คือขออนุญาตเล่าเรื่องทั้งหมดก่อนเลยนะครับ
คือ : ตัวผมเองเนี่ยมีเพื่อนผู้หญิงอยู่คนนึงครับ เป็นคนที่น่ารักมากๆเลยครับ คือดูแล้วมีสเน่ห์มาก แต่ค่อนข้างแปลกจากผู้หญิงคนอื่นในรร.
หน่อยอ่ะครับ
คือฟังเพลงที่ผู้ใหญ่เขาฟังกัน ชอบอ่านนิยายต่างประเทศมากกว่าจะออกไปคุยกับเพื่อน ความคิดเขาค่อนข้างต่างจากคนอื่นอ่ะครับ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าเขาพิเศษอ่ะครับ
(ปล.เขาน่ารัก เรียนเก่ง นิสัยดีมาก ชอบอะไรหลายๆอย่างเหมือนกันกับผม ผช.ในรรหลายคนก็มองๆเขาอยู่อ่ะครับ)
จนผมบอกชอบเขาไปตอนช่วงปลาย.ต้นครับ(ไม่อยากเจาะจงชั้นเพื่อเขาเข้ามาอ่านเจอ555+) เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธนะครับแค่บอกว่า เขาไม่อยากจะมีแฟนช่วงเรียนอยู่ ถ้ามีจริงๆขอเรียนจบม.6ก่อนและก็ถามผมว่าผมรอไหวไหมงี้อ่ะครับ ผมก็บอกว่าจะรอเขาครับ เขาเองก็บอกว่าจะรอดูครับ ไปๆมาๆ ช่วงระหว่างนั้นเราก็คุยกันครับ คุยแบบแฟนเลยก็ว่าได้ครับ แต่ไม่ได้แทนชื่อตัวว่าแฟนกันนะครับ เวลามีงานรร.ก็เจอกันครับ เขาก็เข้ามาเดินใกล้ๆ มาทำให้เราเห็นว่าเขาอยู่ใกล้ๆตลอดอ่ะครับ แต่ผมเป็นคนขี้อายมากครับ ไม่กล้าเขาไปคุยตรงๆ เวลาเขาเดินมาใกล้ๆ เราก็จะหนีอ่ะครับ55+ จังหวะได้มองตากันผมก็มองแค่แปปเดียว แล้วก็ก้มหน้าหนีเลยอ่ะครับ ช่วงโมเม้นต์ที่เจอกันตรงๆเลยไม่ค่อยมีเยอะเท่าไหร่ครับ เลยได้แค่คุยกันทางแชทเท่านั้น แต่เวลาที่เราได้คุยกัน ผมเองก็พยายามทำให้เขาสนุกกับการคุยนะครับ ผมคิดว่าเราคุยกันสนุกมากจริงๆครับ ด้วยความที่ชอบหลายๆอย่างเหมือนกัน คุยกันถูกคอมากครับ เขาเองก็ชอบที่จะคุยกับผม
มากเหมือนกันครับ แต่มีช่วงนึงเราเหมือนเริ่มทะเลาะกันครับเรื่องการคุยซ้อนอย่างนี้อ่ะครับ ผมเองได้ยินข่าวจากหลายๆคนอ่ะครับ
บอกว่าเขาเองก็คุยกับคนอื่นอยู่เหมือนกัน(เพราะเขาสวยอ่ะครับ55+)
ด้วยความที่ผมเองเป็นคนคิดมากครับ ก็เลยเริ่มสังเกตเขาครับ
แหละนี่คือผลที่ได้ครับ(ในความคิดผมนะครับ)
1.เขาตอบแชทช้าขึ้นครับ อาจจะไม่ช้ามาก แต่เห็นได้ชัดว่าช้า
2.ไม่ค่อยทักก่อน แต่ก่อนเขาจะชอบทักมาก่อนตลอดเลยครับ หลังๆมานานๆทีถึงทักมา
3.หลังๆมาเริ่มตอบน้อย ผมพิมไป10เขากลับมา4ประมาณนี้อ่ะครับแล้วชอบบอกว่าคุยกับเพื่อนครับ แล้วในเฟสเขาใต้รูปนี่ ผช คอมเม้นเพรียบเลยครับ
