ที่บ้านพ่อกับแม่เราเป็นครูประถมค่ะ พ่อเป็นรักษาการผอ. เนื่องจากครูและเด็กมีจำนวนน้อย หลังผอ.คนเก่าเกษียน เขาเลยไม่ส่งคนใหม่มาให้
พ่อบอกเราเสมอว่า สามารถบริการเราได้ทุกเรื่อง ทำให้ได้ทุกอย่าง เราก็ซึ้งใจนะคะ ตอนเช้าพ่อจะซื้ออาหารมาให้เราทาน ถ้าไม่มีรถประจำทางพ่อก็ไปส่งเราได้ทุกที่ ทุกเวลา
แม่ก็ทำให้ทุกอย่างค่ะ เราไม่เคยต้องทำกับข้าว ล้างจาน หรือซักผ้าเอง อย่างมากก็แค่กวาดบ้านค่ะ
เหมือนจะดีและอบอุ่นเลย ตอนเด็กๆ เราภูมิใจในครอบครัวมาก คำพูดที่ว่า 'พ่อมีเวลาให้ลูก24ชม' 'พ่อจัดการให้ได้หมดทุกเรื่อง' ทำให้เรารู้สึกพิเศษกว่าเด็กคนอื่น
แต่เราก็ไม่ได้ทำตัวไม่ดีนะคะ เรามีผลการเรียนดีสอบได้ที่1 ตั้งแต่เด็กๆ พ่อมักเอาไปเล่าให้คนอื่นๆ ฟังตลอด ตั้งแต่ก่อนจะสอบเข้าด้วยซ้ำ ทั้งที่เราไม่ได้มั่นใจหรอกค่ะ
วันรายงานตัวมหาลัยเขาให้ผู้ปกครองมานั่งข้างเด็กค่ะ เรามีแค่พ่อมาเพราะแม่ต้องทำงาน พ่อเรามานั่งได้แป๊ปๆ ก็ออกไปข้างนอก (สูบบุหรี่ค่ะ ตอนเด็กๆ เราชอบมากได้นั่งสูดควันบุหรี่พ่อ มันเป็นควันขาวๆ รู้สึกเป็นนางฟ้าบนสวรรค์ค่ะ 55555) เราก็นั่งคนเดียว จนมีอาจารย์มานั่งชวนคุยด้วย ไม่รู้ว่าท่านรับรู้ได้ถึงความเหงาของเราหรืออะไร 555
ตอนมหาวิทยาลัยปิดเทอม เรากลับบ้าน ในวันทำงาน จ.-ศ. ตอนเที่ยงพ่อจะกลับบ้านค่ะ บอกแม่ว่ามาดูเรา เป็นห่วง พ่อทิ้งร.ร. กลับบ้าน มานอน และไปรับแม่ตอนใกล้ๆ เลิกค่ะ อยู่ร.ร.พ่อก็จะสั่งงานเด็กแล้วก็หลับ พ่อชอบขับรถไปรับไปส่งเรา โดยจะลางานครึ่งวัน แต่ถ้าไม่จำเป็นเราก็จะปฏิเสธค่ะ เราเคยว่าพ่อเรื่องนี้ เพราะสงสารเด็ก พ่อบอกเด็กจะดีมันอยู่ที่สันดาน สันดานแก้ไม่ได้ เราสงสัยแล้วจะมีครูสอนทำไม
วันนั้นพ่อเมาๆ นั่งคุยกับป้าสะใภ้ ป้าสะใภ้เป็นคนมีสติ รู้ว่ารับฟังไม่โต้แย้งจะดีกว่า อย่างน้อยก็ทำให้คนพูดสบายใจ พ่อบอกถึงผมไม่ค่อยสอนแต่ผมมีคุณธรรมจริยธรรม วันนั้นเรานั่งอยู่ด้วย เราแบบเอ๊ะ! ได้เหรอ เราอายป้าสะใภ้มาก แต่เราทำแบบป้าสะใภ้ไม่ได้ ถ้าพ่อพูดมาเรามักเถียงกลับ พยายามแก้อยู่นะคะอยากให้พ่อสบายใจ เผื่อจะดีขึ้น ตอนขับรถพ่อไม่เคยให้ทางใคร บอกว่า ขอไปก่อน แต่ถ้าจะแทรกตัวเข้าไปแล้วเขาไม่ให้ พ่อก็จะสบถในรถ พาเราไปตรวจร่างกายพ่อก็ขอพยาบาลบอกให้เราก่อนได้ไหม เรารีบ
