เรามีเรื่องอึดอัดอยากมาเล่าให้ฟัง มันคือเรื่องจริงซึ่งมันทำให้เราเปลี่ยนไปเรื่อยๆอาจจะคงเป็นเพราะเราเริ่มโตตอนนี้เราอายุ20-21เราเป็นเด็กที่เรียนดีเวลาผลสอบออกมาตั้งแต่ป.1-ม.6เรามักจะได้ที่1-5ไม่เกินเลยกว่านั้นแต่สิ่งที่เราจะเล่าคือเรื่องครอบครัว เราเป็นพี่คนโตมีน้อง1คนอยู่กับพ่อแม่ เริ่มจากที่เราจำความได้คือตอนอนุบาล1พ่อกับแม่ต้องทำงานหนักซึ่งในวัยเด็กตอนนั้นเราก็พอเข้าใจเวลาเลิกเรียนจะเลิกตั้งแต่3โมงพ่อแม่คนอื่นๆเริ่มมารับลูกกลับบ้านแต่เราต้องรอแม่มารับตอน6โมงครูที่อยู่ที่ร.ร.ก็ถามว่าแม่ไปไหนเราก็มักจะบอกว่าเดี๋ยวแม่ก็มารับค่ะ
ในวัยนั้นเราได้เงินมาร.ร.แค่10บาท ซึ่งมันก็เยอะนะสำหรับเด็กตัวเล็กๆแบบเราเวลาซื้อของเรามักจะต้องนั่งคิดถึงที่จะซื้อ มี10บาท ก็แบ่งซื้อขนม5บาซื้อยางลบใช้3บาทอีก2บาทออมไว้ใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นเรื่อยๆ จนถึงป.1เราเป็นคนเรียนดีอยู่จนผลสอบออกมาเราได้ที่2 วันนั้นเรายังจำได้ว่าเราดีใจแค่ไหนและเมื่ออยู่ป.1แม่กับพ่อจะปล่อยให้เรากลับเอง เราเดินกลับบ้านมาบอกพ่อกับแม่ที่ทำงานเสร็จว่าตัวเองสอบได้เลขตัวเดียว
"แม่ค่ะหนูสอบได้เลขตัวเดียวด้วยแหละ ได้ตั้งที่2"
แม่กับพ่อเราทำหน้าโมโหใส่เรามากแล้วก็ด่าเราว่าโง่เรียนแค่นี้ก็ทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้ตอนนั้นเราก็ร้องไห้นะเหมือนว่าแบบมันยังไม่ดีพอเหรอ? พวกคุณคิดดูสิค่ะตั้งแต่อนุบาล1-ป.1พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจอะไรเราเลย ทั้งวันพ่อวันแม่ของทุกปีเราจะได้กราบครู เพื่อนๆมักจะถามพ่อกับแม่ไปไหนเรามักจะรู้สึกหดหู่แต่ก็ได้แค่ตอบเลี่ยงๆว่าท่านทั้งสองติดงานเริ่มจากอนุบาล1-3เราไม่เคยได้รับรู้ถึงความสุขเลยเวลามีเขียน ก-ฮ เราต้องทำเองบวกลบต้องทำเองการบ้านทุกอย่างต้องทำเองเราไม่รู้หรอกว่าถูกไหม?แต่ทำยังไงได้พ่อกับแม่ไม่ได้สนใจที่จะสอนเราเลย พอขึ้นป.1ก็เป็นแบบนั้นเหมือนเคยได้เงินมา20ต้องแบ่งซื้อหลายอย่าง ต้องทำอะไรเองทุกอย่าง การบ้าน เรื่องเยี่ยมบ้านต้องเขียนเอง เรื่องพฤติกรรมและครอบครัวต้องกรอกเอง เรื่องเรียนต้องไปจ่ายค่าเทอมเอง
