สวัสดีค่ะ เพิ่งมาเขียนกระทู้ครั้งแรกหลังจากที่แอบส่องเรื่องเราของคนอื่นมานาน เลยอยากมาระบายเรื่องของตัวเองบ้าง
เรากับแฟนคบกันมาปีนี้เข้าปีที่ 8 แล้ว ควาทรักของเราเริ่มต้นมาจากที่เราไปแอบชอบเค้าก่อน เค้ากับเราเรียนอยู่ที่เดียวกันตั้งแต่ตอนประถาม และมาอยู่ห้องเดียวกันตอน ม.ต้น แต่เรากับเค้านั้นแต่แทบจะไม่เคยได้คุยกันเลยนะคะ คุยกันแค่ผ่านๆ แทบจะนับครั้งได้ เนื่องจากเค้าเป็นเด็กหลังห้อง ส่วนเราเป็นเด็กหน้าห้อง และเราเองเป็นคนที่พูดมากที่รู้ๆคือเค้าไม่ชอบคนพูดมาก 555 และเป็นพวกชอบเพ้อฝัน บ้าอ่านนิยาย อยู่มาวันนึงตอนที่จะจบ ม.3 ตอนนั้นเป็นเป็นช่วงใกล้ๆสิ้นปี เเละอีกไม่กี่เดือนก็กำลังจะจบแล้วเราเลยตัดสินใจที่จะไปบอกเค้าว่าเราชอบเค้า ตอนนั้นเราลากเพื่อนไปด้วยส่วนเค้าก็เดินอยู่กับเพื่อนกำลังจะไปขึ้นรถกลับบ้าน วันนั้นเลยไปการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตเลย ว่าเราต้องบอกเค้าให้ได้ว่าเราชอบ ตอนนั้นเค้าก็มีแฟนนะคะ เเต่เราก็แค่อยากบอกเพราะกลัวจะไม่ได้บอกแค่นั้นเอง อุตส่าห์แอบชอบมาตั้ง 3 ปี ในที่สุดวันนั้นเราก็ได้บอกชอบเค้าสำเร็จ บอกเสร็จเราก็วิ่งเลยใส่เกียร์หมาเลยไม่ได้รอฟัง หรือมองหน้าเค้าสักนิดเดียว 555 พอมาตอนเช้าก็ทำเป็นว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทำเนียนๆไป เค้าก็อยู่ตามปกติ ยังรักกับเเฟนเหมือนเดิม เราก็สบายใจ โล่งอกมาก ที่ได้บอกเค้าไป
หลังจากนั้นพวกเราก็ จบ ม.3 ตัวเราเองก็คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกหรอก ต้องก้าวไปข้างหน้าและหาคนชอบใหม่ ลาก่อน Puppy Love ที่ไม่ค่อยจะมีความทรงจำอะไรมาก แต่.........ใครจะไปคิดว่าจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เรากับเค้าได้มาอยู่ด้วยกัน อยู่บ้านเดียวกัน OMG คิดว่าจะมีแต่ในหนังและนิยายซะอีก คิดว่าทุกคนคงไม่เชื่อเเต่เชื่อเถอะค่ะ เพราะมันคือเรื่องจริงง ตอนนั้นเราก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย เรื่องมันเป็นงี้ได้ไง แต่ไม่ขอเล่านะคะ ข้ามไป แต่บอกไว้ก่อนได้มาอยู่ด้วยกันเนี่ยไม่ได้เป็นเพราะ เค้า พิศวาส หรือ หลงรักอะไรเรานะคะ 555 เพราะเราห่างไกลจาก สเปคเค้ามากๆๆๆๆๆ
