แม่ตายแฟนทิ้งตัวคนเดียว???

ขอเล่าจากจุดเริ่มต้นน่ะครับผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งลูกชาวสวนชาวไร่ผมเกิดปี39 อายุตอนนี้ก็23ปี ผมเกิดมาได้3ขวบแม่ก็มาเสียชีวิตลงแม่ผมสติไม่ดีพูดภาษาบ้านๆคือ(คนบ้า)เหตุผลที่แม่สติไม่ดีคือแม่มีสามีคือพ่อพี่ชายพ่อพี่มาเสียชีวิตในสวนเพราะเป็นลมแม่คงเสียใจหนักเริ่มจะคิดมาตอนนั่นแต่ยังไม่ถึงกับบ้ามากพึ่งมาสติหลุดช่วงหลังจากเสียพ่อพี่ชายไปไม่กี่เดือน(พี่ชายกับผมแม่เดียวกันแต่คนล่ะพ่อ) ต่อมาแม่ก็ได้เจอกับความรักใหม่คือพ่อผมและได้มีผมและน้องชายก่อนจะมีผมตอนนั้นแม่ก็สติหลุดไปแล้วต่อมาแม่เกิดผมได้ไม่นานผมอายุแค่3ขวบก็จากพวกเราไปส่วนพ่อตั้งแต่นั้นก็เอาแต่เมาไม่เป็นอันทำอะไรพ่อก็ได้ทิ้งผมไปพาน้องชายผมไปด้วยส่วนผมต้องอยู่กับยาย ยายเป็นคนหนึ่งที่ขี้เหนียวมากอะไรที่แระหยัดก็จะประหยัดแม้แต่ชุดนักเรียนยายไม่เคยซื้อให้ชุดใส่อยู่บ้านก็เหมือนกันต้องมีคนแถวบ้านค่อยบริจากเอามาให้ทั้งที่ฐานะที่บ้านยายก็ดีกว่าทุกคนในซอยนั้น ได้เงินไปจ่ายโรงเรียนวันล่ะ 5 บาทถามเพื่อนในโรงเรียนทุกคนเขาได้กันไม่ต่ำคนล่ะ 20 บาท ช่วงผมยังเด็กผมชอบฝันถึงแม่และแมลงมุมตัวสีดำใหญ่ๆกลัวมากร้องไห้บ่อยๆพอผมอายุเข้า 12 ปีทุกอย่างก็ดีขึ้นแต่ไม่ได้เป็นดั่งใจหวั่งเพราะตาของผมมองไม่ค่อยชัดเห็นเป็นเส้นสีดำคล้ายใยแมลงมุมตลอดเวลาบอกยาย ยายก็พาไปหาหมอหมอบอกตาปกติให้ยามาหยอด (สคลิปไปเร็วนิดนึง) ขึ้นมาที่อายุ 19 ปีผมมีแฟนคนแรกไม่ใช่สิเป็นชู้หรือยังไงผู้หญิงคนนั้นบอกผมว่าเขาโดนผู้ชายหลอกผู้ชายคนนั้นมีภรรยายอยู่แล้วเขาบอกจะเลิกมาคบกับผมคืนนั้นเรามีอะไรกันครั้งแรกของผมแค่คืนเดียวจริงๆ ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็วผมได้แต่ร้องไห้เพราะเสียใจมากเขาหักหลังผมไม่ได้เลิกกับผู้ชายคนนั้นเมื่อเขาไม่เลิกผมต้องไปคนไปเอง ต่อมาไม่กี่เดือนผมได้เจอกับผู้หญิงคนใหม่เขาอยู่กทม คนนี้คบได้นานหน่อย 4 ปีเลยช่วงนั้นผมผิดเองผมทิ้งยายผมจากบ้านนอกมาอยู่กรุงเทพ แฟนผมเขาบอกว่าขื่นอยู่แบบนี้ต่อไปผมจะไม่มีอาคตเขาเลยหาทางออกให้ผมทิ้งยายให้ลูกของพวกเขาดูแลแทนให้ผมมาทำงานกทมยายผมอายุ90ล่ะตอนนั้นแต่ต้องตัดใจคนที่เลี้ยงเรามา