แต่เด็กก็คือเด็กไม่รู้อะไรจนขึ้นป.2เริ่มมีงานยากขึ้น พ่อก็จะเมาแม่ก็เมาพวกเขาชอบทะเลาะกันทุกๆวัน และเริ่มทำร้ายร่างกายเรา อย่างเช่นเมื่อตอนพวกเขาทะเลาะกันพวกเขาใช้มีดขู่กันไปมา เราที่เป็นลูกได้แต่นั่งกอดเขาร้องไห้กอดเขาอยู่ตรงมุมห้อง แต่ก็ไม่วายโดนลูกหลง แม่จะปามีดใส่พ่อแต่พ่อหลบมีดมันเลยปามาโดนเข่าเรา เราร้องไห้นักมากเพราะมีดที่แหลมและปาเข้าอย่างจังทำให้เกิดแผลเลือดไหลอาบ แต่ไม่มีใครสนใจ จนได้ป้าข้างบ้านเข้ามาห้ามและพาเราไปโรงบาล ตั้งแต่นั่นมาเด็กที่ร่าเริงก็เริ่มหม่นหมองและชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว กลายเป็นคนเงียบๆพูดน้อยและหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนเยอะ ตั้งแต่ป.2-ป.5ก็เป็นแบบนั้นมาตลอดจนเมื่อเราเริ่มทำงานตอนเลิกเรียน เรารับจ้างล้างจานและช่วยทำงานอื่นๆบางทีกลับดึกมาก็3ทุ่ม แต่วันนั้นเรากลับดึกมากเพราะร้านคนเยอะเรากลับเกือบเที่ยงคืน
และบ้านเรามันอยู่ในซอย มันมืดมากแต่ด้วยความที่ง่วงก็เริ่มเร่งเท้ากลับบ้าน จนมาอยู่หน้าประตูเราเคาะประตูอยู่หลายครั้งจนแม่มาเปิด แม่เปิดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิกก่อนจะกระชากเราไปขยี้หัวและเริ่มทำร้ายร่างกายเราอย่างหนักหน่วง ทั้งตีด้วยมือถีบที่หัวเตะที่ท้องและใช้ไม้เรียวตีเรา มันเป็นอะไรที่งงมาก ว่าทำไมอยู่เขาถึงมาทำร้ายเรา? แล้วเขาก็พูดด่าเราสารพัด จนมันมีคำนึงที่เราแทบช็อคและสตั้นมาก แม่พูดประมาณว่า
"ไม่น่าเกิดมาเลย กูไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมาเลยสักนิด ถ้าคืนนั้นกูไม่เมากูคงไม่มีอยู่ในท้อง!"
และนั้นคือสิ่งที่เรารับไม่ได้ มันเหมือนเรากำลังตายน้ำตาเราไหลออกมาด้วยความเสียใจและเจ็บปวด เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ และหัวแตก เด็กอายุแค่8ปีมันคือเรื่องราวที่แสนสาหัสที่สุด เช้ามาเราก็ไปร.ร.ไม่ได้ เพราะหัวที่แตกและรอยไม้เรียวที่มีเลือดออกตามผิวหนัง
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ จนเรากลายเป็นคนขี้กลัว กลัวและชอบเห็นภาพหลอนเวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกัน และทำร้ายร่างกายเราเหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ร้ายของพวกเขา จนขึ้นป.6 เราก็เริ่มมีแฟน เขาเป็นผู้ชายกวนๆที่เข้าใจเราทำให้เรายิ้มได้ เราเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง เขาปลอบเราและบอกว่ามันจะต้องผ่านไปได้เราเริ่มมีเพื่อนเพราะเขา เริ่มยิ้มเพราะเขา เริ่มเปิดโลกกว้างเพราะเขา เวลาเราโดนทำร้ายร่างกาย เขามักจะถามว่าเป็นอะไรทำไมเป็นแบบนี้ แต่เราก็ไม่ตอบ เรามักจะใส่เสื้อแขนยาวทับไว้ จนวันหนึ่งเราจำได้เลยว่าวันนั้น วันเกิดเรา วันเกิดที่เป็นวันธรรมดา ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยในทุกๆปี วันนั้นเรากลับจากทำงานพิเศษ
กลับมาถึงบ้านพ่อกับแม่ก็นั่งกินเหล้ากับเพื่อนอยู่ เราเลยหลีกเลี่ยงเดินไ
บ้าน เพื่อนของพ่อเป็นผู้ชายสูงมีหนวด ในความคิดเรามันน่ากลัว วันนั้นเราตัดสินใจที่จะไม่อาบน้ำตอนนั้นเพราะรู้สึกกลัว เลยรอจะอาบน้ำดึกๆ ตอนนั้นเหมือนพ่อกับแม่และเพื่อนจะหลับตอนเที่ยงคืน เราเลยเปิดประตูออกมาอาบน้ำ อาบเสร็จก็เดินออกมา ก็เจอเพื่อนของพ่อและแม่ยืนอยู่ตรงหน้า เราพยามเดินเบี่ยงตัวหนีเข้าห้อง ตอนนั้นเราไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้เขาจะทำอะไร เราวิ่งไปทางซ้ายไปหลังบ้านเขาก็เดินตามมา เราเริ่มวิ่งอ้อมบ้านด้วยผ้าขนหนูผันถึงหน้าอกอย่างไม่อายใคร วิ่งเข้ามาที่ประตูหน้าบ้านรีบวิ่งเพื่อจะเข้าห้องก็เจอเขายืนอยู่ที่ห้องครัวกำลังวิ่งมากระชากเรา เราเปิดประตูและจะล็อคกลอนแต่โดนกันไวเราไม่ยอมแพ้ถีบเขา และใช้แรงทั้งหมดปิดประตูและล็อค ตอนนั้นมือไม้สั่น
เราได้ยินเสียงทุบประตู แต่ตอนนั้นเราแทบบ้าคือช็อค เราหยิบโทรศัพท์เครื่องกดราคาถูก โทรหาแฟนเรา ตอนนั้นกลัวมาก และเริ่มจะหลอน เสียงพ่อแม่ทะเลาะกันดังแว่วในหูภาพตอนโดนทำร้ายร่างกายเริ่มเห็น เราน้ำตาไหล อย่างก็หวาดกลัวคล้ายคนบ้า มือไม้ก็สั่นรอสายแฟนของเรา เขารับและถามว่าเราเป็นอะไรมีอะไร เราพูดได้แค่ว่า
"กลัว..ช่วยด้วย"
มันฟังไม่ได้ศัพท์เลยสักนิด เพราะทั้งร้องทั้งสะอื้นทั้งกลัว เราไม่ได้ยินเสียงแฟนเราเลย เพราะมันหลอนไปหมด ทั้งภาพตั้งแต่เด็กและภาพเหตุการณ์มากมายไหลเขามา เหมือนมันเป็นความทรงจำฉากๆ แฟนเราไม่รู้ว่าบ้านเราอยู่ที่ไหน ....
เราร้องไห้พอนึกถึงพิมพ์ไม่ไหว เดี๋ยวมาต่อมันมียาวมากกขอบคุณที่อ่าน เรื่องบางเรื่องเราก็คิดนะว่ามัน เป็นเวรกรรมอะไร (เราอยากระบายสุดๆ)
พวกคุณเข้าใจฉันใช่ไหม?
