เราเป็นหม้าย ลูก2 คนที่ต้องรับผิดชอบดูแล
รู้จักกับผู้ชายคนนึงไม่นาน คบหาดูใจได้ประมาณ 2-3 เดือน แต่ดูแล้วเขาไม่เหมาะเป็นผู้นำครอบครัว ไม่มีความเป็นผู้นำเลย ออกจะไม่ค่อยเต็มด้วยซ้ำ
จึงพยายามใช้ความห่างเป็นตัวช่วย
แต่แล้ว ยังไม่ทันไร เขาดันป่วยหนักเสียก่อน เราก็ไม่ใช่คนใจแข็งที่จะเลือกหันหลังในทันที
เขาเป็นคนที่ไม่มีเงินเก็บ พอป่วยก็เดือดร้อนพี่สาว หลาน เราก็เลยตัดสินใจจดทะเบียนสมรสเพื่อให้ใช้สิทธิ์เบิกจ่ายโดยไม่ได้แต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว
ระหว่างรักษาก็ออกเงินช่วยค่าเช่าห้องที่ใกล้ รพ.อย่างดี พอรักษาไปเริ่มอาการไม่ดี เราต้องไปๆมาๆ กทม ต่างจังหวัดตลอด ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง การกินอยู่ ค่าส่วนต่างที่เบิกไม่ได้ สุดท้ายก็เลือกกู้เงินก้อนใหญ่
ทุกวันนี้เราก็ผ่อนคนเดียว
จากนั้นเขาเลือกยุติการรักษา แล้วมาอยู่กินกับเรา
แต่ตอนนี้ เราคิดว่า ทำไมเราต้องมาเหนื่อยแบบนี้ สู้เอาแรง เอากำลังที่มีทั้งหมด ทำเพื่อลูกทั้งสองดีกว่า ไหนจะแม่ที่แก่เฒ่า
เราไม่รู้จะเริ่มยังไง
ตอนนี้ร่างกายเขาเกือบปกติ เหมือนคนปกติเลย ทำงานได้ ตอนนี้เขาขายของ
อยากให้เขาไปหาเช่าบ้านอยู่ ไปมีทางเดินชีวิตตัวเอง
ไม่รู้จะเริ่มยังไง เราสงสารลูกเราไม่น่าหาภาระใส่ตัวเลย จะทำอะไร จะจับจ่ายใช้สอยก็ลำบากทั้งที่เงินเรา เราไม่อยากมีชีวิตครอบครัวเลย ไม่สะดวกเลย
ขอวิธีเลิกแบบละมุลละม่อม
รู้จักกับผู้ชายคนนึงไม่นาน คบหาดูใจได้ประมาณ 2-3 เดือน แต่ดูแล้วเขาไม่เหมาะเป็นผู้นำครอบครัว ไม่มีความเป็นผู้นำเลย ออกจะไม่ค่อยเต็มด้วยซ้ำ
จึงพยายามใช้ความห่างเป็นตัวช่วย
แต่แล้ว ยังไม่ทันไร เขาดันป่วยหนักเสียก่อน เราก็ไม่ใช่คนใจแข็งที่จะเลือกหันหลังในทันที
เขาเป็นคนที่ไม่มีเงินเก็บ พอป่วยก็เดือดร้อนพี่สาว หลาน เราก็เลยตัดสินใจจดทะเบียนสมรสเพื่อให้ใช้สิทธิ์เบิกจ่ายโดยไม่ได้แต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว
ระหว่างรักษาก็ออกเงินช่วยค่าเช่าห้องที่ใกล้ รพ.อย่างดี พอรักษาไปเริ่มอาการไม่ดี เราต้องไปๆมาๆ กทม ต่างจังหวัดตลอด ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง การกินอยู่ ค่าส่วนต่างที่เบิกไม่ได้ สุดท้ายก็เลือกกู้เงินก้อนใหญ่
ทุกวันนี้เราก็ผ่อนคนเดียว
จากนั้นเขาเลือกยุติการรักษา แล้วมาอยู่กินกับเรา
แต่ตอนนี้ เราคิดว่า ทำไมเราต้องมาเหนื่อยแบบนี้ สู้เอาแรง เอากำลังที่มีทั้งหมด ทำเพื่อลูกทั้งสองดีกว่า ไหนจะแม่ที่แก่เฒ่า
เราไม่รู้จะเริ่มยังไง
ตอนนี้ร่างกายเขาเกือบปกติ เหมือนคนปกติเลย ทำงานได้ ตอนนี้เขาขายของ
อยากให้เขาไปหาเช่าบ้านอยู่ ไปมีทางเดินชีวิตตัวเอง
ไม่รู้จะเริ่มยังไง เราสงสารลูกเราไม่น่าหาภาระใส่ตัวเลย จะทำอะไร จะจับจ่ายใช้สอยก็ลำบากทั้งที่เงินเรา เราไม่อยากมีชีวิตครอบครัวเลย ไม่สะดวกเลย