แต่ว่าพอมีโอกาสเจอกันตรงๆเขาก็ทำตัวปกติทุกอย่างนะครับ ยังเดินมาใกล้ ทำเหมือนปกติเลยครับ ตอนนั้นคือสับสนมากครับ เราเองก็กลัวว่าที่หลายๆคนบอกจะเป็นจริงครับ เพราะเขาก็ค่อนข้างที่จะเฟรนลี่กับทุกคนๆเลยอ่ะครับ ผมเลยพยายามถามแซะๆไปครับ จนทะเลาะกันครับ คือผมทะเลาะกับเขาหลายครั้งแล้วครับ แต่ครั้งที่ผ่านๆมามันเป็นเรื่องงอลกันเล็กๆน้อยๆอ่ะครับ เขาชอบที่ให้ผมง้อรึป่าวก็ไม่รู้นะครับ ช่วงนั้นพอง้อแล้วเขาก็กลับมาปกติตลอดเลยครับ แต่ครั้งนี้ผมโกรธและก็ตัดสินใจไม่เป็นฝ่ายง้อแล้วอ่ะครับ ไม่ตามเขาเพราะผมคิดว่าเขาน่าจะเป็นฝ่ายที่ต้องง้อเราคืนบ้าง สรุป เราเลยหายเงียบไปด้วยกันทั้งคู่เลยครับ(ช่วงนั้นเขาอาจจะเคลียดด้วยรึป่าวผมไม่แน่ใจนะครับ เพราะเขาเป็นเด็กเรียนและก็ทางครอบครัวเขาน่าจะคาดหวังกับเขาไว้สูงครับ) ตอนช่วงทะเลาะกันผมก็ทุกข์มากครับ ไม่ได้คุยกันไปเลยอ่ะครับช่วงนึง ผมรู้สึกโกรธที่แบบเขาไม่ชัดเจนกับเราจริงๆซักทีอ่ะครับ จนจู่ๆก็มีพี่ผญคนนึงเข้ามาในช่วงเวลาแย่ๆของผมแบบนี้อ่ะครับ
พี่เขาเข้ามาคอยถามความรู้สึกเราตลอดเลยครับ ว่าเราโอเครรึป่าว เราเป็นยังไงบ้าง สบายดีรึป่าว เหมือนเขาคอยเทคแคร์เราตลอดเลยครับ ทางฝ่ายนั้นเองก็หายไปเลยครับ ผมก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้พี่เขาฟังนะครับ พี่เขาก็คอยให้กำลังใจตลอดเลยครับ จนสุดท้ายมันก็คลิ้กกันอ่ะครับ เคยเป็นรึป่าวครับเวลาเราเจอคนที่จริงใจกับเราจริงๆ เราจะรู้สึกได้อ่ะครับ จนผมเองก็เปิดใจคุยกับพี่เขาครับช่วงนึงครับ แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้สานสัมพันธ์เกินเลยจากนั้นนะครับ สุดท้ายผมกับพี่เขาก็หยุดคุยเพราะรู้อ่ะครับว่ามันผิด
เขาก็รู้นะครับว่าผมคุยกับคนคนนั้นอยู่ เขาเองก็รู้สึกไม่ดีครับ สรุปผมกับพี่เขาก็คุยกันแค่แบบพี่น้องครับ ทางฝั่งนู้นเองก็รู้นะครับ แต่เขาก็เงียบๆ ไม่ถาม ไม่อะไรผมเลย ตอนนั้นผมเองก็โกรธเขามากอ่ะครับ เลยไม่ได้คุย ไม่ได้ทักกันไปเลย จนผ่านไปจนขึ้นม.