อาจจะด้วยคบกันมานาน( 7 ปี ) คบกันตั้งแต่เรียนจนทำงานละ จนพูดได้ว่าคุยกันทุกอย่าง ทุกเรื่อง
จริงๆก็รู้สึกมาตลอด แต่มาปีนี้ที่เรารู้สึกแบบจริงจังว่า เค้าไม่มีความพยายามสร้างอนาคตเลย ไม่กระตือรือร้นในการวางแผนอนาคต
😤 สายงานที่เค้าอยากทำคือเป็นครูต้องสอบบรรจุ ก็ไม่พยายามอ่านหนังสือ พอใจกับการเป็นลูกจ้างที่ โรงเรียนเงินเดือน 7,000 ถึงเวลาก็ไปสอบบรรจุทุกครั้ง แต่ไม่เตรียมตัวให้พร้อม อ่านหนังสือก่อนสอบแค่ 2-3 วัน
เราบ่นว่าตลอด หลังๆพูดกับเค้าจริงจัง เค้าจะพูดว่า พยายามเต็มที่ แต่สมองไม่รับ อ่านก็จำไม่ได้ เค้าเลยอ่านแค่วันละชั่วโมง ตอนเช้า บางวันสมองตื้อก็ไม่อ่าน เวลาว่างมีทั้งวันเอาแต่เล่นเกมส์กับดูหนัง เกมส์นี่คือเล่นทุกวัน เราเองบางทีมีว่างๆก็หางานเสริมขายของบ้าง เลี้ยงนั่นนี่บ้างเผื่อทำเป็นอาชีพเสริมได้ แต่เค้านี่ก็ยังอยากเล่นเกมส์ ไม่บอกให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ไม่เคยริเริ่มลงมือทำอะไรเลย เราต้องสั่งทุกครั้งถึงจะทำ
ด้วยแม่เค้าเลี้ยงแบบสบายด้วย ลูกเล่นเกมส์แม่ไม่ว่า ตั้งแต่เด็กๆ เค้าไม่เคยต้องผจญกับปัญหาอะไรทั้งนั้น แม่แก้ให้ตลอด แม่เค้ารักลูกมาก ญาติๆก็รักมาก ลูกไม่เคยผิดอะไรเลย เราเลยเหนื่อยใจที่จะคุยกับครอบครัวทางแฟนค่ะ พูดไปเค้าก็บอกให้เรารอลูกหลานเค้า อดทนเอา เราเองจะไม่ไหวแล้วค่ะ
รักเราก็รักนะคะ เราสร้างตัวรอเค้านานละ เค้าก็ยังไม่มั่นคง ลำพังคนเดียวก็ไม่ไหวถ้าต้องเก็บเงินสร้างบ้านเก็บไว้มีลูก ...ล่าสุดบอกเค้า ถ้าพยายามแล้วยังไม่ไหว ก็เบนเข็มไปทำสายงานอื่นก็ได้ เค้าก็ไม่เอา อยากเป็นครู
บอกตรงๆเรารอจนเหนื่อยค่ะ เราก็ใกล้ 30 แล้ว อยากสร้างครอบครัวมีลูก เก็บเงินสร้างบ้าน
จนตอนนี้ความรู้สึกเราคือหมดความศรัทธาในตัวเค้า จากที่เคยมองแล้วชื่นชม รักเคารพ เชื่อฟังเค้า ตอนนี้เราก้าวมาเป็นผู้นำเต็มตัว ยอมรับว่าเค้าทำอะไรตอนนี้คือไม่เชื่อมั่นเลย พาลให้เบื่อเค้า ถึงจุดอิ่มตัวที่เราไม่อยากปรับจูน เข้าหาเค้าแล้ว เหลือแค่รักกับยังเห็นความดีของเขาที่มีอยู่ เพราะนอกเหนือจากเรื่องนี้ เค้าก็คือแฟนคนนึงที่สมบูรณ์แบบ และดีที่สุดสำหรับเรา
เราตอนนี้เหมือนมารร้ายมากค่ะ ด่าและดูถูกเค้าตลอดเวลา บางทีก็รู้สึกแย่ที่ทำแบบนี้ บวกกับทั้งรู้สึกหมดศรัทธาด้วย พาลเบื่อการใช้ชีวิตด้วยกันกับเค้าเลย
เราเองก็ไม่ดีสมบูรณ์แบบ เข้าใจว่าคนเราไม่สมบูรณ์แบบทุกคน แต่ข้อนี้เป็นอุปสรรคของอนาคต สำคัญมากที่เรามองข้ามไม่ได้เลย จนสะสมมานาน และมันก็ไม่ไหวแล้ว...แต่สุดท้ายเราก็ยังอยากให้เค้าเป็นคู่ชีวิต ของเรา อยากสร้างครอบครัวร่วมกัน ไม่รู้จะไปถึงวันนั้นรึปล่าว
เฝยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณที่อ่าน ไม่ปะติดปะต่อ เว้นวรรคงงๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ ความในใจล้วนๆ บ่นมันทุกวัน จนตอนนี้ไม่พูดอะไรเลยค่ะ เก็บมานาน
