ตามหัวข้อข้างบนเลยเราอยากได้คำปรึกษาหรือความคิดเห็นจากทุกคนว่าเราควรทำยังไง
พ่อเราเวลากินเหล้าแล้วก็เหมือนกับคนอื่นๆ ปล่อยให้เหล้ากินตัวเองท้ายที่สุดก็จะเอามาลงที่เรากับแม่ เราเคยปรึกษาพี่ชายที่แยกตัวออกไปอยู่กับแฟนที่อื่นเอาตรงๆก็คือไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะพอเราจะกับแม่จะติดต่อกับพี่ แฟนของพี่ก็จะบล็อกเบอร์แม่เราบ้าง บล็อกแชทเราบ้างเป็นแบบนี้ประจำ จนเรากับแม่ไม่อยากยุ่งเพราะไม่อยากให้พี่กับแฟนทะเลาะกัน ครั้นไปปรึกษาคนอื่นๆทั้งญาติ เพื่อน เค้าก็ให้คำปรึกษาเราดีอยู่ ซึ่งเราก็ทำตามเค้านะ อย่างบอกให้เราใจเย็นๆเวลาโดนด่าหรือว่าอะไร(เราเป็นคนอารมณ์ร้อนมากเวลาโดนด่าแบบไม่มีเหตุผล) เค้าก็บอกให้เราใจเย็นไว้ยังไงก็พ่อ เราก็พยายามเข้าใจว่าเพราะเค้าเมาอย่าถือสา เราทำแบบนี้มาตลอดแต่พ่อเราก็หาเรื่องนู่นนี่มาว่าเราได้เรื่อยๆ เราไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าเราดีอะไร ซึ่งสำหรับหน้าที่ลูกเราก็ยอมรับว่าเราทำได้ดีคนนึง ทั้งตั้งใจเรียนไม่เที่ยวหรือทำอะไรไม่ดี บางทีก็รับจ้างทำงานเล็กๆน้อยๆจากเพื่อนตลอดตามที่เราพอจะช่วยครอบครัวได้ แต่สุดท้ายพ่อเราก็มองมันเป็นเพียงแค่การเล่นของเด็ก เราจะไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไรเลยถ้าพ่อจะไม่เป็นคนบอกให้เราตัดลูกตัดพ่อไม่ต้องเรียกพ่อเรียกลูกกันอีก เค้าบอกแบบนี้2-3ครั้ง ไล่เราจะไปไหนก็ไป เราเองก็จะหนีไปอยู่กับญาติหลายรอบแล้วแต่เราก็ห่วงแม่ทิ้งแม่ไม่ได้ มันเป็นเรื่องน่าปวดใจสำหรับเรามากๆนะ โดนคนอื่นด่ายังไม่น่าเสียใจเท่ากับคนในครอบครัวด่า
จนมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆหลังพ่อเราเปลี่ยนที่ทำงาน ติดเหล้าหนักกว่าเดิม ดึกๆ4-5ทุ่มบางทีก็จนตี2-3ก็เปิดเพลงกับลำโพงดังจนเรากับแม่นอนไม่ได้ พอบอกให้ผ่อนเค้าก็จะบอกมันเป็นความสุขของเค้า เราก็บอกเค้าก่อนเวลาจะกินเหล้าเมาว่าถ้าไม่เกรงใจคนในครอบครัวก็ให้เกรงใจคนอื่นบ้างแบบนี้ตลอด ก็เหมือนจะเข้าใจแต่พอเมาเค้าก็ทำเหมือนเดิม แล้วก็ชอบพูดว่าที่เป็นหนี้ทุกวันนี้ก็เพราะแม่ ทั้งๆที่เงินที่ไปยืมมาต้นเหตุเพราะตัวเค้าอยากได้อยากมีเองทั้งนั้น เงินที่แม่เราให้ไปเวลาทำงานก็ไม่เคยพอเบิกใช้กับเจ้านายแทบทุกวันโดยไม่บอกแม่ โกหกสารพัด ตอนเย็นกลับบ้านก็จะขอไปซื้อเหล้าอีก สิ้นเดือนเงินออกก็บอกเบิกเยอะไปหน่อย ซึ่งสำหรับเรามันไม่น้อยเลย พอแม่ถามและโมโหบ้างเค้าก็จะตะคอกใส่เอาข้ออ้างแบบไม่มีเหตุผลมาด่ากลับ
จนเราจบม.6 เราก็ยื่นสมัครงานไปหลายๆที่ ซึ่งคนที่เราไปสมัครเค้าก็บอกให้เรารอก่อนเดี๋ยวติดต่อกลับ เพื่อนเรามาชวนไปทำงานแถวบ้านแม่เพื่อนอยู่นนท์ด้วยซึ่งเค้ารับทันทีเราก็ไปไม่ได้เพราะเราไม่มีต้นทุนแบบคนอื่น เราก็เข้าใจเลยไม่ได้ไปหวังพึ่งที่เราไปสมัคร
