พึ่งเขียนกระทู้ครั้งแรก ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ
เรารู้สึกว่ายิ่งโตยิ่งไม่ค่อยมีความสุข สิ่งที่เราต้องเจอในแต่ละวันมันบั่นทอนความรู้สึกของเรา ไม่เคยได้รับกำลังใจจากใครนอกซะจากสร้างกำลังใจด้วยตัวเอง แต่ลึกๆสิ่งที่เราต้องการคือคำพูดปลอบใจจากใครก็ได้ที่ไม่ซ้ำเติมกัน สิ่งที่เราจะเล่าต่อไปนี้ ใครหลายคนอาจจะเคยเจอมาแล้วหรือหนักกว่าเรา เราตั้งกระทู้เพื่อที่อยากจะรู้ความคิดเห็นของทุกคนว่าจะผ่านมันไปยังไงดีให้เราไม่อยู่ในจุดที่ต้องดับชีวิตตัวเอง
ตอนนี้เรากำลังฝึกงานอยู่ค่ะ ก่อนเข้าไปฝึกเราพอรับรู้สภาพที่ทำงานแล้วว่าเป็นยังไง เพราะพ่อเราก็ทำงานที่นั่น ทุกคนในที่ทำงานไม่มีใครจริงใจต่อกัน ว่ากันเอง เราตั้งใจเข้าไปฝึกที่นั่นเพราะอยากได้ประสบการณ์ แต่สิ่งที่เราได้กลับมาคือเอาเราไปว่าหรือพูดในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ ถามรุ่นพี่ที่เคยทำงานที่นี่ เขาก็บอกว่าโดนมาแล้วถึงลาออกจากที่ทำงาน ทนทำต่อไปก็เสียสุขภาพจิตมากๆ พอสังเกตุตัวเองก็รู้สึกเสียสุขภาพจิตจริงๆนะ ไม่ตื่นตัว รู้สึกอิดโรย รู้สึกท้อที่จะทำ แต่ก็ต้องอดทน แต่คนเราไม่ได้อดทนสูงเสมอไป ไม่ได้เข้มแข็งตลอดเวลา
กลับมาบ้านเจอปัญหาอีกร้อยแปด ยิ่งทวีคูณความเหนื่อยล้า บ้านเราอยู่กัน 5 คน พี่สาวเราดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายแค่ค่าไฟ ค่าน้ำ แต่เราทำเองทุกอย่างในบ้าน งานบ้านทุกอย่าง ไปจนถึงเรื่องที่เราไม่ควรต้องทำ แต่ต้องทำเพราะมันคือบ้านเรา จนคิดว่าถ้าไม่ช่วยกันทำ ก็อย่าทำให้อะไรในบ้านมันดูแย่ลงได้มั้ย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะรู้ว่าคงไม่มีไรดีขึ้น บางทีเราอยากออกไปพักผ่อนข้างนอกบ้าง แต่กลับมาเจอสภาพบ้านก็ต้องคอยทำเองอีก อยู่กันตั้งหลายคนแต่เราทำคนเดียว
มีคนในบ้าน(ขอไม่ระบุสถานะ) สร้างเรื่องปวดหัวกับเรามาก อีกคนก็สกปรกซกมก อีกคนก็ทำเรื่องแย่ๆจนเราอายคนข้างนอก หลายครั้งที่เขาทำไรไม่ดี เราทำได้แค่ตักเตือน มีหลายๆครั้งที่เราเข้าไปก้าวก่ายเพราะเราไม่อยากให้ใครทำครอบครัวเราพัง สิ่งที่ได้รับกลับมา เขาปกป้องคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว แต่กลับทุบตี กระทืบ ตอนนั้นเราระบมไปหมด ปวดหัวเพราะหัวกระแทกกับผนังห้อง บอกใครก็ไม่ได้ เพราะเราไม่อยากให้ใครมาเป็นภาระ แต่นี่หรอคือสิ่งที่เราต้องเจอ
จะมีพ่อที่คอยอบรมสั่งสอนเรา แต่บางเรื่องเราก็บอกพ่อไม่ได้ก็ปรึกษาแฟน เราเลือกที่จะไม่ปรึกษาคนที่อยู่ในบ้านด้วยเลย แต่แฟนจะมีเวลาให้เราแค่ศุกร์ถึงอาทิตย์ เพราะต้องอยู่ศูนย์ฝึกเป็นนักเรียนนายสิบตำรวจ บางทีก็ไม่อยากปรึกษาเขา เพราะแค่เขาฝึกก็เหนื่อยแย่พอแล้ว ไม่อยากเอาปัญหาของเราไปใส่กับเขา
จริงๆปัญหาในบ้านเยอะกว่าข้างนอก เจออะไรข้างนอกมาเราพอรับได้ แต่พออยู่บ้านเหมือนลงดิ่ง รู้สึกอยากจะเอาตัวเองไปอยู่ที่อื่นคนเดียว แต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าเราไม่อยู่ก็คงไม่มีใครทำอะไรในบ้าน
