กระทู้นี้อาจจะยาวมาก ๆ ก็ไม่แน่ใจนะคะเพราะมันเป็นกระทู้ที่ระบายความในใจที่นึกอะไรได้ก็พิมพ์เล่าไปเรื่อย ๆ และอยากได้คำปรึกษาจากสมาชิกทุกท่านที่เข้ามาอ่าน
เรา อายุ 27 ปีค่ะ ทำงานอยู่ที่สมุทรสาคร ขอเท้าความไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งที่เราแอบมองเขาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ ม. 1 #ใช่ค่ะ ม. 1 (ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าคนๆหนึ่งจะมีตัวตนกับชีวิตเราได้นานขนาดนี้) แอบมองเค้าตั้งแต่ในสมัยที่เค้าให้คำนิยามกับตัวเองว่า เค้าไม่มีตัวตนในสายตาใคร แต่ในความเป็นจริงเค้ามีตัวตนในสายตาเราเสมอ เราแทบไม่เคยคุยกันเลยทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงคือเราเจอกันค่อนข้างบ่อยเพราะโรงเรียนเราเล็ก หรืออาจเป็นเพราะเราสนใจเค้ามั่ง เราก็เลยมักเห็นเค้าเสมอ มาถึงตรงนี้หลาย ๆ คนคงสงสัยว่าทำไม เราถึงไม่กล้าที่จะคุยกับเค้า...ในสมัยนั้นเราเป็นผู้หญิงที่ไม่สวยเลย(ตอนนี้ก็ยังไม่สวย 5555) ไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของเค้าแม้แต่น้อย ถามว่าเรารู้ได้ยังไงว่าเราไม่ใช่สเปคเค้า เพราะเค้าเคยมาจีบเพื่อนในกลุ่มเราที่สวยมาก(แต่ไม่ติดเพราะเพื่อนของเรามีแฟนไปซะก่อน) พอถึงเวลาที่เราเรียนจบ ม.6 เราก็เริ่มที่จะอยากตัดใจแล้วเพราะเราต้องไปเรียนไกลจากที่บ้านมาก คงไม่ได้เจอเค้าอีก แต่มันก็เหมือนความซวยของเราเพราะเขาดันแอดติดมหาลัยเดียวกับเรา ถึงจะไม่ได้เจอบ่อยแบบตอนสมัยมัธยม แต่ก็ยังได้เจอกันแบบไม่ได้คุยกันอีกตามเคย เราก็เลยตัดใจจากเค้าไม่ได้ซักที
เมื่อเขาเรียนจบแต่เราดันจบไม่พร้อมกันเพราะเราไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง..ทำให้เราจบช้ากว่าคนอื่น 1 ปี เราก็คิดละว่าชาตินี้คงไม่เจอเค้าอีก แต่ (ใช่ค่ะมี "แต่" หลายรอบมาก) เมื่อเราย้ายมาทำงานที่สมุทรสาคร เราก็ดันได้เจอเค้าอีกเพราะเขาเป็นเพื่อนของเพื่อนสนิทเรา นั้นเป็นครั้งแรกเลยละมังที่เราได้คุยกับเค้าแบบที่เราอยากจะคุยเมื่อสิบกว่าปีก่อน ทีแรกเราคิดว่าเราน่าจะลืมเค้าไปได้...พอเจอหน้า พอได้พูดคุย...เอาเข้าจริง ๆ เค้าไม่เคยหายไปจากความทรงจำเราเลย เหตุการณ์นี้มันทำให้เรากลายเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของเค้า เพื่อนที่เค้าสามารถระบายทุกอย่างที่เค้าอยากพูดและเป็นเค้าสามารถเป็นตัวของเค้าเองได้ที่สุดในตอนที่อยู่กับเรา เวลาไปเที่ยวด้วยกันสองคน(ในบรรดาเพื่อนที่อยู่โรงเรียนเก่า มีแค่เรากับเค้าที่ทำงานที่สมุทรสาคร)มันทำให้เราต้องไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนเค้าบ่อย ๆ (เราทั้งคู่โสด) เรามีความสุขมากเมื่อเราได้อยู่กับคนที่เราแอบชอบมานาน เรากับเค้าสนิทกันมากจนเพื่อนที่ทำงานเราถามว่าเรากับเค้าเป็นแฟนกันหรือเปล่า...มันเหมือนทุกอย่างจะดีนะ แต่มันดันไปสะดุดที่ประโยคหนึ่งเมื่อเค้าคุยโทรศัพท์กับเรา ว่า "เราอ่ะถ้าเริ่มความสัมพันธ์กับคนไหนยังไง ความสัมพันธ์ก็จะอยู่ในรูปแบบนั้นเสมอไป เหมือนเราเริ่มความสัมพันธ์กับแกแค่เพื่อน แกก็จะเป็นเพื่อนที่เราห่วงใยแบบนี้ตลอด"....มันเป็นประโยคที่ถ้าคนอื่นพูดเราจะโอเคมาก แต่ไม่ใช่สำหรับคำพูดที่ออกมาจากปากเค้า เราพยายามที่จะเดินออกมาจากชีวิตเค้าโดยการที่หาคนคุยหรือเปิดใจให้กับคนอื่นที่เข้ามา....แต่ก็คุยกับใครได้ไม่นาน มันจะมีหน้าของเค้าแวบขึ้นมาในความคิดของเราตลอด จะสารภาพกับเค้า เราก็รู้คำตอบทั้ง ๆ ที่เค้ายังไม่ได้เอ่ยปากซะด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ใช่สเปคหน้าตาที่เค้าคาดหวังเลย ถ้าอยากจะเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับสเปคเค้า เราว่าเราตายแล้วเกิดใหม่น่าจะง่ายกว่า
เราควรที่จะเลือกทางไหนให้กับตัวเอง...ลืมเค้า ตัดเค้าออกจากชีวิต รอจนกว่าเค้าจะหายไปจากชีวิตเราอีกรอบ หรือเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่แสนดีของเค้าเพื่อรักษาความสัมพันธ์คำว่า "เพื่อนสนิท" ต่อไป...
จะเลือกทางไหน
เรา อายุ 27 ปีค่ะ ทำงานอยู่ที่สมุทรสาคร ขอเท้าความไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งที่เราแอบมองเขาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ ม. 1 #ใช่ค่ะ ม. 1 (ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าคนๆหนึ่งจะมีตัวตนกับชีวิตเราได้นานขนาดนี้) แอบมองเค้าตั้งแต่ในสมัยที่เค้าให้คำนิยามกับตัวเองว่า เค้าไม่มีตัวตนในสายตาใคร แต่ในความเป็นจริงเค้ามีตัวตนในสายตาเราเสมอ เราแทบไม่เคยคุยกันเลยทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงคือเราเจอกันค่อนข้างบ่อยเพราะโรงเรียนเราเล็ก หรืออาจเป็นเพราะเราสนใจเค้ามั่ง เราก็เลยมักเห็นเค้าเสมอ มาถึงตรงนี้หลาย ๆ คนคงสงสัยว่าทำไม เราถึงไม่กล้าที่จะคุยกับเค้า...ในสมัยนั้นเราเป็นผู้หญิงที่ไม่สวยเลย(ตอนนี้ก็ยังไม่สวย 5555) ไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของเค้าแม้แต่น้อย ถามว่าเรารู้ได้ยังไงว่าเราไม่ใช่สเปคเค้า เพราะเค้าเคยมาจีบเพื่อนในกลุ่มเราที่สวยมาก(แต่ไม่ติดเพราะเพื่อนของเรามีแฟนไปซะก่อน) พอถึงเวลาที่เราเรียนจบ ม.6 เราก็เริ่มที่จะอยากตัดใจแล้วเพราะเราต้องไปเรียนไกลจากที่บ้านมาก คงไม่ได้เจอเค้าอีก แต่มันก็เหมือนความซวยของเราเพราะเขาดันแอดติดมหาลัยเดียวกับเรา ถึงจะไม่ได้เจอบ่อยแบบตอนสมัยมัธยม แต่ก็ยังได้เจอกันแบบไม่ได้คุยกันอีกตามเคย เราก็เลยตัดใจจากเค้าไม่ได้ซักที