ตอนนั้นเองถามว่าเราตัดใจได้ไหม ได้สิ (ซะทีไหน? ) สุดท้ายก็พยายามตีตัวออกห่าง ไม่ไปยุ่งกะเค้ามาก เเละช่วงนั้นมีคนมาคุยกับเราพอดีเลย ใช้ชื่อย่อเป็น จ. นะคะ เราเองก็คุยไปเพราะ จ. คุยสนุกดี เเถมยังอยู่ รร. เดียวกัน อ้อลืมบอกไป ตอนนั้นเราเรียน ต่อ ม. 4 วิทย์-คณิต ส่วนเค้าก็ต่อ ปวช. ไปทางสายช่างค่ะ และประมาณ ปลายปี 53 นั้นเองตอนนั้นอยู่เค้าก็มาบอก ว่าเค้าชอบเรา แต่ไม่ได้ขอเป็นแฟนนะคะ บอกชอบและได้มาเป็นเเฟนกันแบบ งงๆ อย่างที่ว่า คนเราอยู่ด้วยกันทุกวันเเถมเราเองก็ชอบเค้า อะไรๆมันก็เลยง่าย อ้อลืมบอกเค้าเลิกกับเเฟนตั้งแต่ก่อนที่จะมาอยู่บ้ายเดียวกับเราอีกนะคะ ทุกคนอย่าเข้าใจผิด
ตั้งแต่ตอนนั้นเรา 2 คนก็คบกันมาจนถึงปัจจุบัน ไม่เคยทะเลาะกันหนักๆเลยอยู่กันเหมือนเพื่อนมากกว่า และไม่เคยมีเรื่อง มือที่ 3 มาให้ปวดหัว ทุกวันก็นอนกอดกัน ขนาดอยู่ด้วยกันทุกวัน กลางวันเค้าจะโทรหาเราตลอดหรือส่งข้อความมาทุกวัน ว่าวันนี้กินข้าวหรือยัง เค้ายังเสมอต้นเสมอปลาย และยังเหมือนเดิม ซึ่งตอนนี้เราทั้งคู่เรียนจบและทำงานแล้ว งานค่อนข้างมั่นคง เรื่องในอดีตเราไม่ขอเล่าเยอะนะคะ เอาแค่รู้ที่มาที่ไปก็พอ มาเข้าเรื่องปัจจุบันดีกว่า
ปัจจุบัน ... อย่างที่เราบอกคือเค้ายังเหมือนเดิมทุกอย่างตั้งแต่วันเเรกที่คบกันมาจนถึงวันนี้ มีแต่เราที่รู้สึกเบื่อเค้า เเต่เราก็ไม่แสดงออกนะคะ เราก็เค้าเสียใจ ส่วนเรื่องที่เราเบื่อเค้าเราคิดว่ามันสะสมมาตั้งนานแล้วค่ะ เช่น
1. สมัยเรียน มหาลัย เค้าจะไม่ให้เราไปไหนกับเพื่อนเลยถ้าไม่มีเค้าไป เคยมีครั้งนึงเราดื้อไปต้องกลับมาง้อกันยาวเลย
2. เราทำงานชมรมเราชอบไปค่าย กว่าเราจะไปได้เราต้องขอเค้าเป็นเดือนๆ เค้าก็ไม่พอใจนะที่เราไป แต่เราก็หาเหตุผลจนได้เเหละ
3. เวลาไปไหนทำอะไรเราต้องเป็นผู้นำตลอด อะไรๆก็ แล้วแต่ๆ ซึ่งเราอยากให้เค้าออกความคิดบ้าง
4. เค้าชอบกินเหล้ากับเพิ่อน เราก็ไม่เคยห้าม แต่เวลาเราขอไปเที่ยว ตจว. กับเพื่อนบ้าง เค้าไม่ให้ไป ถ้าเค้าไม่ไปด้วย (?)
