เราอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองนี้มันผิดมากไหมคะ?

เรื่องที่จะเล่านะคะมันเกิดขึ้นกับเราโดยส่วนตัวเเล้วคุณพ่อเป็นคนที่ดุมาก ตอนนี้เราคบกับคนๆหนึ่งเป็นผช ฐานะทางบ้านเขาก็พอมีพอกินคะ เเต่ทางบ้านเราคือมีธุระกิจเป็นของตัวเอง ก็พอมีพอกินคะ เข้าเรื่องนะคะวันนี้เราได้ทำสิ่งผิดพลาดไปมากเเล้วเรารู้สึกผิดกับพ่อมากคะ เราหนีไปอยู่กับเเฟนของเราเเล้วกลับบ้านดึกคะ พ่อจับได้ก็เรียกเรามาคุย เขาด่าเราว่าเราเหมือนเราไม่ใช่ลูก เราฟังเเล้วเราเสียความรู้สึกมาก เรามีความรู้สึกมากมายที่อยากจะพูดออกไปเเต่ไม่กล้าพูดเพียงเพราะเรากลัวพ่อด่าคะสมัยเด็กเราโดนบ่อยมากเรื่องเเบบนี้จนเราไม่กล้าพูดหรือบอกความรู้สึกออกไปได้ เราอึดอัดมากเลยเราทำได้เเต่ร้องไห้ เรารู้สึกผิดมาก จนเขาพูดใส่เรามาคำๆหนึ่งมาก ทำให้เตี่ยผิดหวังมาก เราเป็นลูกที่ไม่ดีใช่ไหมคะ เขาก็พูดต่อว่าไปคบกับมันได้ไงดูเราระดับไหนมันระดับ ทำไมถึงเป็นเเบบนี้ไม่คบกับคนเเบบนั่นได้ไง ทำไมตาต่ำ คนพวกนั่นคือคนไม่ดีไม่มีหัวนอนปลายเท้า เรารู้สึกว่าทำไมเขาต้องเเบ่งชนชั้นทั้งๆทีเราก็คนเหมือนๆกัน คนเราก็ไม่ได้เเย่ไปสะทุกคน เพียงเพราะสภาพสังคมที่เขาอยู่มันเเย่หรอถึงได้พูดเเบบนั้น เราอยากพูดกับพ่อว่า มันก็ไม่ใช่กับทุกคนไหมที่จะเเย่ ทำไมต้องเอาไปรวมเพียงเพราะสถานที่ที่เขาอยู่มันเเย่ เขาดูเเลหนูได้ หนูอยากให้พ่อมาเห็นในมุมมองของหนูมั้งจัง เรารู้นะคะว่าเราเป็นลูกที่เเย่ เเต่เราโตเเล้วมีงานมีการทำเเล้วมีเงินเก็บจะซื้อบ้าน เราต้องทำไงคะให้พ่อเลิกมองเราว่าเรายังดูเเลตัวเองไม่ได้