นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราไม่เคยคิดลยว่ามันนึงเราจะทนไม่ได้ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาจริงๆแล้วเราอาจจะไม่ได้ต้องการคำปรึกษาเลย เราแค่อยากระบายความในใจของเราออกมา เราอึดอัดมากกับทุกๆอย่าง เรารู้สึกเหมือนโดนกดเอาไว้ตลอดเวลา ตอนแรกเราคิดว่าเราอาจจะเถียงหรือพูดจาก้าวร้าวกับแม่ เราคิดแบบนั้นเราเลยเปลี่ยนใหม่เลยใช้เหตุผลที่เราคิดแบบนั้นพูดกับแม่

โคตรแย่เลยเราพยายามทำแบบนี้มาตั้งแต่เราอายุ11 ตอนนั้นเราอยู่ม.1 จนตอนนี้มันอึดอันจนแทบระเบิดออกมา เมื่อก่อนเรากับแม่สนิทกันมาก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เหมือนเราเริ่มก่อกำแพงในใจเราขึ้นทุกวันอะ เราเหนื่อย โคตรเหนื่อยเลย
เรากำลังจะขึ้นม.4 บ้านเราขอแค่เรียนสายวิทย์คณิต ไม่เคร่งเรื่องห้องพิเศษวิทย์ หรือจะเป็นห้องโควตาของโรงเรียน ซึ่งพี่สาวเราเลือกเรียนห้องพิเศษ แต่เราเลือกห้องโควตา ตอนแรกเราถามเค้าไปว่าไม่ได้มีปัญหากับการเลือกของหนูจริงๆใช่มั้ย พวกเค้าบอกกลับมาว่าหนูเรียนเเองก็เลือกเอง แล้วตอนเราเลือกจริงๆเค้าถามหาเหตุผลมากมายที่เลือกทุกอย่าง จนเราท้ออะ เราไม่อยกตอบ วนนั้นเราเลยสวนพูดขึ้นไปว่า ถ้าคิดจะบังคับแต่แรก จะพูดหรือพยายามกดให้หนูเปลี่ยนใจทำไม พูดจบแล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า "แล้วที่แกเป็นอยุ่ทุกวันนี้คิดว่าดีแล้วหรอ ทำอะไรได้โดนไม่มีฉันหรือยังอย่ามาอวดดีหน่อยเลย อย่ามาปากดี" มันกลับไปเป็นแบบนี้อะ แบบที่เราไม่สามารถคิดในแบบของเรา เราไม่มีความสุขเลยอะ เรามีทุกอย่างพร้อม มีเงิน มีบ้านหลังใหญ่ มีพี่น้อง มีเพื่อนที่เข้าใจ แต่ทำไมเราถึงรู้สึกตัวคนเดียวขนาดนี้ไม่รู้55555555555555 ทุกคืนก่อนนอนเราคิดตลอดเลยนะ ว่าทำไมชีวิตที่เราวาดฝันไว้ทำไมมันไม่เคยมีเค้าโครงนั้นเลย เค้าอยากเราทำกิจกรรมเราก็ทำ เราทำงานกีฬาสี เราจัดการเป็นหัวหน้าเพื่อนในห้องคุมงาน ทุกอย่าง การเรียนเราไม่ทิ้งเกรดเรา 3.89 เอาจริง 3.89 ของเรา เราไม่ได้รู้สึกว่ามันดีเลย เราเหมือนพยายามเท่าไหร่ก็ไม่พอเลย เราเหนื่อย เหนื่อยมาก ท้อกับชีวิต

แต่ตายไม่ได้ ยังไม่ได้เจอพี่จอห์นนี่กับแจฮยอน เรา

ห่วย
มีปัญหากับคนในครอบครัวค่ะ ขอระบายหน่อย
เรากำลังจะขึ้นม.4 บ้านเราขอแค่เรียนสายวิทย์คณิต ไม่เคร่งเรื่องห้องพิเศษวิทย์ หรือจะเป็นห้องโควตาของโรงเรียน ซึ่งพี่สาวเราเลือกเรียนห้องพิเศษ แต่เราเลือกห้องโควตา ตอนแรกเราถามเค้าไปว่าไม่ได้มีปัญหากับการเลือกของหนูจริงๆใช่มั้ย พวกเค้าบอกกลับมาว่าหนูเรียนเเองก็เลือกเอง แล้วตอนเราเลือกจริงๆเค้าถามหาเหตุผลมากมายที่เลือกทุกอย่าง จนเราท้ออะ เราไม่อยกตอบ วนนั้นเราเลยสวนพูดขึ้นไปว่า ถ้าคิดจะบังคับแต่แรก จะพูดหรือพยายามกดให้หนูเปลี่ยนใจทำไม พูดจบแล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า "แล้วที่แกเป็นอยุ่ทุกวันนี้คิดว่าดีแล้วหรอ ทำอะไรได้โดนไม่มีฉันหรือยังอย่ามาอวดดีหน่อยเลย อย่ามาปากดี" มันกลับไปเป็นแบบนี้อะ แบบที่เราไม่สามารถคิดในแบบของเรา เราไม่มีความสุขเลยอะ เรามีทุกอย่างพร้อม มีเงิน มีบ้านหลังใหญ่ มีพี่น้อง มีเพื่อนที่เข้าใจ แต่ทำไมเราถึงรู้สึกตัวคนเดียวขนาดนี้ไม่รู้55555555555555 ทุกคืนก่อนนอนเราคิดตลอดเลยนะ ว่าทำไมชีวิตที่เราวาดฝันไว้ทำไมมันไม่เคยมีเค้าโครงนั้นเลย เค้าอยากเราทำกิจกรรมเราก็ทำ เราทำงานกีฬาสี เราจัดการเป็นหัวหน้าเพื่อนในห้องคุมงาน ทุกอย่าง การเรียนเราไม่ทิ้งเกรดเรา 3.89 เอาจริง 3.89 ของเรา เราไม่ได้รู้สึกว่ามันดีเลย เราเหมือนพยายามเท่าไหร่ก็ไม่พอเลย เราเหนื่อย เหนื่อยมาก ท้อกับชีวิต