เครียดมาก คนในครอบครัวไม่เห็นใจเรา มีแต่พ่อกับแฟน แต่เราก็ไม่อยากให้เขา2คนต้องมารับรู้ ไม่อยากเป็นภาระให้เขา จนต้องเก็บอยู่คนเดียว เคยเครียดจนฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ เคยออกไปยืนอยู่กลางถนน รถไม่ชน เขาช่วยเราออกมา ตอนนั้นรู้สึกแย่มาก คิดอยากตายจริงๆจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้ มีอีกหลายวิธีที่เราเคยทำ แต่ไม่สำเร็จ ใครหลายคนอาจจะบอกว่าปัญหามันเล็กน้อยมากๆ ทำไมถึงคิดสั้น เราโตกับปัญหาที่เจอมาตั้งแต่เกิดจริงๆ พ่อไม่ได้มีครอบครัวเดียวมีเวลาอยู่กับเราอาทิตย์ละครั้ง แม่รักลูกต่างพ่ออีกคนมากกว่า เราเคยไปได้ยินแม่พูดกับลูกอีกคนว่ารักเขามากกว่าเรา เราทำงานบ้านเองตั้งแต่เด็กจริงๆ ต้องทำที่นอนให้ลูกอีกคนนอนทั้งๆที่เขาอายุมากกว่าเรา 5 ปี เราได้รับอะไรน้อยกว่าลูกอีกคนตั้งแต่เล็กจนโต จะพูดว่าครอบครัวไม่ค่อยอบอุ่นก็ตามนั้นเลยค่ะ แต่ถึงพ่อจะไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ก็ยังส่งเสียเราบ้าง ปัจจุบันแม่เสียด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทวีคูนความลำบากไปอีกค่ะ เราเป็นคนรักครอบครัว ในขณะที่ครอบครัวสร้างความบั่นทอนกับเรา จะไปปรึกษาใครก็เกรงใจคนอื่นเขา เหมือนคนเก็บกดเลยค่ะตอนนี้ หน้าตาหม่นหมอง สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆเหมือนจะไม่มีเลย มีแค่ตอนนอนหลับที่รู้สึกดี เพราะไม่ต้องรับรู้อะไร ที่เราพิมพ์มาตั้งแต่ต้น ก็เหมือนพอจะช่วยได้นิดหน่อย ได้ระบายผ่านทางกระทู้นี้ ใครประสบพบเจอปัญหาประมานนี้ หรือแย่กว่านี้ อยากทราบว่าผ่านมาได้อย่างไร มีวิธีที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมั้ย เข้มแข็งไม่ได้ตลอดไปจริงๆ
ยิ่งโตขึ้น ความสุขยิ่งน้อยลง
เรารู้สึกว่ายิ่งโตยิ่งไม่ค่อยมีความสุข สิ่งที่เราต้องเจอในแต่ละวันมันบั่นทอนความรู้สึกของเรา ไม่เคยได้รับกำลังใจจากใครนอกซะจากสร้างกำลังใจด้วยตัวเอง แต่ลึกๆสิ่งที่เราต้องการคือคำพูดปลอบใจจากใครก็ได้ที่ไม่ซ้ำเติมกัน สิ่งที่เราจะเล่าต่อไปนี้ ใครหลายคนอาจจะเคยเจอมาแล้วหรือหนักกว่าเรา เราตั้งกระทู้เพื่อที่อยากจะรู้ความคิดเห็นของทุกคนว่าจะผ่านมันไปยังไงดีให้เราไม่อยู่ในจุดที่ต้องดับชีวิตตัวเอง
ตอนนี้เรากำลังฝึกงานอยู่ค่ะ ก่อนเข้าไปฝึกเราพอรับรู้สภาพที่ทำงานแล้วว่าเป็นยังไง เพราะพ่อเราก็ทำงานที่นั่น ทุกคนในที่ทำงานไม่มีใครจริงใจต่อกัน ว่ากันเอง เราตั้งใจเข้าไปฝึกที่นั่นเพราะอยากได้ประสบการณ์ แต่สิ่งที่เราได้กลับมาคือเอาเราไปว่าหรือพูดในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ ถามรุ่นพี่ที่เคยทำงานที่นี่ เขาก็บอกว่าโดนมาแล้วถึงลาออกจากที่ทำงาน ทนทำต่อไปก็เสียสุขภาพจิตมากๆ พอสังเกตุตัวเองก็รู้สึกเสียสุขภาพจิตจริงๆนะ ไม่ตื่นตัว รู้สึกอิดโรย รู้สึกท้อที่จะทำ แต่ก็ต้องอดทน แต่คนเราไม่ได้อดทนสูงเสมอไป ไม่ได้เข้มแข็งตลอดเวลา
กลับมาบ้านเจอปัญหาอีกร้อยแปด ยิ่งทวีคูณความเหนื่อยล้า บ้านเราอยู่กัน 5 คน พี่สาวเราดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายแค่ค่าไฟ ค่าน้ำ แต่เราทำเองทุกอย่างในบ้าน งานบ้านทุกอย่าง ไปจนถึงเรื่องที่เราไม่ควรต้องทำ แต่ต้องทำเพราะมันคือบ้านเรา จนคิดว่าถ้าไม่ช่วยกันทำ ก็อย่าทำให้อะไรในบ้านมันดูแย่ลงได้มั้ย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะรู้ว่าคงไม่มีไรดีขึ้น บางทีเราอยากออกไปพักผ่อนข้างนอกบ้าง แต่กลับมาเจอสภาพบ้านก็ต้องคอยทำเองอีก อยู่กันตั้งหลายคนแต่เราทำคนเดียว