ผมมาอยู่กรุงเทพคบกับแฟนได้ 4 ปีแต่พอเข้าปีที่ 4 เขาเริ่มไม่โอเคกับผมเขามีภาระแยอะมากให้เงินพี่สาว น้องชาย ส่งให้พ่อแม่เดือนนึงไม่ต่ำกว่า 15000 เขาชอบทำบุญถวายเงินพ่อปู่ฆเนตรเดือนนึงไม่ต่ำกว่า 2 พันแฟนผมทำงานเป็นล่ามรวมติปเดือนนึงก็ตก 25000 ได้ ส่วนผมทำงานมินิมาท 12500 แรกๆก็พอไปกันได้สุดท้ายก็จบลงเพราะเขามีคนใหม่มีทางที่ดีกว่า เขาได้งานที่ใหม่เป็นล่ามเงินเดือนรอบนี้ 35000 เขาไม่ค่อยมั่นใจเลยถามผมว่าไปทำดีไหมผมบอกไปสิ เขากลับบ้านที่ต่างประเทศประมาณ 2 เดือนผมออกค่าเครื่องบินให้ครึ่งหนึ่งและเขาได้ขอเงินอีกประมาณ 10000 นิดๆเป็นเงินเก็บผมเพราะผมไม่ต้องส่งให้ที่บ้านเลย ห้องเช่าผมก็หุ้นกันจ่ายส่วนมากเขาจะจ่ายมากกว่าสลับกัน ถึงวันเขากลับมายายผมเสียทางบ้านโทรมาผมเลยกลับบ้านนอกเสียใจสุดๆตอนนั่นร้องไห้หน้าเตาเผ่าศพ ถึงเวลาผมกลับไปทำงานกทม กลับมาครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วแฟนเปลี่ยนไปได้งานใหม่ที่ดีเงินสูงขึ้นยายเสียไม่ถึงเดือนเขาทิ้งผมบอกเราเลิกกันแรกๆผมก็เฉยๆพอบอกเลิกหลายๆครั้งไล่ผมให้ไปเช่าห้องใหม่ทุกครั้งที่โดนเขาด่าผมจนไม่อยากไปทำสวนที่บ้านด้วยร้อนผมก็เงียบๆไม่โต้ตอบแรกๆอะไรก็ดีไปหมดน่ะความรัก ผมบอกเพื่อนพี่ที่ทำงานผมขอลาออกเสียใจซ้ำสองกลับไปอยู่บ้านหางานที่บ้านสมัครเป็น 10 ที่ก็ไม่เห็นโทรกลับอยู่บ้านได้ 2 เดือนพี่ที่ทำงานชวนมาทำงานใหม่ถึงเวลาผมต้องมาเช่าห้องใหม่อีกครั้งใกล้ตึกห้องเก่าที่เคยอยู่กับแฟน(เก่า) ผมเจอเขาเดินออกมากับแฟนใหม่ในห้องที่ผมเคยอยู่ตลกสิ้นดีชีวิตผมไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำทำเดินเฉยไม่ทักเหมือนคนไม่รู้จักกัน ตอนนี้ผมอายุ23ปีทำงานที่เดิมต่อไป ส่วนเรื่องที่ผมกังวลที่สุดคือเรื่องสายตาหมอบอกผมเป็นวุ้นในตาเสื่อมไม่มีวิธีรักษา แต่ก็ไม่ได้ไปหาหมอนานแล้วปล่อยตามธรรมชาติไม่ใช่อะไรหรอกตอนนี้ยังไม่มีเงินเก็บก่อน ที่ทำงานก็ดีแต่ก็คิดถึงบ้านไม่น้อยบ้านผมทิ้งไว้ไม่มีคนอยู่ เก็บเงินอีกนึดกลับไปอยู่บ้านปลูกผักทำสวนขายของไปเรื่อยๆ (ใครที่อ่านบทความผมจบขอบคุณมากครับผมเป็นคนจริงใจเป็นคนยิ้มเก่งไม่ค่อยพูดติดตลกด้วยแต่ในใจลึกผมพังผมแล้ว)