ปลายครับ ในระหว่างที่ผมกับเขาห่างกัน เขาก็ไม่ได้มีข่าวว่าคุยกับคนอื่นอีกเลยนะครับหรือเป็นเพราะผมไม่อยากจะรู้อะไรกับเขาแล้วเพราะตอนนั้นโกรธมากจริงๆครับ จนมีช่วงนึงมีงานโรงเรียนครับ เรามีโอกาสได้ใกล้กันอีกครั้งนึงครับ เขาก็ทำเฉยชาใส่ผมเหมือนหลายๆรอบก่อนหน้าครับ แต่ผมอาจจะมีเซ้นอ่ะครับ555+ หรือคิดไปเองผมก็ไม่มั่นใจ ว่าบางครั้งเขาก็ยังคิดอยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอ่ะหลายๆครั้งที่เขาเหมือนมาใกล้เรา มาเดินผ่านๆ เวลาได้รับงานมา ก็ได้นั่งใกล้กันตลอดครับ บางครั้งตอนซ้อมดนตรีดึก พวกเพื่อนบางคนก็กลับแล้วแต่เขาก็ยังอยู่รอคนเดียวจนผมซ้อมเสร็จ ผมพยายามทำใจอยู่พักใหญ่เลยครับ ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเเล้วล่ะ เราเองก็ต้องตัดใจจากเขาให้ได้ แต่พอผมยิ่งได้เข้าใกล้ ได้เจอหน้าเขา มันก็ดึงความรู้สึกตอนที่เราคุยกันขึ้นมาอีกตลอดเลยครับ ความรู้สึกเวลาเราทำให้เขาขำ ทำให้เขาสนุก เสียงหัวเราะของเขา ผมลืมมันไม่ได้จริงๆครับ ผมเองจนตอนนี้จะเป็นปีสุดท้ายในรร.แล้วครับ ผมอยากถามความคิดของทุกคนหน่อยครับว่าผมจะกลับไปพูดหรือปรับความเข้าใจกับเขาดีไหมหรือปล่อยให้มันจบไปอย่างนี้ดีแล้วครับ
ผมแค่อยากได้ความคิดเห็นในมุมมองของคนอื่นๆด้วยน่ะครับ🙏
#ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาจนจบนะครับ 😂
#อาจจะเขียนทำให้ผู้อ่านเข้าใจยากผมก็ขอโทษด้วยนะครับ
เพื่อนที่ไม่ใช่แค่เพื่อน
คือ : ตัวผมเองเนี่ยมีเพื่อนผู้หญิงอยู่คนนึงครับ เป็นคนที่น่ารักมากๆเลยครับ คือดูแล้วมีสเน่ห์มาก แต่ค่อนข้างแปลกจากผู้หญิงคนอื่นในรร.
หน่อยอ่ะครับ
คือฟังเพลงที่ผู้ใหญ่เขาฟังกัน ชอบอ่านนิยายต่างประเทศมากกว่าจะออกไปคุยกับเพื่อน ความคิดเขาค่อนข้างต่างจากคนอื่นอ่ะครับ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าเขาพิเศษอ่ะครับ
(ปล.เขาน่ารัก เรียนเก่ง นิสัยดีมาก ชอบอะไรหลายๆอย่างเหมือนกันกับผม ผช.ในรรหลายคนก็มองๆเขาอยู่อ่ะครับ)
จนผมบอกชอบเขาไปตอนช่วงปลาย.ต้นครับ(ไม่อยากเจาะจงชั้นเพื่อเขาเข้ามาอ่านเจอ555+) เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธนะครับแค่บอกว่า เขาไม่อยากจะมีแฟนช่วงเรียนอยู่ ถ้ามีจริงๆขอเรียนจบม.6ก่อนและก็ถามผมว่าผมรอไหวไหมงี้อ่ะครับ ผมก็บอกว่าจะรอเขาครับ เขาเองก็บอกว่าจะรอดูครับ ไปๆมาๆ ช่วงระหว่างนั้นเราก็คุยกันครับ คุยแบบแฟนเลยก็ว่าได้ครับ แต่ไม่ได้แทนชื่อตัวว่าแฟนกันนะครับ เวลามีงานรร.