วันนี้คือพ่อกับแม่เราทะเลาะกันค่ะ ทะเลาะประมาณว่าจะไปซ่อมคอมกับทำธุระอย่างอื่นด้วย แต่ไม่ได้ทำซักทีเพราะงานบ้านยังไม่เสร็จ แล้วก็ลามไปเรื่องนั้นเรื่องนี้ ตอนนั่นเราอาบน้ำอยู่แล้วเราก็ได้ยินเสียงแม่เราเข้าไปในห้องนอนละ
พอออกจากห้องน้ำมาก็เห็นพ่อเล่นทรศ.อยู่หน้าห้องนอนค่ะ เราไม่ได้พูดอะไรกับพ่อ เราก็เข้าห้องไปเลยเพราะอากาศมันร้อนค่ะ แล้วห้องนั้นก็เป็นห้องแอร์เลยเข้าไป
เรานั่งอยู่ในห้องกับแม่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลยค่ะ เรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พักนึงก็ได้ยินเสียงปิดพัดลม แต่เราได้ยอนเสียงเหมือนเปิดประตูบ้านเลยไปดูที่หน้าต่าง แต่เราไม่เห็นว่ามีใครเปิด เราคิดว่าพ่อน่าจะไปนั่งชั้นล่าง เพราะน่าจะเย็นกว่า เราเลยไม่ได้สนใจอะไรเพราะปกติพ่อชอบหนีลงไปนั่งข้างล่าง
แต่พักนึงเราออกมาตากผ้าค่ะ เราเห็นโทรศัพท์พ่อวางอยู่เลยสงสัยว่าทำไมไปข้างล่างแล้วไม่เอาโทรศัพท์ไป เลยจะลงไปหาพ่อ
แต่พอลงไปแล้วเราไม่เจอพ่อค่ะ พ่อเราหายไปไหนแล้วไม่รู้ เราคิดว่าพ่อต้องหนีออกจากบ้านแน่ๆ เรากลับเข้ามาบอกแม่ว่าพ่อไปไหนแล้วก็ไม่รู้
แต่แม่กลับถามว่ารถอยู่มั้ย เพราะรถแม่เป็นคนซื้อให้ เราเลยคิดว่าทำไมถึงไม่ห่วงพ่อ แต่ห่วงรถมากกว่า จากนั้นเราก็นั่งคิดอยู่ว่าพ่อจะไปไหน แต่สักพักแม่ก็บอกว่าถ้าเรื่องนี้เป็นเพราะเราไม่ยอมช่วยพ่อแม่ซักผ้าเลยไม่ได้ทำอย่างอื่น (อันนั้นเรายอมรับค่ะ แต่ที่ทำอย่างนั้นเพราะตอนนั้นคิดว่าเราตกลงกับแม่ไว้ว่าเราจะเป็นคนตากผ้าทั้งหมดเอง) บอกว่าเราเห็นแก่ตัวและขุดเรื่องนั้นเรื่องนี้มาด่าเราค่ะ ไปถึงเรื่องนิสัย บอกว่าเราไม่สงสารพ่อกับแม่
พูดประมาณถ้ารักพ่อมากก็ไปอยู่กับพ่อ นี่พ่อไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ไปโดดน้ำตายแล้วมั้ง ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อไปไหนไม่รู้
เรายอมรับว่าเราผิดทั้งเรื่องไม่ช่วยทำงานบ้าน เรื่องที่ไม่ยอมสนใจว่าพ่อไปไหน ทั้งๆที่เราได้ยินว่าพ่อทำอะไรอยู่ค่ะ
อยากถามว่า
เราควรทำยังไงดี เพราะพ่อหายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้เรากำลังสงสัยว่าพ่อจะกลับต่างจังหวัดค่ะ แต่ถ้าไท่ใช่เราจะหาพ่อยังไงดีคะ
เราถามแม่แบบหัวข้อกระทู้นี้แล้ว แต่แม่ตอบกลับว่าเราไม่คิดถึงแม่ทำไมแม่ต้องคิดถึงเราด้วย เราเลยคิดว่าพ่อกับแม่ไม่ได้รักเราเลยใช่มั้ยคะ
สรุปว่าเราคือต้นเหตุของเรื่องนี้จริงๆใช่มั้ยคะ
พ่อแม่ที่ทะเลาะกัน เค้าไม่คิดถึงลูกกันเลยหรอคะ?