5. เราเคยหนีเค้าไปฝึกงาน กทม. 2 เดือน ตอนนั้นเรารู้สึกสบายใจมากอยากไปไหนก็ได้ไป อิสระ แต่ก็คุยโทรศัพท์กันทุกวันตามปกตินะ ชีวิตตอนนั้นดีมากเลยนะ ถามว่าคิดถึงไหม คิดถึงมาก แต่รู้สึกดีมากเช่นกันน
6. ห้ามตัดผม ห้ามย้อมสี ห้ามใส่ขาสั้น บลาๆๆ
7. เวลาไปเที่ยวกันกับเพื่อนๆ หลายคน เค้าจะทำตัวน่าเบื่อมาก น่าบูด น่าหงิก หรือเราคิดไปเองก็ไม่รู้ เเละเวลาเราอยากไปทำนุ่นนี่นั่นกับเพื่อนเราก็มัวแต่มาห่วงเค้าว่าเค้าจะเบื่อไหม ทำให้เราหมดสนุกไปด้วยซึ่งปกติกลุ่มเราเวล่ไปเที่ยวกันมันจะไม่ค่อยพาแฟนกันไปอยากไปแบบสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนๆ มีแต่เรานี่แหละต้องหนีบแฟนไปทุกครั้งถ้าเเฟนเราไม่ว่างเราก็อด บางครั้งเราก็อยากมีโมเม้นกับเพื่อนบ้างทำไมเค้าไม่เข้าใจเรา เราไม่ได้จะไปนอกใจอะไรสักหน่อย ไม่รู้หวงอะไรนักหนา แต่เวลาไปเที่ยวกันสองคนเรามีความสุขดีนะ แต่อยากไปเที่ยวกับเพิ่อนบ้างโดยที่ไม่มีเค้าไปด้วยอะ คิดถึงก็โทรหาสิ ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ได้
8. เราทำงานหยุดวัน ส อา นักขัตฤกษ์ ส่วนเค้าทำงานเป็นกะวันหยุดจะไม่เหมือนกันเวลาหยุดยาวเพื่อนไปเที่ยวกัน ไปปีนเขาบ้าง แบคแพคบ้างเพื่อนก็มาชวนเพราะรู้ว่าเราชอบแต่.. สุดท้ายเราอดหมดเพราะแฟนเราไม่ว่างถ้าไปเค้าก็งอน เราต้องมาง้ออีก ตัดปัญหาไม่ไปเลย นอนเฉาๆ อยู่บ้าน
9. ครอบครัวเค้าไม่โอเคเลย และแม่เราก็ไม่ชอบครอบครัวเค้า แต่แม่เรารักเเฟนของเรา มาก รักเหมือนลูกของตัวเองแท้ๆเลย
ถามว่าตอนนี้เรารักเค้าไหม เรารักนะ และเป็นห่วงมาก แต่บางทีมันก็เฉยๆ เบื่อ เห็นหน้าเเล้วขัดใจ อยากอยู่คนเดียวมากกว่าซื่งช่วงนี้จะเป็นบ่อยมาก อารมณ์แบบย้อนแย้งกันไปมา
มีแต่คนถามคบกันมานานแล้วเมื่อไรจะแต่งงานกัน เราอยากจะบอกเหลือเกินว่าเรายังไม่อยากเเต่งเลยขนาดไปไม่แต่งเรายังขาดความอิสระขนาดนี้ ถ้าแต่งไปจะขนาดไหน ไม่อยากจะคิด เราจึงได้แต่ยิ้ม ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุยไป
ตอนนี้รู้สึกแย่กับความคิดในหัวตัวเองมากเลย เราอยากเลิกกับเค้า อยากใช้ชีวิตคนเดียว แต่กลัวว่ามันอาจจะแค่อารมณ์ชั่ววูบ กลัวตัดสินใจผิด เพราะเค้าไม่เคยนอกใจเราเลย แต่เค้าก็ไม่ให้เราไปไหนเลยเช่นกัน
เราควรทำยังไงดี ควรอยู่แบบไร้อิสระ แบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือ หยุดความสัมพันธ์นี้ไปใช้ชีวิตตามที่เราต้องการ ไปเที่ยว ตจว. ที่สวยๆ กับเพื่อน , ไปเที่ยวต่างประเทศ ไปทำนู่นทำนี่ ทำผมทรงที่อยากทำ แต่งตัวอยากที่อยากแต่ง เคยมีแต่คนลาออกจากงานเพราะอยากเที่ยว แต่เราอยากเลิกกับเเฟนเพราะอยากเที่ยว จะแปลกไหม ?
