมีเรื่องทะเลาะ ผมสามารถเล่นได้แค่ตอนที่เขาไปทำงานเท่านั้น
แต่จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์
ก็ไม่ได้ดีนัก ตอนที่ผมเจอเขา ผมยังมีแฟนอยู่แล้ว เราคบกันมา 6 ปี แต่ความสัมพันธ์ตอนนั้นก็ไม่ค่อยดี เราแทบไม่ได้เจอกัน เดือนหนึ่งบางทีเจอกันแค่ครั้งสองครั้ง
ผมกับแฟนคนปัจจุบันเจอกันที่ฟิตเนส แล้วเริ่มคุยกัน ชอบกัน และสุดท้ายผมก็ทำเรื่องไม่ดี คือไปเที่ยวและมีความสัมพันธ์กับเขา
สุดท้ายผมก็ไปสารภาพกับแฟนเก่าว่าผมทำอะไรลงไป จนต้องเลิกกัน
ผมรู้ว่าผมนิสัยไม่ดี และผมยอมรับเรื่องนั้น
เพื่อน ๆ พี่ ๆ ในฟิตเนสหลายคนที่รู้เรื่อง พอเห็นว่าผมมาเจอปัญหาในความสัมพันธ์แบบนี้ ก็มีหลายคนพูดว่า ผมสมควรแล้ว นี่คือกรรมที่ผมทำไว้
ตอนนี้ผมเลยอยากถามความคิดเห็นจากคนอื่นว่า
สิ่งที่ผมกำลังเจออยู่ตอนนี้ มันเป็นเรื่องปกติของความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่จริง ๆ หรือเปล่า
หรือจริง ๆ แล้วมันมีอะไรที่ผมควรต้องคิดทบทวนกับความสัมพันธ์นี้