เราคิดอยู่แล้วว่าระหว่างที่เรารอเค้าเรียกตัวพ่อต้องเอาเรื่องนี้มาว่าเราแน่
แล้วมันก็จริง เค้าเอามาว่าเราเปรียบเทียบเรากับคนอื่นอย่างนู้นอย่างนี้บอกเรารักสบายงานอะไรก็ไม่ยอมทำยอมหา นอนรออยู่เฉยๆไม่ทำอะไร แม่เราก็อธิบายว่ารอเค้าเรียกตัว พ่อก็ว่าเราแล้วทำไมไม่ดิ้นรนหางานอื่นทำก่อน เราก็คิดนะว่าจะไปทำงานอื่นระหว่างรอแต่เราก็คิดว่าถ้าเราถูกเรียกตัวไปแล้วที่ทำงานที่เราไปทำชั่วคราวเค้าจะคิดยังไง ใครๆก็อยากได้คนงานประจำอยู่แล้วให้ไปทำพาร์ทไทม์แถวที่เราอยู่เค้าไม่รับ เค้าก็ไม่ยอมเข้าใจเอาเราไปเปรียบเทียบกับน้องสาวคนที่ทำงานด้วยกันอีก สุดท้ายก็มานั่งนึกความหลังเปรียบเทียบตัวเองกับเราสารพัด อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ลงกับข้าวของตลอด เวลามีปัญหาก็เอามาเล่าให้คนในครอบครัวฟังไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็มี บอกตัวเองเหนื่อยสารพัด พอแม่เราบอกเหนื่อยหรือปรึกษาอะไรเค้าก็บอกไม่ต้องเอามาเล่าให้กูฟัง เราก็พยายามยอมรับและเข้าใจว่าเค้าเมาถึงได้ทำอะไรแบบนั้น แต่ตอนไม่เมาเค้าก็ไม่เคยรับรู้ปัญหาอะไรในครอบครัวเลยไม่สนใจสักนิด บางทีเราก็เหนื่อย เหนื่อยที่ต้องเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้ประจำทุกวัน ตั้งแต่เด็กจำความได้จนเรา18แล้ว พ่อเราก็ยิ่งเป็นหนักขึ้น และไม่มีทีท่าจะแก้ได้เลย
เราควรทำยังไงเวลาเจอพ่อกินเหล้าแล้วคิดว่าตัวเองถูกเสมอ?
พ่อเราเวลากินเหล้าแล้วก็เหมือนกับคนอื่นๆ ปล่อยให้เหล้ากินตัวเองท้ายที่สุดก็จะเอามาลงที่เรากับแม่ เราเคยปรึกษาพี่ชายที่แยกตัวออกไปอยู่กับแฟนที่อื่นเอาตรงๆก็คือไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะพอเราจะกับแม่จะติดต่อกับพี่ แฟนของพี่ก็จะบล็อกเบอร์แม่เราบ้าง บล็อกแชทเราบ้างเป็นแบบนี้ประจำ จนเรากับแม่ไม่อยากยุ่งเพราะไม่อยากให้พี่กับแฟนทะเลาะกัน ครั้นไปปรึกษาคนอื่นๆทั้งญาติ เพื่อน เค้าก็ให้คำปรึกษาเราดีอยู่ ซึ่งเราก็ทำตามเค้านะ อย่างบอกให้เราใจเย็นๆเวลาโดนด่าหรือว่าอะไร(เราเป็นคนอารมณ์ร้อนมากเวลาโดนด่าแบบไม่มีเหตุผล) เค้าก็บอกให้เราใจเย็นไว้ยังไงก็พ่อ เราก็พยายามเข้าใจว่าเพราะเค้าเมาอย่าถือสา เราทำแบบนี้มาตลอดแต่พ่อเราก็หาเรื่องนู่นนี่มาว่าเราได้เรื่อยๆ เราไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองว่าเราดีอะไร ซึ่งสำหรับหน้าที่ลูกเราก็ยอมรับว่าเราทำได้ดีคนนึง ทั้งตั้งใจเรียนไม่เที่ยวหรือทำอะไรไม่ดี บางทีก็รับจ้างทำงานเล็กๆน้อยๆจากเพื่อนตลอดตามที่เราพอจะช่วยครอบครัวได้ แต่สุดท้ายพ่อเราก็มองมันเป็นเพียงแค่การเล่นของเด็ก เราจะไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไรเลยถ้าพ่อจะไม่เป็นคนบอกให้เราตัดลูกตัดพ่อไม่ต้องเรียกพ่อเรียกลูกกันอีก เค้าบอกแบบนี้2-3ครั้ง ไล่เราจะไปไหนก็ไป เราเองก็จะหนีไปอยู่กับญาติหลายรอบแล้วแต่เราก็ห่วงแม่ทิ้งแม่ไม่ได้ มันเป็นเรื่องน่าปวดใจสำหรับเรามากๆนะ โดนคนอื่นด่ายังไม่น่าเสียใจเท่ากับคนในครอบครัวด่า
จนมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆหลังพ่อเราเปลี่ยนที่ทำงาน ติดเหล้าหนักกว่าเดิม ดึกๆ4-5ทุ่มบางทีก็จนตี2-3ก็เปิดเพลงกับลำโพงดังจนเรากับแม่นอนไม่ได้ พอบอกให้ผ่อนเค้าก็จะบอกมันเป็นความสุขของเค้า เราก็บอกเค้าก่อนเวลาจะกินเหล้าเมาว่าถ้าไม่เกรงใจคนในครอบครัวก็ให้เกรงใจคนอื่นบ้างแบบนี้ตลอด ก็เหมือนจะเข้าใจแต่พอเมาเค้าก็ทำเหมือนเดิม แล้วก็ชอบพูดว่าที่เป็นหนี้ทุกวันนี้ก็เพราะแม่ ทั้งๆที่เงินที่ไปยืมมาต้นเหตุเพราะตัวเค้าอยากได้อยากมีเองทั้งนั้น เงินที่แม่เราให้ไปเวลาทำงานก็ไม่เคยพอเบิกใช้กับเจ้านายแทบทุกวันโดยไม่บอกแม่ โกหกสารพัด ตอนเย็นกลับบ้านก็จะขอไปซื้อเหล้าอีก สิ้นเดือนเงินออกก็บอกเบิกเยอะไปหน่อย ซึ่งสำหรับเรามันไม่น้อยเลย พอแม่ถามและโมโหบ้างเค้าก็จะตะคอกใส่เอาข้ออ้างแบบไม่มีเหตุผลมาด่ากลับ
จนเราจบม.6 เราก็ยื่นสมัครงานไปหลายๆที่ ซึ่งคนที่เราไปสมัครเค้าก็บอกให้เรารอก่อนเดี๋ยวติดต่อกลับ เพื่อนเรามาชวนไปทำงานแถวบ้านแม่เพื่อนอยู่นนท์ด้วยซึ่งเค้ารับทันทีเราก็ไปไม่ได้เพราะเราไม่มีต้นทุนแบบคนอื่น เราก็เข้าใจเลยไม่ได้ไปหวังพึ่งที่เราไปสมัคร
เราคิดอยู่แล้วว่าระหว่างที่เรารอเค้าเรียกตัวพ่อต้องเอาเรื่องนี้มาว่าเราแน่
แล้วมันก็จริง เค้าเอามาว่าเราเปรียบเทียบเรากับคนอื่นอย่างนู้นอย่างนี้บอกเรารักสบายงานอะไรก็ไม่ยอมทำยอมหา นอนรออยู่เฉยๆไม่ทำอะไร แม่เราก็อธิบายว่ารอเค้าเรียกตัว พ่อก็ว่าเราแล้วทำไมไม่ดิ้นรนหางานอื่นทำก่อน เราก็คิดนะว่าจะไปทำงานอื่นระหว่างรอแต่เราก็คิดว่าถ้าเราถูกเรียกตัวไปแล้วที่ทำงานที่เราไปทำชั่วคราวเค้าจะคิดยังไง ใครๆก็อยากได้คนงานประจำอยู่แล้วให้ไปทำพาร์ทไทม์แถวที่เราอยู่เค้าไม่รับ เค้าก็ไม่ยอมเข้าใจเอาเราไปเปรียบเทียบกับน้องสาวคนที่ทำงานด้วยกันอีก สุดท้ายก็มานั่งนึกความหลังเปรียบเทียบตัวเองกับเราสารพัด อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ลงกับข้าวของตลอด เวลามีปัญหาก็เอามาเล่าให้คนในครอบครัวฟังไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็มี บอกตัวเองเหนื่อยสารพัด พอแม่เราบอกเหนื่อยหรือปรึกษาอะไรเค้าก็บอกไม่ต้องเอามาเล่าให้กูฟัง เราก็พยายามยอมรับและเข้าใจว่าเค้าเมาถึงได้ทำอะไรแบบนั้น แต่ตอนไม่เมาเค้าก็ไม่เคยรับรู้ปัญหาอะไรในครอบครัวเลยไม่สนใจสักนิด บางทีเราก็เหนื่อย เหนื่อยที่ต้องเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้ประจำทุกวัน ตั้งแต่เด็กจำความได้จนเรา18แล้ว พ่อเราก็ยิ่งเป็นหนักขึ้น และไม่มีทีท่าจะแก้ได้เลย