พ่อชอบว่าแม่โง่ แต่พ่อภูมิใจในตัวเราและมักจะมองว่าเราฉลาด แต่ถ้าเรื่องไหนที่เราตอบไม่ได้ พ่อจะบอกว่า ทำไมแค่นี้เราถึงไม่รู้ อยู่กับพ่อฉลาดแค่ไหนก็โง่หมดจริงๆ ค่ะ
พ่อเป็นคนทัศนคติติดลบ มองโลกในแง่ร้าย คุยเสียงตะคอก ใช้คำพูดแรงๆ ชอบตัดสินและวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น พ่อดีอยู่คนเดียวคนอื่นชั่ว เราไม่ชอบฟังพ่อพูดถึงคนอื่นเลย ปวดหัวทุกครั้ง อยากกรี๊ด ดูทีวีด้วยกันไม่ได้เลย พ่อเอาแต่ด่าข่าวต่างๆ คนที่มาให้สัมภาษณ์ ฯลฯ เสียงดัง จนเกิดความตึงเครียดในครอบครัวไปด้วย แม่เองก็ช่วยสุมไฟ?? เราหลบไปอยู่ท้ายบ้านยังได้ยินเสียงพ่อ พ่อบอกทุกคนต้องพึ่งเขา เอาประโยชน์จากเขา คนอื่นโง่ไม่ทำตามเขา พ่อบอกเราและญาติๆ ว่าการเรียนง่ายจะตาย ทำดีกับอาจารย์ก็สอบผ่าน ทั้งที่จริงมันไม่ใช่ อาจารย์เขาก็มีศักดิ์ศรี เราเองก็พยายามกว่าจะได้
เราเองก็ซึมซับความคิดลบมาไม่น้อย เจอใครเราก็ตัดสินก่อนว่าเขาไม่ดี เราไม่มีความสุขเลย เข้ากับใครไม่ได้ พยายามปรับแนวคิดอยู่ แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน เจอดาเมจของพ่อเข้าไป เหมือนเราต้องมาเริ่มคิดใหม่หมด เราเคยฟังจิตแพทย์บอกว่าถ้าเจอคนแบบนี้ ให้ถอยห่าง แต่ถ้าเขาเป็นคนในครอบครัวถอยไม่ได้ก็ต้องปรับที่ใจของเราให้แข็งแรง เพราะเราเปลี่ยนเขาไม่ได้
ตอนนี้เรากำลังพยายามอยู่ ไม่อยากกลับบ้าน แต่แม่เราอยากให้กลับไปตลอด (ส่วนนึงแม่กลัวจะทิ้งแม่ไปทำงานไกลๆ) แม่เราโทรมาบอกว่า พ่อเราออกไปกินเหล้าทุกเย็นให้เราช่วยพูด แม่ด่าก็แล้วแต่ไม่ดีขึ้น แต่นอกจากนิสัยพ่อเองแล้ว เราคิดว่าส่วนนึงมาจากแม่ด้วย ถ้าบ้านมีความสุข พ่อคงไม่ออกไป แม่มักจะโดนต่อว่าเสมอ แต่พอเราอยู่ด้วย เราเถียงพ่อในประเด็นที่ไม่เห็นด้วย แม่ก็พูดเสริมทับถมพ่อจนเกินงาม เพราะถูกกดมานาน แต่บางครั้งก็เออออกับพ่อในเรื่องลบๆ แต่ไม่ใช่ว่าแม่ไม่ดี แม่เป็นคู่ชีวิตพ่ออยู่ด้วยกันหลายสิบปี มากกว่าเรา เจอคำพูดลบๆ ทุกวัน ต้องซึมซับมาบ้าง
พอเราดุ ว่าทำไมคิดแบบนั้น พ่อเองมีความสุขเหรอ พ่อมักตัดพ้อว่า พ่อไม่มีอะไรดี แต่จริงๆ คือพ่อคิดเอาเองทั้งนั้น
