ตอนแรกพี่ชายเราก็โดนกดดันจนพี่ทนไม่ไหวนิสัยเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แล้วแม่ก็เข้ามาพูดกับเราว่า เนี่ยเราเป็นความหวังของครอบครัวแล้วนะ ทั้งที่ตอนแรกแม่แทบจะไม่ใส่ใจเราเลย (พ่อเราไปทำงานที่ต่างจังหวัดเลยไม่ค่อยกลับบ้านวันสำคัญถึงจะกลับ) แม่ชอบพูดว่า เราต้องเรียนให้เก่งขึ้นจะต้องเป็นวิศวะให้ได้งานบ้านก็ต้องทำเพราะเป็นหน้าที่ของผู้หญิง วันนึงเราแทบจะไม่มีเวลาว่างเลย เพราะ ต้องเรียน ไหนจะงานสภาอีก เสร็จแล้วก็ไปเรียนพิเศษต่อกลับบ้านก็ต้องทำงานบ้านไหนจะการบ้านอีก เกรดตกก็โดนว่า เกรดขึ้นก็บอกว่าทำได้เเค่นี้เองหรอมันน่าจะดีกว่านี้นะ ปิดเทอมก็ต้องไปเรียนพิเศษ เวลาเราเครียดมากๆเราชอบวาดรูปเพราะเวลาวาดเราว่ามันช่วยเราให้ผ่อนคลายและรู้สึกสนุกกับมันได้ แต่แม่เรากลับบอกไม่ให้เราวาดรูปให้เราเลิกวาดเพราะว่ามันไร้สาระทำให้เกรดเราตก บางครั้งเราขอไปเล่นที่บ้านเพื่อนก็ไม่ให้เราไปบอกกับเราว่ามีเพื่อนไปเกรดก็ตกเปล่าๆไม่ต้องมีเพื่อนก็ไม่ตายหรอก เราเริ่มรู้สึกว่าเรารับมันไม่ไหวเเล้วเพราะบางครั้งอยู่ๆบางครั้งน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง ทุกครั้งที่ผ่านมาเราพยายามเชื่อฟังแม่มาตลอด ทำตามที่แม่พูดทุกอย่างแม่บอกให้เลิกวาดรูปเราก็เลิกเพราะคิดว่าสิ่งที่แม่บอกสิ่งที่แม่สอนเป็นทางที่ดีที่สุด แต่ยิ่งนานไปมันยิ่งไม่ใช่แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ
โดนแม่กดดันมากเกินไปจะทำยังไงดีคะ?