อ่านหัวข้อแล้วดูแปลกๆนะคะ แต่มันคือเรื่องจริงค่ะ เราเป็นคนค่อนข้างคิดดัง ไม่ได้เป็นตั้งแต่เกิดนะคะพึ่งจะเป็นได้2ปี แล้วพึ่งจะรู้ตัวว่ามีคนได้ยินเสียงความคิดเราเมื่อไม่นานมานี่เองค่ะ ก่อนที่เราจะกลายเป็นคนคิดดัง เราได้ยินเสียงคนด่าเรามาก่อนค่ะ คือได้ยินแค่เสียงแต่ไม่เห็นคน เราเปิดประตูเปิดหน้าต่างออกไปดูก็ไม่เห็นมีใครเลย เสียงนั้นด่าเราแรงมาก จนเราโมโห เราทั้งด่ากลับในใจบ้าง ด่าแบบมีเสียงบ้าง จนแฟนเราคิดว่าเราบ้า เขาว่าเราอคติกับคนเกินไป
พอสัก2-3อาทิตย์ เราเห็นเงาดำๆติดตามเราอยู่ตลอด เราว่าเราไม่ได้ตาฝาดแต่ๆเพราะมองแล้วมองอีกว่าสิ่งที่เห็นมันใช่หรือไม่ใช่ คือเห็นชัดมาก บางทีก็เห็นเงาเป็นตัวคนเลยอยู่ในหมวกกันน็อก นั่งข้างๆเราเห็นชัดมาก จนเรากลัว เราเกือบกลายเป็นคนเสียสติ หลังจากนั้นเราก็เริ่มดีขึ้น เริ่มไม่เห็นอะไรแบบนั้นแล้ว เรากลายเป็นคนคิดดังทันที คือพอคิดอะไรในใจคนที่อยู่ใกล้เราเขาจะได้ยินความคิดของเรา แรกๆคิดว่าเราคิดไปเองแต่ไปๆมาๆเราว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะทุกครั้งที่เราคิดอะไรในใจคนที่อยู่ข้างเราจะพูดเรื่องที่เรากำลังคิดขึ้นมา คือเป็นแบบนี้ทุกคน บางครั้งคิดคนเดียวก็มีเสียงโต้ตอบกลับมา บางคนเราก็ด่าไม่รู้เขาได้ยินหรือเปล่านะ คิดว่าน่าจะได้ยินแต่เขาไม่สนใจ ล่าสุดเลยค่ะ เมื่อวานพ่อเราหยิบเงินจากกระเป๋าจะเอามาให้ย่า พ่อเลยบอกย่าว่า “แม่ทอนมา300” เรายังไม่ทันได้มองเงินในมือพ่อเลยว่าเป็นแบงค์อะไร เราเลยคิดในใจว่า พ่อต้องถือแบงค์1000มาแน่ๆ สักพักมีเสียงตอบกลับมาว่า “แบงค์500” เราเลยตกใจต้องเป็นเสียงพ่อแน่ๆ ถ้าพ่อตอบกลับแบบนี้แปลว่าพ่อได้ยินเสียงที่เราคิดในใจ เราทั้งอายเพราะกลัวตัวเองคิดอะไรไม่ดีแล้วพ่อจะได้ยิน ไม่ว่าใครก็ตามที่เราอยู่ใกล้ เราแทบไม่อยากอยู่ใกล้เลย เพราะเรากลัวความคิดเราดัง
เราอยากถามว่า มีใครเป็นแบบเราบ้าง?? เราอยากหาย หรือสิ่งที่เราคิดว่ามีคนได้ยินจริงๆแล้วไม่มีใครได้ยิน เราแค่คิดไปเอง ช่วยบอกเราที
เราเป็นคนคิดดังแล้วคนข้างๆได้ยิน
พอสัก2-3อาทิตย์ เราเห็นเงาดำๆติดตามเราอยู่ตลอด เราว่าเราไม่ได้ตาฝาดแต่ๆเพราะมองแล้วมองอีกว่าสิ่งที่เห็นมันใช่หรือไม่ใช่ คือเห็นชัดมาก บางทีก็เห็นเงาเป็นตัวคนเลยอยู่ในหมวกกันน็อก นั่งข้างๆเราเห็นชัดมาก จนเรากลัว เราเกือบกลายเป็นคนเสียสติ หลังจากนั้นเราก็เริ่มดีขึ้น เริ่มไม่เห็นอะไรแบบนั้นแล้ว เรากลายเป็นคนคิดดังทันที คือพอคิดอะไรในใจคนที่อยู่ใกล้เราเขาจะได้ยินความคิดของเรา แรกๆคิดว่าเราคิดไปเองแต่ไปๆมาๆเราว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะทุกครั้งที่เราคิดอะไรในใจคนที่อยู่ข้างเราจะพูดเรื่องที่เรากำลังคิดขึ้นมา คือเป็นแบบนี้ทุกคน บางครั้งคิดคนเดียวก็มีเสียงโต้ตอบกลับมา บางคนเราก็ด่าไม่รู้เขาได้ยินหรือเปล่านะ คิดว่าน่าจะได้ยินแต่เขาไม่สนใจ ล่าสุดเลยค่ะ เมื่อวานพ่อเราหยิบเงินจากกระเป๋าจะเอามาให้ย่า พ่อเลยบอกย่าว่า “แม่ทอนมา300” เรายังไม่ทันได้มองเงินในมือพ่อเลยว่าเป็นแบงค์อะไร เราเลยคิดในใจว่า พ่อต้องถือแบงค์1000มาแน่ๆ สักพักมีเสียงตอบกลับมาว่า “แบงค์500” เราเลยตกใจต้องเป็นเสียงพ่อแน่ๆ ถ้าพ่อตอบกลับแบบนี้แปลว่าพ่อได้ยินเสียงที่เราคิดในใจ เราทั้งอายเพราะกลัวตัวเองคิดอะไรไม่ดีแล้วพ่อจะได้ยิน ไม่ว่าใครก็ตามที่เราอยู่ใกล้ เราแทบไม่อยากอยู่ใกล้เลย เพราะเรากลัวความคิดเราดัง
เราอยากถามว่า มีใครเป็นแบบเราบ้าง?? เราอยากหาย หรือสิ่งที่เราคิดว่ามีคนได้ยินจริงๆแล้วไม่มีใครได้ยิน เราแค่คิดไปเอง ช่วยบอกเราที