เกิดมาเป็นเรานี้มันน่าผิดหวังจริงๆ

พ่อกับแม่เราแยกทางกันค่ะ เรามีพี่1คน มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่พ่อกับแม่เรายังไม่เลิกกัน คือเหมือนเราต้องแบกความรู้สึกแย่ๆจากครอบครัวคนเดียว ทั้งคำพูดทั้งการกระทำจากทุกคนในครอบครัว เหมือนเราไม่ใช่สมาชิกในครอบครัวนี้ พอพ่อแม่เราเลิกกัน มันก็ลำบากกว่าเดิมค่ะ เราไม่ชอบให้แม่พูดเรื่องเงินแบบไปขอพ่อ เรารู้สึกแย่จริงๆนะ ส่วนพ่อเราก็ชอบพูดตัดพ้อ แบบถ้าพ่อตาย(แม่เราก็เป็นนะคะ)เป็นต้น ซึ่งมันทำให้เราเครียด+อาย+โมโหที่พ่อพูดแบบนี้ เพราะเราก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแถมที่ทำงานพ่อกับบ้านมันก็ไกลเลยกลัววันที่ไม่อยู่ ขนาดตอนนี้ยังมีพ่ออยู่เรายังลำบากกันขนาดนี้ เหนื่อยขนาดนี้เครียดขนาดนี้ แต่ทุกครั้งที่เครียดหรือมีปัญหาเราไม่เคยเล่าให้ใครในครอบครัวฟังเลยค่ะ ไม่เคยแสดงด้านอ่อนแอให้พวกเขาเห็น เพราะถึงยังไงเขาก็คงไม่สนใจเราอยู่ดี เขาคงทำเหมือนเราไม่ใช่ลูก เขาคิดแต่ความรู้สึกตัวเอง เขาบอกว่าเราไม่รักเขาแต่เขาก็ไม่เคยพูดให้เรารู้สึกว่าเขารักเราจริงๆเลย เหมือนเขาเลี้ยงเราเพราะหน้าที่เฉยๆ ปัญหาของเราสำหรับบางคนมันอาจจะเล็กน้อยแต่สำหรับเรามันหนักมากๆเลยค่ะ บางครั้งก็ถามตัวเองว่าตกลงเรารักพ่อแม่เราจริงมั้ย ทำไมเขาต้องมีเรา เราเกิดมาก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เราเก็บเงินซื้อของเองทุกอย่างตั้งแต่เด็ก ยอมรับค่ะว่ามันก็ดีแต่บางครั้งมันเกินไปจริงๆ เราอยากกินขนมแม่ก็บอกซื้อเองสิตลอด. น้อยครั้งมากที่เขาจะซื้อให้ คนในครอบครัวเราเป็นคนขี้โมโหทุกคนไม่มีใครเก็บอารมณ์เลย อยู่ด้วยแล้วเรารู้สึกเหนื่อยมากๆ ทั้งปัญหาที่เรียนปัญหาที่บ้าน เราปรึกษาเพื่อนสนิทเรานะแค่ก็ไม่ได้ทุกอย่างเพราะไม่กล้าบอกไม่อยากรบกวน นอกจากเพื่อนคนนี้เราก็ไม่มีใครแล้วค่ะ ตั้งแต่เกิดมาเราจำไม่ได้เลยว่าพ่อแม่เคยกอดเรามั้ย เกิดมาเขาเคยบอกรักเราบ้างมั้ย เขาทำเหมือนอยากมห้เรารักเขาทั้งๆที่เขาไม่เคยทำมห้เรารัก ทวงบุญคุณนู้นนี้ ทุกปัญหามันไม่ได้หนักมากแต่พอมันหลายๆปัญหามารวมๆกันทุกๆวันบางทีหนูก็อยากตายไปเลย ถามตัวเองตลอดว่าจะเนียนไปทำไม โตขึ้นจะทำอะไร แล้วเราเกิดมาทำไม ทำไมต้องเกิดมาทั้งๆที่ไม่อยากเกิด อยากตายนะคะแต่กลัว เป็นแบบนี้ก็คงจะเป็นเพราะเราไม่ได้อยากตายจริงๆหรอกมั้งคงแค่อยากหายไปในสภาพแบบนี้ ถ้าเราได้ไปเกิดในสภาพแวดล้อมที่ดีเราคงภูมิใจกับตัวเองมากๆเลยแหละค่ะ แต่ก็กำหนดชะตาชีวิตไม่ได้ ทำไมต้องเกิดมาเป็นเราก็ไม่รู้ ไม่เก่งอะไรากด้าน ไม่รู้ตัวตนของตัวเอง บนโลกนี้คงไม่มีใครที่รักเราและจริงใจกับเราแล้วแหละค่ะ ขนาดตัวเราเองยังไม่เห็นค่าตัวเองเลย อายุแค่นี้แต่เหนื่อยได้ขนาดนี้เลยเนอะ ไม่รู้ว่าจะทนไปได้อีกขนาดไหน อายุแค่15แต่เหมือนเกิดมารับกรรมนานเป็นร้อยๆปี ปัญหามันอยู่ที่เราเกิดมาค่ะเกิดมาทำให้ตัวเองเจ็บป่าวๆ