พอออกจากห้องน้ำมาก็เห็นพ่อเล่นทรศ.อยู่หน้าห้องนอนค่ะ เราไม่ได้พูดอะไรกับพ่อ เราก็เข้าห้องไปเลยเพราะอากาศมันร้อนค่ะ แล้วห้องนั้นก็เป็นห้องแอร์เลยเข้าไป
เรานั่งอยู่ในห้องกับแม่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลยค่ะ เรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พักนึงก็ได้ยินเสียงปิดพัดลม แต่เราได้ยอนเสียงเหมือนเปิดประตูบ้านเลยไปดูที่หน้าต่าง แต่เราไม่เห็นว่ามีใครเปิด เราคิดว่าพ่อน่าจะไปนั่งชั้นล่าง เพราะน่าจะเย็นกว่า เราเลยไม่ได้สนใจอะไรเพราะปกติพ่อชอบหนีลงไปนั่งข้างล่าง
แต่พักนึงเราออกมาตากผ้าค่ะ เราเห็นโทรศัพท์พ่อวางอยู่เลยสงสัยว่าทำไมไปข้างล่างแล้วไม่เอาโทรศัพท์ไป เลยจะลงไปหาพ่อ
แต่พอลงไปแล้วเราไม่เจอพ่อค่ะ พ่อเราหายไปไหนแล้วไม่รู้ เราคิดว่าพ่อต้องหนีออกจากบ้านแน่ๆ เรากลับเข้ามาบอกแม่ว่าพ่อไปไหนแล้วก็ไม่รู้
แต่แม่กลับถามว่ารถอยู่มั้ย เพราะรถแม่เป็นคนซื้อให้ เราเลยคิดว่าทำไมถึงไม่ห่วงพ่อ แต่ห่วงรถมากกว่า จากนั้นเราก็นั่งคิดอยู่ว่าพ่อจะไปไหน แต่สักพักแม่ก็บอกว่าถ้าเรื่องนี้เป็นเพราะเราไม่ยอมช่วยพ่อแม่ซักผ้าเลยไม่ได้ทำอย่างอื่น (อันนั้นเรายอมรับค่ะ แต่ที่ทำอย่างนั้นเพราะตอนนั้นคิดว่าเราตกลงกับแม่ไว้ว่าเราจะเป็นคนตากผ้าทั้งหมดเอง) บอกว่าเราเห็นแก่ตัวและขุดเรื่องนั้นเรื่องนี้มาด่าเราค่ะ ไปถึงเรื่องนิสัย บอกว่าเราไม่สงสารพ่อกับแม่
พูดประมาณถ้ารักพ่อมากก็ไปอยู่กับพ่อ นี่พ่อไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ไปโดดน้ำตายแล้วมั้ง ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อไปไหนไม่รู้
เรายอมรับว่าเราผิดทั้งเรื่องไม่ช่วยทำงานบ้าน เรื่องที่ไม่ยอมสนใจว่าพ่อไปไหน ทั้งๆที่เราได้ยินว่าพ่อทำอะไรอยู่ค่ะ
อยากถามว่า
เราควรทำยังไงดี เพราะพ่อหายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้เรากำลังสงสัยว่าพ่อจะกลับต่างจังหวัดค่ะ แต่ถ้าไท่ใช่เราจะหาพ่อยังไงดีคะ
เราถามแม่แบบหัวข้อกระทู้นี้แล้ว แต่แม่ตอบกลับว่าเราไม่คิดถึงแม่ทำไมแม่ต้องคิดถึงเราด้วย เราเลยคิดว่าพ่อกับแม่ไม่ได้รักเราเลยใช่มั้ยคะ
สรุปว่าเราคือต้นเหตุของเรื่องนี้จริงๆใช่มั้ยคะ