ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วครับ

สวัสครับ ผมมีพี่หนึ่งคนเป็นพี่สาวอาศัยอยู่กับพ่อและแม่  ผมเป็นเด็กนักเรียน รร.มัธยม ชื่อดัง ดูภายนอกอาจเหมือนเป็นชีวิตที่ดี แต่ภายในนั้นแสนเลวร้าย ผมเป็นเด็กที่ฉลาดไม่มาก แต่ด้วยความที่โดนผลักดัน ผมจึงสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนชั้นนำได้ แต่การเข้าโรงเรียนชั้นนำได้นั้นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป เมื่อการเข้าโรงเรียนชั้นนำสำหรับผู้ใหญ่ในบ้านผมคือ ความหมายของความว่าฉลาด ผมจึงโดนกดดันจากทุกทิศทาง ไม่ว่าจะเป็นลุง ป้า น้า อา หรือ แม้กระทั่งพ่อแม่ ผมซึ่งไม่สามารถทดรับแรงกดดันได้ จึงเก็บไว้กับตนเอง แต่ก็พยายามที่จะทำตามที่พวกเค้าตั้งความหวังไว้ ในเมื่อผมเป็นคนที่ไม่ฉลาดมาก และ เป็นคนขี้เกียจหน่อยๆ ผมจึงโกหกเรื่องไปเรียนพิเศษบ้าง แต่เกรดการเรียนผมก็ไม่เคยต่ำกว่า 3 แต่เกรด 3 ของครอบครัวผมคือเกรดการเรียนที่แย่มาก เพราะเกรดของลูกพี่ลูกน้องผมนั้น ได้เกือบ 4 แต่สิ่งที่พวกเค้าลืมคิดไปนั้นก็คือ ผมนั้นไม่ฉลาดมากแต่เพราะโดนผลักดันเลยเค้าโรงเรียนชั้นนำได้ ผมก็คอยโดดเรียนพิเศษบ้าง เรียนพิเศษบ้าง ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง พ่อ และ แม่ ผมรับรู้ พ่อก็ต่อว่าผมอย่างหนักหน่วง แม่ก็ต่อว่าผมเหมือนกัน แต่ผมก็เถียงกลับไปว่าผมไม่ได้ฉลาด ผมก็ไม่ได้อยากเรียนเก่งถ้าจะโดนกดดันแบบนี้ เค้าก็ต่อว่าผมกันยกใหญ่ ผมทนไม่ใหวเลยขึ้นห้องตัวเอง ร้องให้ แล้วหลับไป แต่เรื่องมันไม่จบแค่นี้ เพราะวันถัดมา แม่ผมก็ไปยุให้พ่อมาด่าผมต่อ ผมทนไม่ใหวแล้วเพราะเหตุการณ์ต่างๆ มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกไปเรื่อยๆ และทุกๆครั้งที่มันเกิดขึ้น จิตใจผมก็จะดำมืดขึ้นเรื่อยๆ แต่เปลือกนอกของผมก็พยายามปกปิดมันไว้โดยการทำเป็นร่าเริงไม่สนใจ ทั้งๆที่ข้างในมันแตกละเยดไปหมดแล้วไปหมดแล้ว ผมเริ่มคิดจะฆ่าตัวตายตั้งหลายครั้ง และครั้งนี้เพิ่งเริ่มทำร้ายตนเองเป็นครั้งแรก ผมกรีดแขนตนเองด้วยมีดคัตเตอร์ 8 แผล ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เพราะพ่อแม่ผมไม่สนใจแน่ๆ และคิดว่าโรคซึมเศร้าคือการคิดไปเองทั้งๆที่พี่ผมก็เคยเป็นแล้ว และก็กรีดแขนตนเองไปแล้ว และพ่อแม่ผมก็ไม่คิดจะฟังความคิดเห็นของลูกๆตนเองอีกด้วย คิดว่าความคิดอันโบราณของตนเองถูกที่สุด ผมรู้ว่านิสัยอาจจะเปลี่ยนได้ แต่กับครอบครัวผม คงเปลี่ยนไม่ได้จริงๆแล้วล่ะครับ ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วครับ