ฝากใครก็ได้ช่วยเตือนสติเราหน่อย เรากลัวใจตัวเองเหลือเกิน TT
เป็นแบบนี้เลิกดีไหม ? ฝากเตือนสติหน่อยค่ะ
เรากับแฟนคบกันมาปีนี้เข้าปีที่ 8 แล้ว ควาทรักของเราเริ่มต้นมาจากที่เราไปแอบชอบเค้าก่อน เค้ากับเราเรียนอยู่ที่เดียวกันตั้งแต่ตอนประถาม และมาอยู่ห้องเดียวกันตอน ม.ต้น แต่เรากับเค้านั้นแต่แทบจะไม่เคยได้คุยกันเลยนะคะ คุยกันแค่ผ่านๆ แทบจะนับครั้งได้ เนื่องจากเค้าเป็นเด็กหลังห้อง ส่วนเราเป็นเด็กหน้าห้อง และเราเองเป็นคนที่พูดมากที่รู้ๆคือเค้าไม่ชอบคนพูดมาก 555 และเป็นพวกชอบเพ้อฝัน บ้าอ่านนิยาย อยู่มาวันนึงตอนที่จะจบ ม.3 ตอนนั้นเป็นเป็นช่วงใกล้ๆสิ้นปี เเละอีกไม่กี่เดือนก็กำลังจะจบแล้วเราเลยตัดสินใจที่จะไปบอกเค้าว่าเราชอบเค้า ตอนนั้นเราลากเพื่อนไปด้วยส่วนเค้าก็เดินอยู่กับเพื่อนกำลังจะไปขึ้นรถกลับบ้าน วันนั้นเลยไปการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตเลย ว่าเราต้องบอกเค้าให้ได้ว่าเราชอบ ตอนนั้นเค้าก็มีแฟนนะคะ เเต่เราก็แค่อยากบอกเพราะกลัวจะไม่ได้บอกแค่นั้นเอง อุตส่าห์แอบชอบมาตั้ง 3 ปี ในที่สุดวันนั้นเราก็ได้บอกชอบเค้าสำเร็จ บอกเสร็จเราก็วิ่งเลยใส่เกียร์หมาเลยไม่ได้รอฟัง หรือมองหน้าเค้าสักนิดเดียว 555 พอมาตอนเช้าก็ทำเป็นว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทำเนียนๆไป เค้าก็อยู่ตามปกติ ยังรักกับเเฟนเหมือนเดิม เราก็สบายใจ โล่งอกมาก ที่ได้บอกเค้าไป
หลังจากนั้นพวกเราก็ จบ ม.3 ตัวเราเองก็คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกหรอก ต้องก้าวไปข้างหน้าและหาคนชอบใหม่ ลาก่อน Puppy Love ที่ไม่ค่อยจะมีความทรงจำอะไรมาก แต่.........ใครจะไปคิดว่าจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เรากับเค้าได้มาอยู่ด้วยกัน อยู่บ้านเดียวกัน OMG คิดว่าจะมีแต่ในหนังและนิยายซะอีก คิดว่าทุกคนคงไม่เชื่อเเต่เชื่อเถอะค่ะ เพราะมันคือเรื่องจริงง ตอนนั้นเราก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย เรื่องมันเป็นงี้ได้ไง แต่ไม่ขอเล่านะคะ ข้ามไป แต่บอกไว้ก่อนได้มาอยู่ด้วยกันเนี่ยไม่ได้เป็นเพราะ เค้า พิศวาส หรือ หลงรักอะไรเรานะคะ 555 เพราะเราห่างไกลจาก สเปคเค้ามากๆๆๆๆๆ