มีคนในบ้าน(ขอไม่ระบุสถานะ) สร้างเรื่องปวดหัวกับเรามาก อีกคนก็สกปรกซกมก อีกคนก็ทำเรื่องแย่ๆจนเราอายคนข้างนอก หลายครั้งที่เขาทำไรไม่ดี เราทำได้แค่ตักเตือน มีหลายๆครั้งที่เราเข้าไปก้าวก่ายเพราะเราไม่อยากให้ใครทำครอบครัวเราพัง สิ่งที่ได้รับกลับมา เขาปกป้องคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว แต่กลับทุบตี กระทืบ ตอนนั้นเราระบมไปหมด ปวดหัวเพราะหัวกระแทกกับผนังห้อง บอกใครก็ไม่ได้ เพราะเราไม่อยากให้ใครมาเป็นภาระ แต่นี่หรอคือสิ่งที่เราต้องเจอ
จะมีพ่อที่คอยอบรมสั่งสอนเรา แต่บางเรื่องเราก็บอกพ่อไม่ได้ก็ปรึกษาแฟน เราเลือกที่จะไม่ปรึกษาคนที่อยู่ในบ้านด้วยเลย แต่แฟนจะมีเวลาให้เราแค่ศุกร์ถึงอาทิตย์ เพราะต้องอยู่ศูนย์ฝึกเป็นนักเรียนนายสิบตำรวจ บางทีก็ไม่อยากปรึกษาเขา เพราะแค่เขาฝึกก็เหนื่อยแย่พอแล้ว ไม่อยากเอาปัญหาของเราไปใส่กับเขา
จริงๆปัญหาในบ้านเยอะกว่าข้างนอก เจออะไรข้างนอกมาเราพอรับได้ แต่พออยู่บ้านเหมือนลงดิ่ง รู้สึกอยากจะเอาตัวเองไปอยู่ที่อื่นคนเดียว แต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าเราไม่อยู่ก็คงไม่มีใครทำอะไรในบ้าน
เครียดมาก คนในครอบครัวไม่เห็นใจเรา มีแต่พ่อกับแฟน แต่เราก็ไม่อยากให้เขา2คนต้องมารับรู้ ไม่อยากเป็นภาระให้เขา จนต้องเก็บอยู่คนเดียว เคยเครียดจนฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ เคยออกไปยืนอยู่กลางถนน รถไม่ชน เขาช่วยเราออกมา ตอนนั้นรู้สึกแย่มาก คิดอยากตายจริงๆจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้ มีอีกหลายวิธีที่เราเคยทำ แต่ไม่สำเร็จ ใครหลายคนอาจจะบอกว่าปัญหามันเล็กน้อยมากๆ ทำไมถึงคิดสั้น เราโตกับปัญหาที่เจอมาตั้งแต่เกิดจริงๆ พ่อไม่ได้มีครอบครัวเดียวมีเวลาอยู่กับเราอาทิตย์ละครั้ง แม่รักลูกต่างพ่ออีกคนมากกว่า เราเคยไปได้ยินแม่พูดกับลูกอีกคนว่ารักเขามากกว่าเรา เราทำงานบ้านเองตั้งแต่เด็กจริงๆ ต้องทำที่นอนให้ลูกอีกคนนอนทั้งๆที่เขาอายุมากกว่าเรา 5 ปี เราได้รับอะไรน้อยกว่าลูกอีกคนตั้งแต่เล็กจนโต จะพูดว่าครอบครัวไม่ค่อยอบอุ่นก็ตามนั้นเลยค่ะ แต่ถึงพ่อจะไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ก็ยังส่งเสียเราบ้าง ปัจจุบันแม่เสียด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ทวีคูนความลำบากไปอีกค่ะ เราเป็นคนรักครอบครัว ในขณะที่ครอบครัวสร้างความบั่นทอนกับเรา จะไปปรึกษาใครก็เกรงใจคนอื่นเขา เหมือนคนเก็บกดเลยค่ะตอนนี้ หน้าตาหม่นหมอง สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆเหมือนจะไม่มีเลย มีแค่ตอนนอนหลับที่รู้สึกดี เพราะไม่ต้องรับรู้อะไร ที่เราพิมพ์มาตั้งแต่ต้น ก็เหมือนพอจะช่วยได้นิดหน่อย ได้ระบายผ่านทางกระทู้นี้ ใครประสบพบเจอปัญหาประมานนี้ หรือแย่กว่านี้ อยากทราบว่าผ่านมาได้อย่างไร มีวิธีที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมั้ย เข้มแข็งไม่ได้ตลอดไปจริงๆ