เมื่อก่อนเป็นคนคนนึงที่ใช้ชีวิตปกติ ใช้ชีวิตมีความสุข เรียบง่าย เป็นคนที่ใครๆก็บอกว่าหน้าตาน่ารัก นิสัยดี เฟรนลี่มากๆ มาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ไม่มีคำถามในชีวิต จะมีแฟนหรือคบใคร หรือเลิกกันไปก็เคยมีปัญหาโกรธเกลียดกัน ใช้ชีวิตปกติๆ ไม่เคยคิดดูถูกหน้าตา หรือภายนอกของใคร คิดว่าตัวเองก็เป็นคนที่มีมุมมองในเรื่องความรักดีมากๆคนนึง เคยมีแฟนตั้งแต่หน้าตาดีสุดๆ ไปจนถึงหน้าตาธรรมดาแต่นิสัยดีสุดๆ ก็ไม่เคยมีปัญหาเรื่องเกี่ยวกับหน้าตาใครอะไรตรงนี้กับตัวเองเล
จนมาถึงอายุ 25 จุดเปลี่ยนของชีวิตครั้งใหญ่ ตอนนั้นจำได้ว่า ทั้งเลิกกับแฟน เปลี่ยนงาน ย้ายที่อยู่ แล้วก็ผ่าตัดใหญ่(ผ่าตัดมดลูก) ในเวลาเรียงๆติดๆกันภายในระยะเวลาปีนั้น แต่สิ่งที่เจอก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองเดือดร้อน ทุกข์ใจหรืออะไรมากมาย ก็ยังใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติ ถึงทุกอย่างในตอนนั้นจะไม่มีผลต่อจิตใจ แต่ผลกระทบจากการผ่าตัดครั้งนั้น ทำให้ร่างกายค่อนข้างเปลี่ยน อาจด้วยเรื่องของฮอร์โมนหรืออะไรก็แล้วแต่ ทำให้มีขนขา ขนแขนเยอะขึ้น มีหนวดไรๆ และที่ต่อสู้มานานคือมีการเป็นสิว ทั้งหลัง ตัวบ้าง หนักสุดคือขึ้นแบบทั้งหน้า เป็นทุกสิว ทุกชนิดของสิว รักษา หาหมอ ดูแลอย่างดีทุกอย่าง ทำทุกทางให้ค่อยๆดีขึ้นมา มันหนักหนามากๆจริงๆ จนวันนึงก็ค่อยๆผ่านมาได้ ดีขึ้นเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีบ้างที่หน้า นอนตื่นมาบางวันก็ยังเดาไม่ได้ว่าพรุ่งนี้สิวจะขึ้นจุดไหนของหน้า 1 จุด 2 จุดบ้าง แต่ก็เป็นจุดเล็กๆไม่ได้หนักหนาอะไรเหมือนเมื่อก่อน รักษา ดูแลจนตอนนี้แทบไม่มีสิวขึ้นแล้วแต่สิ่งที่ยังฝากไว้ก็คือรอยสิว หลุมสิวที่ยังอยู่
ปัจจุบันผ่านมา 3 ปีแล้ว การเป็นรอยสิว หลุมสิว ทำให้หน้าไม่ได้เนียน แต่ก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่หลุมชัดลึกแต่เป็นเหมือนรูขุมขนกว้างมากกว่า (ก็ยังไปเลเซอร์ ยังดูแล หาผลิตภัณฑ์ดีๆมาดูแลตลอด) ไปทำงานก็แต่งหน้าช่วยบ้าง ก็ใช้ชีวิตปกติ ธรรมดาๆเหมือนเดิม ไม่เคยคิดโทษ หรือมองเรื่องที่ผ่านมาว่าแย่หรือมีผลกระทบต่ออะไรในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงแต่ก่อนจะมีแต่คนชม คนเข้ามาตลอดๆ แต่ตอนนี้หน้าไม่ใช่แบบเดิมแล้ว ก็ได้แต่คิดและบอกตัวเองเสมอว่ายังไงเราก็เป็นคนเดิม นิสัยเดิม มุมมองความรักเหมือนเดิม เป็นตัวเราคนเดิม ไม่เป็นไรหรอกมาตลอด
*แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่าการที่หน้าไม่เนียนมีผลต่อการมีคนเข้ามาจริงๆอย่างนั้นหรอ เข้าใจและเป็นธรรมดาที่คนเราก็ต้องมองที่หน้าตาก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเป็นอย่างแรกที่เจอ ได้เห็น ยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆกับสิ่งที่เคยเจอคือ มีหลายครั้งที่มีคนมองไกลๆในลักษณะจะจีบ แต่พอเข้ามาใกล้ๆจริงๆก็มองๆแล้วก็ไป หรืออีกหลายๆกรณีที่เจออย่างมีคนที่ทำงานบอกหรือพูดให้ได้ยินบ้าง แซวบ้างว่าคนกองนั่น กลุ่มนั้นบอกว่าน่ารักบ้าง สวยบ้าง แค่จากการที่เดินผ่านกันแวบๆที่ทางเดิน เฉียดๆกันไปบ้าง แต่พอเจอจริงๆ ตรงๆก็ไม่เคยใช่สำหรับใคร เคยมีกรณีที่คุยกันแบบแอดมาในโซเชียล ก็เปิดใจลองคุยดู คุยอยู่สักพักเข้าใจกันดีและเหมือนทัศนคติจะตรงกัน แต่พอเจอหน้ากันก็กลายเป็นไม่ใช่ มีแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันที่คิดว่าเราไม่ดูแลตัวเอง แนะนำผลิตภัณฑ์ดูแลรูขุมขนกว้างบ้าง อาหารเสริมบ้าง ให้ใช้นั่นนี่ ซึ่งจริงๆอยากบอกว่าเราก็ดูแลตัวเองอยู่ พยายามอยู่ แต่เราก็เข้าใจเค้านะว่าเค้าไม่ได้รู้ว่าเราเป็นมายังไง ก็ได้แต่ขอบคุณไป /หนักสุด ตรงสุดที่เคยเจอคือ กรณีเจอคนที่ติดต่องานกันหลายครั้งคุยกับหัวหน้าแล้วไปได้ยินเข้า ประโยคนั้นยังจำได้ดี คือ "ทำงานด้วยแล้วสบายใจ น้องนิสัยดีมาก ถ้าหน้าเนียนนี่สวยเลย" มันให้ความรู้สึกฉุกคิดขึ้นมาในใจแปลกๆ
สำหรับตัวเองที่ผ่านมาถึงจะไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นปัญหาเลย ไม่เคยมองเรื่องหน้าตา การเป็นสิว หรือภายนอกของใครเป็นใหญ่ แม้แต่เรื่องหน้าตัวเองก็ไม่เคยไปยึดติดอะไร ใช้ชีวิต ทำทุกวันให้ดี จะเริ่มคุยกับใครก็พร้อมมองเค้าด้วยมุมมองดีๆ ด้วยความเข้าใจคนอื่น มองตัวเองว่าที่ไม่มีคนเข้าคือยังไม่ถึงเวลา คิดว่าเราเป็นเราเดี๋ยวก็มีคนเข้ามา ไม่ได้เร่งรีบมีใคร แต่ในหลายๆกรณีที่เจอเอามารวมๆแล้วเกิดความสงสัย คิดว่ามันเป็นเรื่องนี้จริงๆหรอ ที่ไม่มีใครเข้ามาตลอด 3ปีที่ผ่านมาหรือจะอีกต่อๆไป มันจะเป็นเรื่องนี้จริงๆหรอแค่ที่หน้าไม่ได้เนียนอย่างนั้นหรอ
**ช่วยแชร์ประสบการณ์ หรือมุมมองจริงๆของตัวเองหน่อยนะคะ แค่อยากรู้ ว่าจริงๆแล้วระดับความสำคัญเรื่องหน้าเนียนนี่มีผลแค่ไหนจริงๆ ตอนนี้ได้แต่สงสัยว่าคนอื่นที่หน้าไม่ได้เนียนอะไรเค้าเป็นเหมือนกัน โดนพูดถึงเหมือนกันมั้ย แล้วอีกมุมของคนที่จะเจอ จะคบ จะคุยกับคนที่หน้าเค้าไม่ได้เนียนใสอะไรกับสิ่งที่เค้าเป็นเค้าจริงๆถ้าเทียบกัน ชั่งน้ำหนักแล้วนี่หน้าตาชนะจริงๆหรอคะ
ที่ไม่มีใครเข้ามา เพราะแค่หน้าไม่เนียนอย่างนั้นจริงๆหรอคะ?
จนมาถึงอายุ 25 จุดเปลี่ยนของชีวิตครั้งใหญ่ ตอนนั้นจำได้ว่า ทั้งเลิกกับแฟน เปลี่ยนงาน ย้ายที่อยู่ แล้วก็ผ่าตัดใหญ่(ผ่าตัดมดลูก) ในเวลาเรียงๆติดๆกันภายในระยะเวลาปีนั้น แต่สิ่งที่เจอก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองเดือดร้อน ทุกข์ใจหรืออะไรมากมาย ก็ยังใช้ชีวิตต่อไปอย่างปกติ ถึงทุกอย่างในตอนนั้นจะไม่มีผลต่อจิตใจ แต่ผลกระทบจากการผ่าตัดครั้งนั้น ทำให้ร่างกายค่อนข้างเปลี่ยน อาจด้วยเรื่องของฮอร์โมนหรืออะไรก็แล้วแต่ ทำให้มีขนขา ขนแขนเยอะขึ้น มีหนวดไรๆ และที่ต่อสู้มานานคือมีการเป็นสิว ทั้งหลัง ตัวบ้าง หนักสุดคือขึ้นแบบทั้งหน้า เป็นทุกสิว ทุกชนิดของสิว รักษา หาหมอ ดูแลอย่างดีทุกอย่าง ทำทุกทางให้ค่อยๆดีขึ้นมา มันหนักหนามากๆจริงๆ จนวันนึงก็ค่อยๆผ่านมาได้ ดีขึ้นเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีบ้างที่หน้า นอนตื่นมาบางวันก็ยังเดาไม่ได้ว่าพรุ่งนี้สิวจะขึ้นจุดไหนของหน้า 1 จุด 2 จุดบ้าง แต่ก็เป็นจุดเล็กๆไม่ได้หนักหนาอะไรเหมือนเมื่อก่อน รักษา ดูแลจนตอนนี้แทบไม่มีสิวขึ้นแล้วแต่สิ่งที่ยังฝากไว้ก็คือรอยสิว หลุมสิวที่ยังอยู่
ปัจจุบันผ่านมา 3 ปีแล้ว การเป็นรอยสิว หลุมสิว ทำให้หน้าไม่ได้เนียน แต่ก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่หลุมชัดลึกแต่เป็นเหมือนรูขุมขนกว้างมากกว่า (ก็ยังไปเลเซอร์ ยังดูแล หาผลิตภัณฑ์ดีๆมาดูแลตลอด) ไปทำงานก็แต่งหน้าช่วยบ้าง ก็ใช้ชีวิตปกติ ธรรมดาๆเหมือนเดิม ไม่เคยคิดโทษ หรือมองเรื่องที่ผ่านมาว่าแย่หรือมีผลกระทบต่ออะไรในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงแต่ก่อนจะมีแต่คนชม คนเข้ามาตลอดๆ แต่ตอนนี้หน้าไม่ใช่แบบเดิมแล้ว ก็ได้แต่คิดและบอกตัวเองเสมอว่ายังไงเราก็เป็นคนเดิม นิสัยเดิม มุมมองความรักเหมือนเดิม เป็นตัวเราคนเดิม ไม่เป็นไรหรอกมาตลอด
*แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่าการที่หน้าไม่เนียนมีผลต่อการมีคนเข้ามาจริงๆอย่างนั้นหรอ เข้าใจและเป็นธรรมดาที่คนเราก็ต้องมองที่หน้าตาก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเป็นอย่างแรกที่เจอ ได้เห็น ยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆกับสิ่งที่เคยเจอคือ มีหลายครั้งที่มีคนมองไกลๆในลักษณะจะจีบ แต่พอเข้ามาใกล้ๆจริงๆก็มองๆแล้วก็ไป หรืออีกหลายๆกรณีที่เจออย่างมีคนที่ทำงานบอกหรือพูดให้ได้ยินบ้าง แซวบ้างว่าคนกองนั่น กลุ่มนั้นบอกว่าน่ารักบ้าง สวยบ้าง แค่จากการที่เดินผ่านกันแวบๆที่ทางเดิน เฉียดๆกันไปบ้าง แต่พอเจอจริงๆ ตรงๆก็ไม่เคยใช่สำหรับใคร เคยมีกรณีที่คุยกันแบบแอดมาในโซเชียล ก็เปิดใจลองคุยดู คุยอยู่สักพักเข้าใจกันดีและเหมือนทัศนคติจะตรงกัน แต่พอเจอหน้ากันก็กลายเป็นไม่ใช่ มีแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันที่คิดว่าเราไม่ดูแลตัวเอง แนะนำผลิตภัณฑ์ดูแลรูขุมขนกว้างบ้าง อาหารเสริมบ้าง ให้ใช้นั่นนี่ ซึ่งจริงๆอยากบอกว่าเราก็ดูแลตัวเองอยู่ พยายามอยู่ แต่เราก็เข้าใจเค้านะว่าเค้าไม่ได้รู้ว่าเราเป็นมายังไง ก็ได้แต่ขอบคุณไป /หนักสุด ตรงสุดที่เคยเจอคือ กรณีเจอคนที่ติดต่องานกันหลายครั้งคุยกับหัวหน้าแล้วไปได้ยินเข้า ประโยคนั้นยังจำได้ดี คือ "ทำงานด้วยแล้วสบายใจ น้องนิสัยดีมาก ถ้าหน้าเนียนนี่สวยเลย" มันให้ความรู้สึกฉุกคิดขึ้นมาในใจแปลกๆ
สำหรับตัวเองที่ผ่านมาถึงจะไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นปัญหาเลย ไม่เคยมองเรื่องหน้าตา การเป็นสิว หรือภายนอกของใครเป็นใหญ่ แม้แต่เรื่องหน้าตัวเองก็ไม่เคยไปยึดติดอะไร ใช้ชีวิต ทำทุกวันให้ดี จะเริ่มคุยกับใครก็พร้อมมองเค้าด้วยมุมมองดีๆ ด้วยความเข้าใจคนอื่น มองตัวเองว่าที่ไม่มีคนเข้าคือยังไม่ถึงเวลา คิดว่าเราเป็นเราเดี๋ยวก็มีคนเข้ามา ไม่ได้เร่งรีบมีใคร แต่ในหลายๆกรณีที่เจอเอามารวมๆแล้วเกิดความสงสัย คิดว่ามันเป็นเรื่องนี้จริงๆหรอ ที่ไม่มีใครเข้ามาตลอด 3ปีที่ผ่านมาหรือจะอีกต่อๆไป มันจะเป็นเรื่องนี้จริงๆหรอแค่ที่หน้าไม่ได้เนียนอย่างนั้นหรอ
**ช่วยแชร์ประสบการณ์ หรือมุมมองจริงๆของตัวเองหน่อยนะคะ แค่อยากรู้ ว่าจริงๆแล้วระดับความสำคัญเรื่องหน้าเนียนนี่มีผลแค่ไหนจริงๆ ตอนนี้ได้แต่สงสัยว่าคนอื่นที่หน้าไม่ได้เนียนอะไรเค้าเป็นเหมือนกัน โดนพูดถึงเหมือนกันมั้ย แล้วอีกมุมของคนที่จะเจอ จะคบ จะคุยกับคนที่หน้าเค้าไม่ได้เนียนใสอะไรกับสิ่งที่เค้าเป็นเค้าจริงๆถ้าเทียบกัน ชั่งน้ำหนักแล้วนี่หน้าตาชนะจริงๆหรอคะ