ก็เจอกันครับ เขาก็เข้ามาเดินใกล้ๆ มาทำให้เราเห็นว่าเขาอยู่ใกล้ๆตลอดอ่ะครับ แต่ผมเป็นคนขี้อายมากครับ ไม่กล้าเขาไปคุยตรงๆ เวลาเขาเดินมาใกล้ๆ เราก็จะหนีอ่ะครับ55+ จังหวะได้มองตากันผมก็มองแค่แปปเดียว แล้วก็ก้มหน้าหนีเลยอ่ะครับ ช่วงโมเม้นต์ที่เจอกันตรงๆเลยไม่ค่อยมีเยอะเท่าไหร่ครับ เลยได้แค่คุยกันทางแชทเท่านั้น แต่เวลาที่เราได้คุยกัน ผมเองก็พยายามทำให้เขาสนุกกับการคุยนะครับ ผมคิดว่าเราคุยกันสนุกมากจริงๆครับ ด้วยความที่ชอบหลายๆอย่างเหมือนกัน คุยกันถูกคอมากครับ เขาเองก็ชอบที่จะคุยกับผม
มากเหมือนกันครับ แต่มีช่วงนึงเราเหมือนเริ่มทะเลาะกันครับเรื่องการคุยซ้อนอย่างนี้อ่ะครับ ผมเองได้ยินข่าวจากหลายๆคนอ่ะครับ
บอกว่าเขาเองก็คุยกับคนอื่นอยู่เหมือนกัน(เพราะเขาสวยอ่ะครับ55+)
ด้วยความที่ผมเองเป็นคนคิดมากครับ ก็เลยเริ่มสังเกตเขาครับ
แหละนี่คือผลที่ได้ครับ(ในความคิดผมนะครับ)
1.เขาตอบแชทช้าขึ้นครับ อาจจะไม่ช้ามาก แต่เห็นได้ชัดว่าช้า
2.ไม่ค่อยทักก่อน แต่ก่อนเขาจะชอบทักมาก่อนตลอดเลยครับ หลังๆมานานๆทีถึงทักมา
3.หลังๆมาเริ่มตอบน้อย ผมพิมไป10เขากลับมา4ประมาณนี้อ่ะครับแล้วชอบบอกว่าคุยกับเพื่อนครับ แล้วในเฟสเขาใต้รูปนี่ ผช คอมเม้นเพรียบเลยครับ
แต่ว่าพอมีโอกาสเจอกันตรงๆเขาก็ทำตัวปกติทุกอย่างนะครับ ยังเดินมาใกล้ ทำเหมือนปกติเลยครับ ตอนนั้นคือสับสนมากครับ เราเองก็กลัวว่าที่หลายๆคนบอกจะเป็นจริงครับ เพราะเขาก็ค่อนข้างที่จะเฟรนลี่กับทุกคนๆเลยอ่ะครับ ผมเลยพยายามถามแซะๆไปครับ จนทะเลาะกันครับ คือผมทะเลาะกับเขาหลายครั้งแล้วครับ แต่ครั้งที่ผ่านๆมามันเป็นเรื่องงอลกันเล็กๆน้อยๆอ่ะครับ เขาชอบที่ให้ผมง้อรึป่าวก็ไม่รู้นะครับ ช่วงนั้นพอง้อแล้วเขาก็กลับมาปกติตลอดเลยครับ แต่ครั้งนี้ผมโกรธและก็ตัดสินใจไม่เป็นฝ่ายง้อแล้วอ่ะครับ ไม่ตามเขาเพราะผมคิดว่าเขาน่าจะเป็นฝ่ายที่ต้องง้อเราคืนบ้าง สรุป เราเลยหายเงียบไปด้วยกันทั้งคู่เลยครับ(ช่วงนั้นเขาอาจจะเคลียดด้วยรึป่าวผมไม่แน่ใจนะครับ เพราะเขาเป็นเด็กเรียนและก็ทางครอบครัวเขาน่าจะคาดหวังกับเขาไว้สูงครับ) ตอนช่วงทะเลาะกันผมก็ทุกข์มากครับ ไม่ได้คุยกันไปเลยอ่ะครับช่วงนึง ผมรู้สึกโกรธที่แบบเขาไม่ชัดเจนกับเราจริงๆซักทีอ่ะครับ จนจู่ๆก็มีพี่ผญคนนึงเข้ามาในช่วงเวลาแย่ๆของผมแบบนี้อ่ะครับ