รู้สึกหมดความศรัทธาในคนรัก
จริงๆก็รู้สึกมาตลอด แต่มาปีนี้ที่เรารู้สึกแบบจริงจังว่า เค้าไม่มีความพยายามสร้างอนาคตเลย ไม่กระตือรือร้นในการวางแผนอนาคต
😤 สายงานที่เค้าอยากทำคือเป็นครูต้องสอบบรรจุ ก็ไม่พยายามอ่านหนังสือ พอใจกับการเป็นลูกจ้างที่ โรงเรียนเงินเดือน 7,000 ถึงเวลาก็ไปสอบบรรจุทุกครั้ง แต่ไม่เตรียมตัวให้พร้อม อ่านหนังสือก่อนสอบแค่ 2-3 วัน
เราบ่นว่าตลอด หลังๆพูดกับเค้าจริงจัง เค้าจะพูดว่า พยายามเต็มที่ แต่สมองไม่รับ อ่านก็จำไม่ได้ เค้าเลยอ่านแค่วันละชั่วโมง ตอนเช้า บางวันสมองตื้อก็ไม่อ่าน เวลาว่างมีทั้งวันเอาแต่เล่นเกมส์กับดูหนัง เกมส์นี่คือเล่นทุกวัน เราเองบางทีมีว่างๆก็หางานเสริมขายของบ้าง เลี้ยงนั่นนี่บ้างเผื่อทำเป็นอาชีพเสริมได้ แต่เค้านี่ก็ยังอยากเล่นเกมส์ ไม่บอกให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ไม่เคยริเริ่มลงมือทำอะไรเลย เราต้องสั่งทุกครั้งถึงจะทำ
ด้วยแม่เค้าเลี้ยงแบบสบายด้วย ลูกเล่นเกมส์แม่ไม่ว่า ตั้งแต่เด็กๆ เค้าไม่เคยต้องผจญกับปัญหาอะไรทั้งนั้น แม่แก้ให้ตลอด แม่เค้ารักลูกมาก ญาติๆก็รักมาก ลูกไม่เคยผิดอะไรเลย เราเลยเหนื่อยใจที่จะคุยกับครอบครัวทางแฟนค่ะ พูดไปเค้าก็บอกให้เรารอลูกหลานเค้า อดทนเอา เราเองจะไม่ไหวแล้วค่ะ
รักเราก็รักนะคะ เราสร้างตัวรอเค้านานละ เค้าก็ยังไม่มั่นคง ลำพังคนเดียวก็ไม่ไหวถ้าต้องเก็บเงินสร้างบ้านเก็บไว้มีลูก ...ล่าสุดบอกเค้า ถ้าพยายามแล้วยังไม่ไหว ก็เบนเข็มไปทำสายงานอื่นก็ได้ เค้าก็ไม่เอา อยากเป็นครู
บอกตรงๆเรารอจนเหนื่อยค่ะ เราก็ใกล้ 30 แล้ว อยากสร้างครอบครัวมีลูก เก็บเงินสร้างบ้าน
จนตอนนี้ความรู้สึกเราคือหมดความศรัทธาในตัวเค้า จากที่เคยมองแล้วชื่นชม รักเคารพ เชื่อฟังเค้า ตอนนี้เราก้าวมาเป็นผู้นำเต็มตัว ยอมรับว่าเค้าทำอะไรตอนนี้คือไม่เชื่อมั่นเลย พาลให้เบื่อเค้า ถึงจุดอิ่มตัวที่เราไม่อยากปรับจูน เข้าหาเค้าแล้ว เหลือแค่รักกับยังเห็นความดีของเขาที่มีอยู่ เพราะนอกเหนือจากเรื่องนี้ เค้าก็คือแฟนคนนึงที่สมบูรณ์แบบ และดีที่สุดสำหรับเรา
เราตอนนี้เหมือนมารร้ายมากค่ะ ด่าและดูถูกเค้าตลอดเวลา บางทีก็รู้สึกแย่ที่ทำแบบนี้ บวกกับทั้งรู้สึกหมดศรัทธาด้วย พาลเบื่อการใช้ชีวิตด้วยกันกับเค้าเลย
เราเองก็ไม่ดีสมบูรณ์แบบ เข้าใจว่าคนเราไม่สมบูรณ์แบบทุกคน แต่ข้อนี้เป็นอุปสรรคของอนาคต สำคัญมากที่เรามองข้ามไม่ได้เลย จนสะสมมานาน และมันก็ไม่ไหวแล้ว...แต่สุดท้ายเราก็ยังอยากให้เค้าเป็นคู่ชีวิต ของเรา อยากสร้างครอบครัวร่วมกัน ไม่รู้จะไปถึงวันนั้นรึปล่าว
เฝยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณที่อ่าน ไม่ปะติดปะต่อ เว้นวรรคงงๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ ความในใจล้วนๆ บ่นมันทุกวัน จนตอนนี้ไม่พูดอะไรเลยค่ะ เก็บมานาน