แม่เรามีเราตั้งแต่อายุ22
หนีตามพ่อมาพอแม่ท้องพ่อก็หาเงินมาให้แม่ พอแม่เราคลอดเราออกมาแม่เราก็อุ้มเราออกจาก รพ.กรุงเทพ
ทิ้งให้พ่อตามหาเราแล้วแม่ก็ทิ้งเราไว้วัดแล้วแม่ก็หนีตามแฟนใหม่ไป
พ่อเราตามหาเราจนเจอแล้วพ่อก็พาเราไปอยู่ด้วย
พ่อทำทุกวิธีให้เราได้กินนมตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยได้กินนมแม่เลย
แม้พ่อเราจะอดเพื่อให้เรามีกินมีใช้แล้วแม่เราละมาหาทีไรก็ขอแต่เงินพ่อไม่เคยทำหน้าที่แม่เลยเวลาคนล้อชื่อแม่เราๆไม่รู้สึกอะไรเลยเพราะแม่ไม่เคยทำหน้าที่แม่ที่ดีเลยหรือได้มาทะเลาะกันเหมือนแม่ลูกคู่อื่นเลย
เราเห็นเพื่อนทะเลาะกับแม่เราอิจฉานะทำไมเราไม่เป็นอย่างนั้น
แม่โกหกเราทุกอย่างเลยแม่บอกจะมาหาทุกปีแต่ตอนนี้แม่ไม่มาหาเราเลย
ทุกปีเรารอที่หน้าบ้านตลอดเลยเห็นรถตู้จอดตลอดเราคิดว่าเป็นแม่แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นพ่อเรา
แต่ก่อนเราไม่รู้ว่าแม่ทิ้งเราไปเราด่าพ่อตลอดว่าเอาเรามาทำไหมทำไหมไม่ให้เราได้อยู๋กับแม่ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าทำไมพอถึงเอาเรามาอยู๋ด้วย
บ้างทีเราน้อยใจนะทำไมพ่อเราไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยพ่อทำแต่หน้าที่แม่ที่ดีแต่เราก็ดีใจนะพ่อพยายามทำให้เราไม่มีปรมด้อย
เรากลับมาย้อนเวลาคิดนะ เวลาเราอยากได้อะไรพ่อก็หามาให้เราไม่เคยถามเลยพ่อเหนื่อยไหม
แล้วไม่เคยถามพ่อเลยว่าลำบากมั้ยที่ต้องทำงานหลังคดหลังแข็งอยู่ทุกวัน
เพราะเราไม่เคยเห็นพ่อทำหน้าเหนื่อยเลยพ่อมีแต่ยิ้มทุกครั้งที่หาของที่เราอยากได้สำเร็จ
แต่ทุกวันนี้เราคิดถึงพ่ออยากย้อนเวลาไปถามพ่อว่าเหนื่อยมั้ยกินอะไรหรึยัง
แต่ทุกวันนี้เราไม่มีโอกาศได้กอดพ่อแล้ว
พ่อไม่เคยบอกว่าเป็นมะเร็งพ่อจากไปแล้ว
แล้วแม่ละไม่เคยทำหน้าที่ๆดีกับเราเลย
ทุกคนช่วยตอบหน่อยนะคะ
พิมจากเรื่องจริง
ทำไมแม่เราไม่เหมือนคนอื่น
หนีตามพ่อมาพอแม่ท้องพ่อก็หาเงินมาให้แม่ พอแม่เราคลอดเราออกมาแม่เราก็อุ้มเราออกจาก รพ.กรุงเทพ
ทิ้งให้พ่อตามหาเราแล้วแม่ก็ทิ้งเราไว้วัดแล้วแม่ก็หนีตามแฟนใหม่ไป
พ่อเราตามหาเราจนเจอแล้วพ่อก็พาเราไปอยู่ด้วย
พ่อทำทุกวิธีให้เราได้กินนมตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยได้กินนมแม่เลย
แม้พ่อเราจะอดเพื่อให้เรามีกินมีใช้แล้วแม่เราละมาหาทีไรก็ขอแต่เงินพ่อไม่เคยทำหน้าที่แม่เลยเวลาคนล้อชื่อแม่เราๆไม่รู้สึกอะไรเลยเพราะแม่ไม่เคยทำหน้าที่แม่ที่ดีเลยหรือได้มาทะเลาะกันเหมือนแม่ลูกคู่อื่นเลย
เราเห็นเพื่อนทะเลาะกับแม่เราอิจฉานะทำไมเราไม่เป็นอย่างนั้น
แม่โกหกเราทุกอย่างเลยแม่บอกจะมาหาทุกปีแต่ตอนนี้แม่ไม่มาหาเราเลย
ทุกปีเรารอที่หน้าบ้านตลอดเลยเห็นรถตู้จอดตลอดเราคิดว่าเป็นแม่แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นพ่อเรา
แต่ก่อนเราไม่รู้ว่าแม่ทิ้งเราไปเราด่าพ่อตลอดว่าเอาเรามาทำไหมทำไหมไม่ให้เราได้อยู๋กับแม่ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าทำไมพอถึงเอาเรามาอยู๋ด้วย
บ้างทีเราน้อยใจนะทำไมพ่อเราไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยพ่อทำแต่หน้าที่แม่ที่ดีแต่เราก็ดีใจนะพ่อพยายามทำให้เราไม่มีปรมด้อย
เรากลับมาย้อนเวลาคิดนะ เวลาเราอยากได้อะไรพ่อก็หามาให้เราไม่เคยถามเลยพ่อเหนื่อยไหม
แล้วไม่เคยถามพ่อเลยว่าลำบากมั้ยที่ต้องทำงานหลังคดหลังแข็งอยู่ทุกวัน
เพราะเราไม่เคยเห็นพ่อทำหน้าเหนื่อยเลยพ่อมีแต่ยิ้มทุกครั้งที่หาของที่เราอยากได้สำเร็จ
แต่ทุกวันนี้เราคิดถึงพ่ออยากย้อนเวลาไปถามพ่อว่าเหนื่อยมั้ยกินอะไรหรึยัง
แต่ทุกวันนี้เราไม่มีโอกาศได้กอดพ่อแล้ว
พ่อไม่เคยบอกว่าเป็นมะเร็งพ่อจากไปแล้ว
แล้วแม่ละไม่เคยทำหน้าที่ๆดีกับเราเลย
ทุกคนช่วยตอบหน่อยนะคะ
พิมจากเรื่องจริง