ตอนนั้นเองถามว่าเราตัดใจได้ไหม ได้สิ (ซะทีไหน? ) สุดท้ายก็พยายามตีตัวออกห่าง ไม่ไปยุ่งกะเค้ามาก เเละช่วงนั้นมีคนมาคุยกับเราพอดีเลย ใช้ชื่อย่อเป็น จ. นะคะ เราเองก็คุยไปเพราะ จ. คุยสนุกดี เเถมยังอยู่ รร. เดียวกัน อ้อลืมบอกไป ตอนนั้นเราเรียน ต่อ ม. 4 วิทย์-คณิต ส่วนเค้าก็ต่อ ปวช. ไปทางสายช่างค่ะ และประมาณ ปลายปี 53 นั้นเองตอนนั้นอยู่เค้าก็มาบอก ว่าเค้าชอบเรา แต่ไม่ได้ขอเป็นแฟนนะคะ บอกชอบและได้มาเป็นเเฟนกันแบบ งงๆ อย่างที่ว่า คนเราอยู่ด้วยกันทุกวันเเถมเราเองก็ชอบเค้า อะไรๆมันก็เลยง่าย อ้อลืมบอกเค้าเลิกกับเเฟนตั้งแต่ก่อนที่จะมาอยู่บ้ายเดียวกับเราอีกนะคะ ทุกคนอย่าเข้าใจผิด
ตั้งแต่ตอนนั้นเรา 2 คนก็คบกันมาจนถึงปัจจุบัน ไม่เคยทะเลาะกันหนักๆเลยอยู่กันเหมือนเพื่อนมากกว่า และไม่เคยมีเรื่อง มือที่ 3 มาให้ปวดหัว ทุกวันก็นอนกอดกัน ขนาดอยู่ด้วยกันทุกวัน กลางวันเค้าจะโทรหาเราตลอดหรือส่งข้อความมาทุกวัน ว่าวันนี้กินข้าวหรือยัง เค้ายังเสมอต้นเสมอปลาย และยังเหมือนเดิม ซึ่งตอนนี้เราทั้งคู่เรียนจบและทำงานแล้ว งานค่อนข้างมั่นคง เรื่องในอดีตเราไม่ขอเล่าเยอะนะคะ เอาแค่รู้ที่มาที่ไปก็พอ มาเข้าเรื่องปัจจุบันดีกว่า
ปัจจุบัน ... อย่างที่เราบอกคือเค้ายังเหมือนเดิมทุกอย่างตั้งแต่วันเเรกที่คบกันมาจนถึงวันนี้ มีแต่เราที่รู้สึกเบื่อเค้า เเต่เราก็ไม่แสดงออกนะคะ เราก็เค้าเสียใจ ส่วนเรื่องที่เราเบื่อเค้าเราคิดว่ามันสะสมมาตั้งนานแล้วค่ะ เช่น
1. สมัยเรียน มหาลัย เค้าจะไม่ให้เราไปไหนกับเพื่อนเลยถ้าไม่มีเค้าไป เคยมีครั้งนึงเราดื้อไปต้องกลับมาง้อกันยาวเลย
2. เราทำงานชมรมเราชอบไปค่าย กว่าเราจะไปได้เราต้องขอเค้าเป็นเดือนๆ เค้าก็ไม่พอใจนะที่เราไป แต่เราก็หาเหตุผลจนได้เเหละ
3. เวลาไปไหนทำอะไรเราต้องเป็นผู้นำตลอด อะไรๆก็ แล้วแต่ๆ ซึ่งเราอยากให้เค้าออกความคิดบ้าง
4. เค้าชอบกินเหล้ากับเพิ่อน เราก็ไม่เคยห้าม แต่เวลาเราขอไปเที่ยว ตจว. กับเพื่อนบ้าง เค้าไม่ให้ไป ถ้าเค้าไม่ไปด้วย (?)