พอเราโตขึ้นสังคมก็เปลี่ยนค่ะ เราย้ายมาอยู่หอพัก ได้เจอคนดีๆ ในสังคมดีๆ ครอบครัวอบอุ่น มีพ่อแม่ช่วยคิดเป็นตัวอย่างที่ดี เพื่อนเราบอกอยากแต่งงานกับผู้ชายดีๆแบบพ่อเขา แต่สำหรับเราผู้ชายแบบพ่อจะเป็นไทป์ที่เราไม่มีวันใช้ชีวิตด้วย เราไม่กล้าบอกเพื่อนว่าพ่อเป็นผอ. เลยค่ะ เราอายที่พ่อมีหน้าที่การงานที่ดี แต่พ่อยังดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ละเลยหน้าที่การงาน เรามักจะเล่าแต่ด้านดีๆ เรื่องเล็กๆ ที่พ่อทำให้ก็เพิ่มเติมเข้าไปให้ดูอบอุ่น ไม่กล้าบอกใครว่าพ่อยังสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ไม่อยากให้เพื่อนได้เจอกับพ่อเลย ถ้าพ่อเป็นแค่คนใช้แรงงานทั่วไป เรายังภูมิใจ และกล้าบอกคนอื่นๆ มากกว่านี้เลยค่ะ
ตอนนี้เราจะแก้นิสัยของพ่อและตัวเองได้ยังไงคะ เราสงสารแม่ และเราเองก็ยังอยากใช้ชีวิตกับพ่อไปนานๆ พ่อป่วยหลายโรคแล้ว แต่ยังกินเหล้าหนัก หมอห้ามก็ด่าหมอ เราจะมีวิธีพูดห้ามกินเหล้าและปรับทัศนคติของพ่อได้อย่างไรบ้างคะ
เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อระบายด้วยค่ะ อึดอัด ไม่รู้จะบอกใคร ปล.พ่ออายุใกล้ 60 แล้วค่ะ
เคยลบเนื้อหากระทู้ไป เพราะรู้สึกเหมือนตั้งกระทู้ด่าพ่อตัวเอง แต่วันนี้เจอเรื่องอีกแล้ว เลยเอามาตั้งใหม่
น้อยใจ เบื่อ พ่อกินเหล้า คิดลบ
พ่อบอกเราเสมอว่า สามารถบริการเราได้ทุกเรื่อง ทำให้ได้ทุกอย่าง เราก็ซึ้งใจนะคะ ตอนเช้าพ่อจะซื้ออาหารมาให้เราทาน ถ้าไม่มีรถประจำทางพ่อก็ไปส่งเราได้ทุกที่ ทุกเวลา
แม่ก็ทำให้ทุกอย่างค่ะ เราไม่เคยต้องทำกับข้าว ล้างจาน หรือซักผ้าเอง อย่างมากก็แค่กวาดบ้านค่ะ
เหมือนจะดีและอบอุ่นเลย ตอนเด็กๆ เราภูมิใจในครอบครัวมาก คำพูดที่ว่า 'พ่อมีเวลาให้ลูก24ชม' 'พ่อจัดการให้ได้หมดทุกเรื่อง' ทำให้เรารู้สึกพิเศษกว่าเด็กคนอื่น
แต่เราก็ไม่ได้ทำตัวไม่ดีนะคะ เรามีผลการเรียนดีสอบได้ที่1 ตั้งแต่เด็กๆ พ่อมักเอาไปเล่าให้คนอื่นๆ ฟังตลอด ตั้งแต่ก่อนจะสอบเข้าด้วยซ้ำ ทั้งที่เราไม่ได้มั่นใจหรอกค่ะ
วันรายงานตัวมหาลัยเขาให้ผู้ปกครองมานั่งข้างเด็กค่ะ เรามีแค่พ่อมาเพราะแม่ต้องทำงาน พ่อเรามานั่งได้แป๊ปๆ ก็ออกไปข้างนอก (สูบบุหรี่ค่ะ ตอนเด็กๆ เราชอบมากได้นั่งสูดควันบุหรี่พ่อ มันเป็นควันขาวๆ รู้สึกเป็นนางฟ้าบนสวรรค์ค่ะ 55555) เราก็นั่งคนเดียว จนมีอาจารย์มานั่งชวนคุยด้วย ไม่รู้ว่าท่านรับรู้ได้ถึงความเหงาของเราหรืออะไร 555