ในวัยนั้นเราได้เงินมาร.ร.แค่10บาท ซึ่งมันก็เยอะนะสำหรับเด็กตัวเล็กๆแบบเราเวลาซื้อของเรามักจะต้องนั่งคิดถึงที่จะซื้อ มี10บาท ก็แบ่งซื้อขนม5บาซื้อยางลบใช้3บาทอีก2บาทออมไว้ใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นเรื่อยๆ จนถึงป.1เราเป็นคนเรียนดีอยู่จนผลสอบออกมาเราได้ที่2 วันนั้นเรายังจำได้ว่าเราดีใจแค่ไหนและเมื่ออยู่ป.1แม่กับพ่อจะปล่อยให้เรากลับเอง เราเดินกลับบ้านมาบอกพ่อกับแม่ที่ทำงานเสร็จว่าตัวเองสอบได้เลขตัวเดียว
"แม่ค่ะหนูสอบได้เลขตัวเดียวด้วยแหละ ได้ตั้งที่2"
แม่กับพ่อเราทำหน้าโมโหใส่เรามากแล้วก็ด่าเราว่าโง่เรียนแค่นี้ก็ทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้ตอนนั้นเราก็ร้องไห้นะเหมือนว่าแบบมันยังไม่ดีพอเหรอ? พวกคุณคิดดูสิค่ะตั้งแต่อนุบาล1-ป.1พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจอะไรเราเลย ทั้งวันพ่อวันแม่ของทุกปีเราจะได้กราบครู เพื่อนๆมักจะถามพ่อกับแม่ไปไหนเรามักจะรู้สึกหดหู่แต่ก็ได้แค่ตอบเลี่ยงๆว่าท่านทั้งสองติดงานเริ่มจากอนุบาล1-3เราไม่เคยได้รับรู้ถึงความสุขเลยเวลามีเขียน ก-ฮ เราต้องทำเองบวกลบต้องทำเองการบ้านทุกอย่างต้องทำเองเราไม่รู้หรอกว่าถูกไหม?แต่ทำยังไงได้พ่อกับแม่ไม่ได้สนใจที่จะสอนเราเลย พอขึ้นป.1ก็เป็นแบบนั้นเหมือนเคยได้เงินมา20ต้องแบ่งซื้อหลายอย่าง ต้องทำอะไรเองทุกอย่าง การบ้าน เรื่องเยี่ยมบ้านต้องเขียนเอง เรื่องพฤติกรรมและครอบครัวต้องกรอกเอง เรื่องเรียนต้องไปจ่ายค่าเทอมเอง
แต่เด็กก็คือเด็กไม่รู้อะไรจนขึ้นป.2เริ่มมีงานยากขึ้น พ่อก็จะเมาแม่ก็เมาพวกเขาชอบทะเลาะกันทุกๆวัน และเริ่มทำร้ายร่างกายเรา อย่างเช่นเมื่อตอนพวกเขาทะเลาะกันพวกเขาใช้มีดขู่กันไปมา เราที่เป็นลูกได้แต่นั่งกอดเขาร้องไห้กอดเขาอยู่ตรงมุมห้อง แต่ก็ไม่วายโดนลูกหลง แม่จะปามีดใส่พ่อแต่พ่อหลบมีดมันเลยปามาโดนเข่าเรา เราร้องไห้นักมากเพราะมีดที่แหลมและปาเข้าอย่างจังทำให้เกิดแผลเลือดไหลอาบ แต่ไม่มีใครสนใจ จนได้ป้าข้างบ้านเข้ามาห้ามและพาเราไปโรงบาล ตั้งแต่นั่นมาเด็กที่ร่าเริงก็เริ่มหม่นหมองและชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว กลายเป็นคนเงียบๆพูดน้อยและหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนเยอะ ตั้งแต่ป.2-ป.5ก็เป็นแบบนั้นมาตลอดจนเมื่อเราเริ่มทำงานตอนเลิกเรียน เรารับจ้างล้างจานและช่วยทำงานอื่นๆบางทีกลับดึกมาก็3ทุ่ม แต่วันนั้นเรากลับดึกมากเพราะร้านคนเยอะเรากลับเกือบเที่ยงคืน
และบ้านเรามันอยู่ในซอย มันมืดมากแต่ด้วยความที่ง่วงก็เริ่มเร่งเท้ากลับบ้าน จนมาอยู่หน้าประตูเราเคาะประตูอยู่หลายครั้งจนแม่มาเปิด แม่เปิดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิกก่อนจะกระชากเราไปขยี้หัวและเริ่มทำร้ายร่างกายเราอย่างหนักหน่วง ทั้งตีด้วยมือถีบที่หัวเตะที่ท้องและใช้ไม้เรียวตีเรา มันเป็นอะไรที่งงมาก ว่าทำไมอยู่เขาถึงมาทำร้ายเรา? แล้วเขาก็พูดด่าเราสารพัด จนมันมีคำนึงที่เราแทบช็อคและสตั้นมาก แม่พูดประมาณว่า
"ไม่น่าเกิดมาเลย กูไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมาเลยสักนิด ถ้าคืนนั้นกูไม่เมากูคงไม่มีอยู่ในท้อง!"
