ตามกระทู้ที่ถามเลยละค่ะ เราเป็นน้องคนสุดท้อง เรามีพี่สาวอีกคน พี่สาวเราออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่เราอยุ่ ม.3 แต่เขาก็ไม่ได้กลับมาบ้านอีกเลย แต่พี่เราก็ยังติดต่อกับเราอยู่บ้าง แต่แค่จังหวะที่เขาจะยืมเงินเราเท่านั้นเองล่ะมั้ง ตอนนี้เราเองก็ทำงานแล้วและก็ไกลบ้านเมื่อกัน เราเองก็จะหาเวลากลับบ้านบ่อยๆเพื่อกลับไปดูแลแม่ ในช่วงที่เราไม่ได้กลับไปหาแม่ เราจะโทรหาแม่เกือบทุกวันเพราะด้วยความเป็นห่วง แต่แม่เราก็ถามถึงแต่พี่ว่าติดต่อมาบ้างไหม? จนเราเองต้องส่งข้อความไปบอกพี่สาวว่าช่วยโทรหาแม่บ้างเพราะแม่เป็นห่วง ... แต่ผ่านไปสามสี่วัน เขามาตอบเราว่า ขอโทษด้วยน้องที่เขาลืมไปแล้วว่าความรัก ความอบอุ่นที่แม่ พ่อ เคยให้เขาเป็นอย่างไร เราถึงกับน้ำตาแตก ที่พี่เรารู้สึกกับพ่อแม่แบบนี้ และโทษตัวเองว่าผิดมาตั้งแต่เกิด แต่เราเองก็พูดแค่ให้มันคิดว่า การที่เราเกิดมาไม่รวยเหมือนใครเขา ครอบครัวเราอาจจะลำบากมากกว่าคนอื่น มันก็ไม่ได้ผิดที่พ่อแม่เราเลย แค่คนเราจะมีความสุขมากน้อยแค่ไหน รึทุกข์ใจยังไงเพราะการกระทำของเราเองทั้งนั้น ... เราเองก็ไม่รุ้ว่าจะเปลี่ยนความคืด ชีวิตของใครได้ แต่แค่เราน้อยใจว่าทำไมถึงไม่คิดถึงบุญคุณของพ่อแม่ไม่ได้บ้างที่เลี้ยงดูเรามา เรานั้นสงสารแม่ถ้าแม่เขารู้ว่าลูกเขาคิดแบบนี้ไป
เคยมีไหม? ที่คนในครอบครัวไม่คิดว่าตัวเองเป็นลูกของพ่อของแม่ อีกต่อไป...