เราเข้าใจการปฏิบัติธรรมแบบนี้ได้หรือไม่คะ?

การปฏิบัติธรรมไม่ใช่แค่การนั่งสมาธิ หลับตา แล้วนึกแค่ธรรมมะบทใดบทหนึ่ง แล้วก็มโนว่าตนเองเข้าใจแล้ว ถ้าจะปฏิบัติจริงๆ ไม่จำเป็นต้องไปวัดเลยด้วยซำ้ แต่คือการตามดูจิตใจของตนเองในทุก ๆ อิริยาบท ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงก่อนนอน ว่ามันฟุ้งซ่านมากแค่ไหน หากยังทุกข์เพราะสิ่งใดอยู่ นั่นเท่ากับยึดติดว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้และตัวเขาตัวเรามีตัวมีตน เท่าที่สังเกตหลายๆ คนชอบสร้างภาพจำว่าคนปฏิบัติธรรมจะต้องเป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้ พอไม่ใช่อย่างที่คิดก็ไปด่าไปว่าเขาว่าปฏิบัติธรรมจอมปลอม ก็เพราะภาพจำนั่นแหละที่ทำให้หลายคนตกเป็นเหยื่อของมิจฉาชีพ หากยังไม่เป็นพระอรหันต์เท่ากับว่ายังมีกิเลสอยู่ แต่ความหยาบความละเอียดต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่คนเข้าถึงกระแสธรรมแล้วจะต้องมีกันทุกคนคือ การไม่ละเมิดศีล 5 โดยอัตโนมัติใช่หรือไม่คะ?