และนั้นคือสิ่งที่เรารับไม่ได้ มันเหมือนเรากำลังตายน้ำตาเราไหลออกมาด้วยความเสียใจและเจ็บปวด เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ และหัวแตก เด็กอายุแค่8ปีมันคือเรื่องราวที่แสนสาหัสที่สุด เช้ามาเราก็ไปร.ร.ไม่ได้ เพราะหัวที่แตกและรอยไม้เรียวที่มีเลือดออกตามผิวหนัง
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ จนเรากลายเป็นคนขี้กลัว กลัวและชอบเห็นภาพหลอนเวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกัน และทำร้ายร่างกายเราเหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ร้ายของพวกเขา จนขึ้นป.6 เราก็เริ่มมีแฟน เขาเป็นผู้ชายกวนๆที่เข้าใจเราทำให้เรายิ้มได้ เราเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง เขาปลอบเราและบอกว่ามันจะต้องผ่านไปได้เราเริ่มมีเพื่อนเพราะเขา เริ่มยิ้มเพราะเขา เริ่มเปิดโลกกว้างเพราะเขา เวลาเราโดนทำร้ายร่างกาย เขามักจะถามว่าเป็นอะไรทำไมเป็นแบบนี้ แต่เราก็ไม่ตอบ เรามักจะใส่เสื้อแขนยาวทับไว้ จนวันหนึ่งเราจำได้เลยว่าวันนั้น วันเกิดเรา วันเกิดที่เป็นวันธรรมดา ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยในทุกๆปี วันนั้นเรากลับจากทำงานพิเศษ
กลับมาถึงบ้านพ่อกับแม่ก็นั่งกินเหล้ากับเพื่อนอยู่ เราเลยหลีกเลี่ยงเดินไ
เราได้ยินเสียงทุบประตู แต่ตอนนั้นเราแทบบ้าคือช็อค เราหยิบโทรศัพท์เครื่องกดราคาถูก โทรหาแฟนเรา ตอนนั้นกลัวมาก และเริ่มจะหลอน เสียงพ่อแม่ทะเลาะกันดังแว่วในหูภาพตอนโดนทำร้ายร่างกายเริ่มเห็น เราน้ำตาไหล อย่างก็หวาดกลัวคล้ายคนบ้า มือไม้ก็สั่นรอสายแฟนของเรา เขารับและถามว่าเราเป็นอะไรมีอะไร เราพูดได้แค่ว่า
"กลัว..ช่วยด้วย"
มันฟังไม่ได้ศัพท์เลยสักนิด เพราะทั้งร้องทั้งสะอื้นทั้งกลัว เราไม่ได้ยินเสียงแฟนเราเลย เพราะมันหลอนไปหมด ทั้งภาพตั้งแต่เด็กและภาพเหตุการณ์มากมายไหลเขามา เหมือนมันเป็นความทรงจำฉากๆ แฟนเราไม่รู้ว่าบ้านเราอยู่ที่ไหน ....
เราร้องไห้พอนึกถึงพิมพ์ไม่ไหว เดี๋ยวมาต่อมันมียาวมากกขอบคุณที่อ่าน เรื่องบางเรื่องเราก็คิดนะว่ามัน เป็นเวรกรรมอะไร (เราอยากระบายสุดๆ)