เมื่อเขาเรียนจบแต่เราดันจบไม่พร้อมกันเพราะเราไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง..ทำให้เราจบช้ากว่าคนอื่น 1 ปี เราก็คิดละว่าชาตินี้คงไม่เจอเค้าอีก แต่ (ใช่ค่ะมี "แต่" หลายรอบมาก) เมื่อเราย้ายมาทำงานที่สมุทรสาคร เราก็ดันได้เจอเค้าอีกเพราะเขาเป็นเพื่อนของเพื่อนสนิทเรา นั้นเป็นครั้งแรกเลยละมังที่เราได้คุยกับเค้าแบบที่เราอยากจะคุยเมื่อสิบกว่าปีก่อน ทีแรกเราคิดว่าเราน่าจะลืมเค้าไปได้...พอเจอหน้า พอได้พูดคุย...เอาเข้าจริง ๆ เค้าไม่เคยหายไปจากความทรงจำเราเลย เหตุการณ์นี้มันทำให้เรากลายเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของเค้า เพื่อนที่เค้าสามารถระบายทุกอย่างที่เค้าอยากพูดและเป็นเค้าสามารถเป็นตัวของเค้าเองได้ที่สุดในตอนที่อยู่กับเรา เวลาไปเที่ยวด้วยกันสองคน(ในบรรดาเพื่อนที่อยู่โรงเรียนเก่า มีแค่เรากับเค้าที่ทำงานที่สมุทรสาคร)มันทำให้เราต้องไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนเค้าบ่อย ๆ (เราทั้งคู่โสด) เรามีความสุขมากเมื่อเราได้อยู่กับคนที่เราแอบชอบมานาน เรากับเค้าสนิทกันมากจนเพื่อนที่ทำงานเราถามว่าเรากับเค้าเป็นแฟนกันหรือเปล่า...มันเหมือนทุกอย่างจะดีนะ แต่มันดันไปสะดุดที่ประโยคหนึ่งเมื่อเค้าคุยโทรศัพท์กับเรา ว่า "เราอ่ะถ้าเริ่มความสัมพันธ์กับคนไหนยังไง ความสัมพันธ์ก็จะอยู่ในรูปแบบนั้นเสมอไป เหมือนเราเริ่มความสัมพันธ์กับแกแค่เพื่อน แกก็จะเป็นเพื่อนที่เราห่วงใยแบบนี้ตลอด"....มันเป็นประโยคที่ถ้าคนอื่นพูดเราจะโอเคมาก แต่ไม่ใช่สำหรับคำพูดที่ออกมาจากปากเค้า เราพยายามที่จะเดินออกมาจากชีวิตเค้าโดยการที่หาคนคุยหรือเปิดใจให้กับคนอื่นที่เข้ามา....แต่ก็คุยกับใครได้ไม่นาน มันจะมีหน้าของเค้าแวบขึ้นมาในความคิดของเราตลอด จะสารภาพกับเค้า เราก็รู้คำตอบทั้ง ๆ ที่เค้ายังไม่ได้เอ่ยปากซะด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ใช่สเปคหน้าตาที่เค้าคาดหวังเลย ถ้าอยากจะเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับสเปคเค้า เราว่าเราตายแล้วเกิดใหม่น่าจะง่ายกว่า
เราควรที่จะเลือกทางไหนให้กับตัวเอง...ลืมเค้า ตัดเค้าออกจากชีวิต รอจนกว่าเค้าจะหายไปจากชีวิตเราอีกรอบ หรือเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่แสนดีของเค้าเพื่อรักษาความสัมพันธ์คำว่า "เพื่อนสนิท" ต่อไป...