ตอนมหาวิทยาลัยปิดเทอม เรากลับบ้าน ในวันทำงาน จ.-ศ. ตอนเที่ยงพ่อจะกลับบ้านค่ะ บอกแม่ว่ามาดูเรา เป็นห่วง พ่อทิ้งร.ร. กลับบ้าน มานอน และไปรับแม่ตอนใกล้ๆ เลิกค่ะ อยู่ร.ร.พ่อก็จะสั่งงานเด็กแล้วก็หลับ พ่อชอบขับรถไปรับไปส่งเรา โดยจะลางานครึ่งวัน แต่ถ้าไม่จำเป็นเราก็จะปฏิเสธค่ะ เราเคยว่าพ่อเรื่องนี้ เพราะสงสารเด็ก พ่อบอกเด็กจะดีมันอยู่ที่สันดาน สันดานแก้ไม่ได้ เราสงสัยแล้วจะมีครูสอนทำไม
วันนั้นพ่อเมาๆ นั่งคุยกับป้าสะใภ้ ป้าสะใภ้เป็นคนมีสติ รู้ว่ารับฟังไม่โต้แย้งจะดีกว่า อย่างน้อยก็ทำให้คนพูดสบายใจ พ่อบอกถึงผมไม่ค่อยสอนแต่ผมมีคุณธรรมจริยธรรม วันนั้นเรานั่งอยู่ด้วย เราแบบเอ๊ะ! ได้เหรอ เราอายป้าสะใภ้มาก แต่เราทำแบบป้าสะใภ้ไม่ได้ ถ้าพ่อพูดมาเรามักเถียงกลับ พยายามแก้อยู่นะคะอยากให้พ่อสบายใจ เผื่อจะดีขึ้น ตอนขับรถพ่อไม่เคยให้ทางใคร บอกว่า ขอไปก่อน แต่ถ้าจะแทรกตัวเข้าไปแล้วเขาไม่ให้ พ่อก็จะสบถในรถ พาเราไปตรวจร่างกายพ่อก็ขอพยาบาลบอกให้เราก่อนได้ไหม เรารีบ
พ่อชอบว่าแม่โง่ แต่พ่อภูมิใจในตัวเราและมักจะมองว่าเราฉลาด แต่ถ้าเรื่องไหนที่เราตอบไม่ได้ พ่อจะบอกว่า ทำไมแค่นี้เราถึงไม่รู้ อยู่กับพ่อฉลาดแค่ไหนก็โง่หมดจริงๆ ค่ะ
พ่อเป็นคนทัศนคติติดลบ มองโลกในแง่ร้าย คุยเสียงตะคอก ใช้คำพูดแรงๆ ชอบตัดสินและวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น พ่อดีอยู่คนเดียวคนอื่นชั่ว เราไม่ชอบฟังพ่อพูดถึงคนอื่นเลย ปวดหัวทุกครั้ง อยากกรี๊ด ดูทีวีด้วยกันไม่ได้เลย พ่อเอาแต่ด่าข่าวต่างๆ คนที่มาให้สัมภาษณ์ ฯลฯ เสียงดัง จนเกิดความตึงเครียดในครอบครัวไปด้วย แม่เองก็ช่วยสุมไฟ?? เราหลบไปอยู่ท้ายบ้านยังได้ยินเสียงพ่อ พ่อบอกทุกคนต้องพึ่งเขา เอาประโยชน์จากเขา คนอื่นโง่ไม่ทำตามเขา พ่อบอกเราและญาติๆ ว่าการเรียนง่ายจะตาย ทำดีกับอาจารย์ก็สอบผ่าน ทั้งที่จริงมันไม่ใช่ อาจารย์เขาก็มีศักดิ์ศรี เราเองก็พยายามกว่าจะได้
เราเองก็ซึมซับความคิดลบมาไม่น้อย เจอใครเราก็ตัดสินก่อนว่าเขาไม่ดี เราไม่มีความสุขเลย เข้ากับใครไม่ได้ พยายามปรับแนวคิดอยู่ แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน เจอดาเมจของพ่อเข้าไป เหมือนเราต้องมาเริ่มคิดใหม่หมด เราเคยฟังจิตแพทย์บอกว่าถ้าเจอคนแบบนี้ ให้ถอยห่าง แต่ถ้าเขาเป็นคนในครอบครัวถอยไม่ได้ก็ต้องปรับที่ใจของเราให้แข็งแรง เพราะเราเปลี่ยนเขาไม่ได้