พี่เขาเข้ามาคอยถามความรู้สึกเราตลอดเลยครับ ว่าเราโอเครรึป่าว เราเป็นยังไงบ้าง สบายดีรึป่าว เหมือนเขาคอยเทคแคร์เราตลอดเลยครับ ทางฝ่ายนั้นเองก็หายไปเลยครับ ผมก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้พี่เขาฟังนะครับ พี่เขาก็คอยให้กำลังใจตลอดเลยครับ จนสุดท้ายมันก็คลิ้กกันอ่ะครับ เคยเป็นรึป่าวครับเวลาเราเจอคนที่จริงใจกับเราจริงๆ เราจะรู้สึกได้อ่ะครับ จนผมเองก็เปิดใจคุยกับพี่เขาครับช่วงนึงครับ แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้สานสัมพันธ์เกินเลยจากนั้นนะครับ สุดท้ายผมกับพี่เขาก็หยุดคุยเพราะรู้อ่ะครับว่ามันผิด
เขาก็รู้นะครับว่าผมคุยกับคนคนนั้นอยู่ เขาเองก็รู้สึกไม่ดีครับ สรุปผมกับพี่เขาก็คุยกันแค่แบบพี่น้องครับ ทางฝั่งนู้นเองก็รู้นะครับ แต่เขาก็เงียบๆ ไม่ถาม ไม่อะไรผมเลย ตอนนั้นผมเองก็โกรธเขามากอ่ะครับ เลยไม่ได้คุย ไม่ได้ทักกันไปเลย จนผ่านไปจนขึ้นม.ปลายครับ ในระหว่างที่ผมกับเขาห่างกัน เขาก็ไม่ได้มีข่าวว่าคุยกับคนอื่นอีกเลยนะครับหรือเป็นเพราะผมไม่อยากจะรู้อะไรกับเขาแล้วเพราะตอนนั้นโกรธมากจริงๆครับ จนมีช่วงนึงมีงานโรงเรียนครับ เรามีโอกาสได้ใกล้กันอีกครั้งนึงครับ เขาก็ทำเฉยชาใส่ผมเหมือนหลายๆรอบก่อนหน้าครับ แต่ผมอาจจะมีเซ้นอ่ะครับ555+ หรือคิดไปเองผมก็ไม่มั่นใจ ว่าบางครั้งเขาก็ยังคิดอยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอ่ะหลายๆครั้งที่เขาเหมือนมาใกล้เรา มาเดินผ่านๆ เวลาได้รับงานมา ก็ได้นั่งใกล้กันตลอดครับ บางครั้งตอนซ้อมดนตรีดึก พวกเพื่อนบางคนก็กลับแล้วแต่เขาก็ยังอยู่รอคนเดียวจนผมซ้อมเสร็จ ผมพยายามทำใจอยู่พักใหญ่เลยครับ ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเเล้วล่ะ เราเองก็ต้องตัดใจจากเขาให้ได้ แต่พอผมยิ่งได้เข้าใกล้ ได้เจอหน้าเขา มันก็ดึงความรู้สึกตอนที่เราคุยกันขึ้นมาอีกตลอดเลยครับ ความรู้สึกเวลาเราทำให้เขาขำ ทำให้เขาสนุก เสียงหัวเราะของเขา ผมลืมมันไม่ได้จริงๆครับ ผมเองจนตอนนี้จะเป็นปีสุดท้ายในรร.แล้วครับ ผมอยากถามความคิดของทุกคนหน่อยครับว่าผมจะกลับไปพูดหรือปรับความเข้าใจกับเขาดีไหมหรือปล่อยให้มันจบไปอย่างนี้ดีแล้วครับ
ผมแค่อยากได้ความคิดเห็นในมุมมองของคนอื่นๆด้วยน่ะครับ🙏
#ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาจนจบนะครับ 😂
#อาจจะเขียนทำให้ผู้อ่านเข้าใจยากผมก็ขอโทษด้วยนะครับ