ผมอยากจะบอกสังคมว่าโลกมีคนดีปลอมๆอยู่เยอะมากครับ และคนพวกนี้อันตรายมาก คนๆนั้นก็คือพ่อผมเอง
ภายนอกพ่อดูเป็นคนดี ญาติๆต่างก็ชอบ เพื่อนบ้านก็รัก แต่พอกับในบ้านพ่อเป็นเหมือนลิวอิสจาก Stranger thing ที่ชอบขว้างปาข้าวของและทำลายข้าวของ ผมขอเปรียบเทียบจากซีรีส์นี้แล้วกันครับ คือมันเป็นความทรมานที่ผมกับแม่พบเจอกันแค่สองคน เหมือน คนในซีรีส์ที่เห็นสัตว์ประหลาดแต่คนอื่นๆไม่เห็น
-พ่อชอบเอาเงินแม่ไปใช้แล้วทำตัวเป็นคนรวย อยากได้อะไรก็ชี้เอาแล้วให้แม่รับภาระเป็นหนี้เป็นสินหลักล้าน พ่อเป็นคนไม่มีความสามารถที่คิดถึงแต่หน้าตาตัวเองแต่ชอบทำร้ายคนในครอบครัว แล้วที่มันแย่ที่สุดคือไม่มีใครเชื่อผมเลย ผมต้องเล่าเรื่องนี้ให้ได้ แม่ก็พยายามทำเป็นลืมๆไป แต่พอมาคุยกันต่างก็เห็นตรงกันว่าชีวิตใจุดๆนี้ดีกว่าเมื่อก่อน ผมไม่อยากให้ความลับนี้หายไปเฉยๆพร้อมกับตัวผมและแม่
-สังคมพร้อมจะเชื่อว่าผู้ชายแบบพ่อเป็น "ผู้นำของบ้าน" และพวกเราต้องคอยเล่นละครอย่างเต็มฝืนเป็นครอบครัวมีความสุขที่พ่อเป็นผู้นำ
ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย ความจริงคือแม่ของผมคือทุกอย่างของบ้าน แม่เป็นคนเก่งที่โชคร้าย ที่ต้องมาเจอคนที่ใช้ชีวิตแบบปรสิตแบบนี้ ผมไม่ชอบเลยเวลาคนที่รู้จักพ่อเผินๆปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งๆที่เขาใช้ครอบครัวเป็นเครื่องระบายอารมณ์
-พ่อเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเลิกเชื่อในศาสนา เพราะพ่อดูเป็นคนเคร่งศาสนามาก ศาสนากดผมไว้ด้วยคำว่า "บาป" ให้ต้องทรมานอยู่ 20 ปี
กับครอบครัวที่ไม่ปกติ เหมือนคำของ Tolstoy ที่ว่าครอบครัวที่ไม่มีความสุขจะไม่มีความสุขในแบบของตัวเอง สมัยเรียนมัธยมผมเครียดจนต้องเข้าโรงพยาบาลกินยาเพราะพ่อ เพื่อนๆก็รังเกียจหาว่าผมเป็นบ้า โทรไปปรึกษาพวกสายด่วนก็ถูกตัดสาย ผมเกลียดพ่อมาก พ่อชอบจับผมไปขังในห้องน้ำและตบหน้าผม ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าเพราะเกลียดพ่อมากแต่ก็กลัวบาป
ในชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่ผมดีใจมากไปกว่าการโตเป็นผู้ใหญ่และพ่อแม่แยกทางกัน ผมเชื่อว่าคนที่แยกกันอยู่โชคดีกว่าพวกที่ต้องทนอยู่ด้วยกันแล้วต้องตกนรกทั้งเป็น ผมลองไปเปิดหนังสือจิตวืทยาดู พ่อเป็นพวกมีความสัมพันธ์ในครอบครัวแบบ avoidance ผมคิดว่าน่าจะมาจากการที่ครอบครัวของพ่อเองก็มีปัญหา
ผมเสียใจที่ผมคงไม่สามารถเป็นคนปกติมีครอบครัวมีลูกหลานได้แล้ว เพราะผมกลัวที่จะกลายเป็นแบบพ่อ