5. เราเคยหนีเค้าไปฝึกงาน กทม. 2 เดือน ตอนนั้นเรารู้สึกสบายใจมากอยากไปไหนก็ได้ไป อิสระ แต่ก็คุยโทรศัพท์กันทุกวันตามปกตินะ ชีวิตตอนนั้นดีมากเลยนะ ถามว่าคิดถึงไหม คิดถึงมาก แต่รู้สึกดีมากเช่นกันน
6. ห้ามตัดผม ห้ามย้อมสี ห้ามใส่ขาสั้น บลาๆๆ
7. เวลาไปเที่ยวกันกับเพื่อนๆ หลายคน เค้าจะทำตัวน่าเบื่อมาก น่าบูด น่าหงิก หรือเราคิดไปเองก็ไม่รู้ เเละเวลาเราอยากไปทำนุ่นนี่นั่นกับเพื่อนเราก็มัวแต่มาห่วงเค้าว่าเค้าจะเบื่อไหม ทำให้เราหมดสนุกไปด้วยซึ่งปกติกลุ่มเราเวล่ไปเที่ยวกันมันจะไม่ค่อยพาแฟนกันไปอยากไปแบบสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนๆ มีแต่เรานี่แหละต้องหนีบแฟนไปทุกครั้งถ้าเเฟนเราไม่ว่างเราก็อด บางครั้งเราก็อยากมีโมเม้นกับเพื่อนบ้างทำไมเค้าไม่เข้าใจเรา เราไม่ได้จะไปนอกใจอะไรสักหน่อย ไม่รู้หวงอะไรนักหนา แต่เวลาไปเที่ยวกันสองคนเรามีความสุขดีนะ แต่อยากไปเที่ยวกับเพิ่อนบ้างโดยที่ไม่มีเค้าไปด้วยอะ คิดถึงก็โทรหาสิ ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ได้
8. เราทำงานหยุดวัน ส อา นักขัตฤกษ์ ส่วนเค้าทำงานเป็นกะวันหยุดจะไม่เหมือนกันเวลาหยุดยาวเพื่อนไปเที่ยวกัน ไปปีนเขาบ้าง แบคแพคบ้างเพื่อนก็มาชวนเพราะรู้ว่าเราชอบแต่.. สุดท้ายเราอดหมดเพราะแฟนเราไม่ว่างถ้าไปเค้าก็งอน เราต้องมาง้ออีก ตัดปัญหาไม่ไปเลย นอนเฉาๆ อยู่บ้าน
9. ครอบครัวเค้าไม่โอเคเลย และแม่เราก็ไม่ชอบครอบครัวเค้า แต่แม่เรารักเเฟนของเรา มาก รักเหมือนลูกของตัวเองแท้ๆเลย
ถามว่าตอนนี้เรารักเค้าไหม เรารักนะ และเป็นห่วงมาก แต่บางทีมันก็เฉยๆ เบื่อ เห็นหน้าเเล้วขัดใจ อยากอยู่คนเดียวมากกว่าซื่งช่วงนี้จะเป็นบ่อยมาก อารมณ์แบบย้อนแย้งกันไปมา
มีแต่คนถามคบกันมานานแล้วเมื่อไรจะแต่งงานกัน เราอยากจะบอกเหลือเกินว่าเรายังไม่อยากเเต่งเลยขนาดไปไม่แต่งเรายังขาดความอิสระขนาดนี้ ถ้าแต่งไปจะขนาดไหน ไม่อยากจะคิด เราจึงได้แต่ยิ้ม ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุยไป
ตอนนี้รู้สึกแย่กับความคิดในหัวตัวเองมากเลย เราอยากเลิกกับเค้า อยากใช้ชีวิตคนเดียว แต่กลัวว่ามันอาจจะแค่อารมณ์ชั่ววูบ กลัวตัดสินใจผิด เพราะเค้าไม่เคยนอกใจเราเลย แต่เค้าก็ไม่ให้เราไปไหนเลยเช่นกัน
เราควรทำยังไงดี ควรอยู่แบบไร้อิสระ แบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือ หยุดความสัมพันธ์นี้ไปใช้ชีวิตตามที่เราต้องการ ไปเที่ยว ตจว. ที่สวยๆ กับเพื่อน , ไปเที่ยวต่างประเทศ ไปทำนู่นทำนี่ ทำผมทรงที่อยากทำ แต่งตัวอยากที่อยากแต่ง เคยมีแต่คนลาออกจากงานเพราะอยากเที่ยว แต่เราอยากเลิกกับเเฟนเพราะอยากเที่ยว จะแปลกไหม ?
ฝากใครก็ได้ช่วยเตือนสติเราหน่อย เรากลัวใจตัวเองเหลือเกิน TT