ตอนนี้เรากำลังพยายามอยู่ ไม่อยากกลับบ้าน แต่แม่เราอยากให้กลับไปตลอด (ส่วนนึงแม่กลัวจะทิ้งแม่ไปทำงานไกลๆ) แม่เราโทรมาบอกว่า พ่อเราออกไปกินเหล้าทุกเย็นให้เราช่วยพูด แม่ด่าก็แล้วแต่ไม่ดีขึ้น แต่นอกจากนิสัยพ่อเองแล้ว เราคิดว่าส่วนนึงมาจากแม่ด้วย ถ้าบ้านมีความสุข พ่อคงไม่ออกไป แม่มักจะโดนต่อว่าเสมอ แต่พอเราอยู่ด้วย เราเถียงพ่อในประเด็นที่ไม่เห็นด้วย แม่ก็พูดเสริมทับถมพ่อจนเกินงาม เพราะถูกกดมานาน แต่บางครั้งก็เออออกับพ่อในเรื่องลบๆ แต่ไม่ใช่ว่าแม่ไม่ดี แม่เป็นคู่ชีวิตพ่ออยู่ด้วยกันหลายสิบปี มากกว่าเรา เจอคำพูดลบๆ ทุกวัน ต้องซึมซับมาบ้าง
พอเราดุ ว่าทำไมคิดแบบนั้น พ่อเองมีความสุขเหรอ พ่อมักตัดพ้อว่า พ่อไม่มีอะไรดี แต่จริงๆ คือพ่อคิดเอาเองทั้งนั้น
พอเราโตขึ้นสังคมก็เปลี่ยนค่ะ เราย้ายมาอยู่หอพัก ได้เจอคนดีๆ ในสังคมดีๆ ครอบครัวอบอุ่น มีพ่อแม่ช่วยคิดเป็นตัวอย่างที่ดี เพื่อนเราบอกอยากแต่งงานกับผู้ชายดีๆแบบพ่อเขา แต่สำหรับเราผู้ชายแบบพ่อจะเป็นไทป์ที่เราไม่มีวันใช้ชีวิตด้วย เราไม่กล้าบอกเพื่อนว่าพ่อเป็นผอ. เลยค่ะ เราอายที่พ่อมีหน้าที่การงานที่ดี แต่พ่อยังดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ละเลยหน้าที่การงาน เรามักจะเล่าแต่ด้านดีๆ เรื่องเล็กๆ ที่พ่อทำให้ก็เพิ่มเติมเข้าไปให้ดูอบอุ่น ไม่กล้าบอกใครว่าพ่อยังสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ไม่อยากให้เพื่อนได้เจอกับพ่อเลย ถ้าพ่อเป็นแค่คนใช้แรงงานทั่วไป เรายังภูมิใจ และกล้าบอกคนอื่นๆ มากกว่านี้เลยค่ะ
ตอนนี้เราจะแก้นิสัยของพ่อและตัวเองได้ยังไงคะ เราสงสารแม่ และเราเองก็ยังอยากใช้ชีวิตกับพ่อไปนานๆ พ่อป่วยหลายโรคแล้ว แต่ยังกินเหล้าหนัก หมอห้ามก็ด่าหมอ เราจะมีวิธีพูดห้ามกินเหล้าและปรับทัศนคติของพ่อได้อย่างไรบ้างคะ
เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อระบายด้วยค่ะ อึดอัด ไม่รู้จะบอกใคร ปล.พ่ออายุใกล้ 60 แล้วค่ะ
เคยลบเนื้อหากระทู้ไป เพราะรู้สึกเหมือนตั้งกระทู้ด่าพ่อตัวเอง แต่วันนี้เจอเรื่องอีกแล้ว เลยเอามาตั้งใหม่