บางทีเราก็รู้ว่าเราควรพอแต่ใจมันไม่ไปตามสมองเลย

.เป็นกระทู้ระบายนะคะ.
รักครั้งที่สองของตัวเองมันเป็นรักที่มีแต่การทำร้ายจิตใจ ถามว่ามีดีมั้ยมีบ้างมันต้องมีแต่เวลาทะเลาะกัน
แต่ด้วยความคิดของเธอที่ว่าถ้าเราเจ็บเธอต้องเจ็บกว่า
เราทำสิบเธอทำร้อย เราทำพลาดเธอพร้อมซ้ำ เธอพูดในเรื่องที่รู้ว่าเราต้องร้องเธอก็ทำ แล้วก็สำเร็จทุกครั้ง มันเจ็บมาก ผิดหวังมาก ร้องไห้กับเรื่องเดิมๆที่เธอพูด
ร้องหนักจนถึงว่า ทำไมรักนี้ถึงมีแต่ทำร้ายจิตใจเรา รู้ว่าไม่โอเคเลย รู้ว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ควรจะจบได้แล้ว ตัวเรายื้อมากเกินไปรึเปล่า
บอกปัญหา วิธีแก้ ทำให้เราได้สักเรื่องมั้ยที่เราขอ ขอสิบทำได้หนึ่ง วนลูปไปแบบเดิม...
เออว่ะ แค่คำว่ารักไม่พอจริงๆ มันแค่รักไม่ได้แล้ว ถ้าแกไม่เข้าใจ ไม่ใส่ใจ ไม่จริงใจที่จะทำ เราขอจนรู้สึกว่ารำคาญตัวเองทำไมกูต้องมาขออะไรซ้ำๆเรื่องเดิมๆจนมันดูงี่เง่าขนาดนี้วะ เราต้องเปลี่ยน? แล้วแกละ? ทำไมไม่พยายามทำให้มันดีขึ้นมาบ้าง ต้องเข้าหาเพื่อแก้ไขตลอดเลยหรอ ทุกการทะเลาะไม่ว่าใครจะผิดถูกแกก็คือ เลิกมั้ย เลิกเหอะ 
คืออะไร ตอนอยากจะคบตื้อเป็นปีๆ พอตอนนี้ ? นอกจากเหนื่อยที่ต้องรองรับอารมณ์แปรปวนตามสภาพอากาศหรือการกระทำที่ถูกขัดใจ ก็เหนื่อยที่ต้องมานั่งฟังไล่ให้เลิกไล่ให้ไป
เมื่อไหร่ที่ตัวเองจะพร้อมที่จะออกจากจุดนี้สักที ความทรงจำกับความผูกพันเป็นสิ่งที่ยากที่จะให้ตัดใจมากเลยใช่มั้ย
ขอให้มันดีขึ้นได้มั้ย เรื่องระหว่างเรา ในตอนที่เราร้องขอแค่กอดปลอบลูบหัวเราแล้วพยามยามรักษากันหน่อยนะ เข้าใจกันหน่อยนะ ช่วยประคองเรากับความสัมพันธ์ให้ไปได้นานกว่านี้
ถ้าหมดแรงเมื่อไหร่ จะไม่ยุ่งอีกเลย.