เรื่องของผมกับแม่
ภายนอกพ่อดูเป็นคนดี ญาติๆต่างก็ชอบ เพื่อนบ้านก็รัก แต่พอกับในบ้านพ่อเป็นเหมือนลิวอิสจาก Stranger thing ที่ชอบขว้างปาข้าวของและทำลายข้าวของ ผมขอเปรียบเทียบจากซีรีส์นี้แล้วกันครับ คือมันเป็นความทรมานที่ผมกับแม่พบเจอกันแค่สองคน เหมือน คนในซีรีส์ที่เห็นสัตว์ประหลาดแต่คนอื่นๆไม่เห็น
-พ่อชอบเอาเงินแม่ไปใช้แล้วทำตัวเป็นคนรวย อยากได้อะไรก็ชี้เอาแล้วให้แม่รับภาระเป็นหนี้เป็นสินหลักล้าน พ่อเป็นคนไม่มีความสามารถที่คิดถึงแต่หน้าตาตัวเองแต่ชอบทำร้ายคนในครอบครัว แล้วที่มันแย่ที่สุดคือไม่มีใครเชื่อผมเลย ผมต้องเล่าเรื่องนี้ให้ได้ แม่ก็พยายามทำเป็นลืมๆไป แต่พอมาคุยกันต่างก็เห็นตรงกันว่าชีวิตใจุดๆนี้ดีกว่าเมื่อก่อน ผมไม่อยากให้ความลับนี้หายไปเฉยๆพร้อมกับตัวผมและแม่
-สังคมพร้อมจะเชื่อว่าผู้ชายแบบพ่อเป็น "ผู้นำของบ้าน" และพวกเราต้องคอยเล่นละครอย่างเต็มฝืนเป็นครอบครัวมีความสุขที่พ่อเป็นผู้นำ
ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย ความจริงคือแม่ของผมคือทุกอย่างของบ้าน แม่เป็นคนเก่งที่โชคร้าย ที่ต้องมาเจอคนที่ใช้ชีวิตแบบปรสิตแบบนี้ ผมไม่ชอบเลยเวลาคนที่รู้จักพ่อเผินๆปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งๆที่เขาใช้ครอบครัวเป็นเครื่องระบายอารมณ์
-พ่อเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเลิกเชื่อในศาสนา เพราะพ่อดูเป็นคนเคร่งศาสนามาก ศาสนากดผมไว้ด้วยคำว่า "บาป" ให้ต้องทรมานอยู่ 20 ปี
กับครอบครัวที่ไม่ปกติ เหมือนคำของ Tolstoy ที่ว่าครอบครัวที่ไม่มีความสุขจะไม่มีความสุขในแบบของตัวเอง สมัยเรียนมัธยมผมเครียดจนต้องเข้าโรงพยาบาลกินยาเพราะพ่อ เพื่อนๆก็รังเกียจหาว่าผมเป็นบ้า โทรไปปรึกษาพวกสายด่วนก็ถูกตัดสาย ผมเกลียดพ่อมาก พ่อชอบจับผมไปขังในห้องน้ำและตบหน้าผม ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าเพราะเกลียดพ่อมากแต่ก็กลัวบาป
ในชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่ผมดีใจมากไปกว่าการโตเป็นผู้ใหญ่และพ่อแม่แยกทางกัน ผมเชื่อว่าคนที่แยกกันอยู่โชคดีกว่าพวกที่ต้องทนอยู่ด้วยกันแล้วต้องตกนรกทั้งเป็น ผมลองไปเปิดหนังสือจิตวืทยาดู พ่อเป็นพวกมีความสัมพันธ์ในครอบครัวแบบ avoidance ผมคิดว่าน่าจะมาจากการที่ครอบครัวของพ่อเองก็มีปัญหา
ผมเสียใจที่ผมคงไม่สามารถเป็นคนปกติมีครอบครัวมีลูกหลานได้แล้ว เพราะผมกลัวที่จะกลายเป็นแบบพ่อ