" ฝาก "

เวลาเห็นใครสักคนมีความสุข
เราควรจะมี

" ความสุข "

ไปกับเขาแต่ พอเรามาคิดว่า
ตรงนั้น เมื่อก่อนเคยเป็นเรา
มันกลับทำใจให้มีความสุขกับเขาไม่ได้
เรานี่มันเป็น

"คนเห็นแก่ตัว"

จริงๆเลยเนอะ
จะว่ายังไงดีนะ ความสัมพันธ์
ที่กั้นกลางระหว่างคำว่า

" เพื่อน "

มันอาจจะบางจนใครคนหนึ่งรู้สึกมากไปกว่านั้น
ในบางครั้งอาจจะทำให้
คนที่เคยสนิท
กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า
คนที่เคยยิ้มเคยหัวเราะ
เคยเล่าทุกเรื่องราวให้กันฟัง
กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน

เห้อออ
ทั้งที่ครั้งหนึ่งเราเคยลืมเขาไปแล้ว
แต่มาวันนี้ ทุกภาพ ทุกการกระทำ
วนย้อนกลับมาราวกับ
เป็นละครที่มีเนื้อเรื่องแทบจะเหมือนเดิม
แค่เปลี่ยนตัวแสดง

เราว่าเรารู้ตัวเองดีนะ
ว่าต่อให้เรากลับไปอยู่ตรงนั้น
เราก็ทำดีได้ไม่เท่า

" ใครคนนั้น "

คนที่เขาไว้ใจและเชื่อใจ
คนที่เขาพูดได้เต็มปากว่าสนิทใจที่สุด

แต่ก็นั่นแหละ
เราอาจจะแค่เป็น

" ขี้อิจฉา "

ที่ครั้งหนึ่งเคยได้มีโอกาส
ไปเป็น

" ตัวประกอบ "

ในส่วนหนึ่งของส่วนหนึ่ง
ของความทรงจำที่เล็กที่สุดของเขาก็ได้นะ

หากใครคนนั้นผ่านมาเห็นข้อความนี้
ขอให้ดูแลเขาให้ดีนะ
ฝากดูแลแทนเราด้วย

และถ้า
หากเขามาเห็นข้อความนนี้
อยากจะบอกกับเขาว่า
มีความสุขแบบนี้แหละดีแล้ว
ยิ้มหัวเราะ เที่ยวอย่างมีความสุข
ประหยัดบ้างก็ดีนะ
เรายังคิดถึงตลอดแหละ
ถึงแม้ว่าความรู้สึกมันจะพังลงไปทีละน้อยก็ตาม
เห้อออ

ฝากถึงเรา
หากวันหนึ่งการที่เรา

" ลืม "

มันจะอยู่ในตัวเลือก
จงอย่าคิดที่จะใช้มันนะ
เพราะภาพในความทรงจำ
มันอาจจะเขียนทับลงไปได้
แต่

" ความรู้สึก "

จะไม่มีวันเหมือนเดิม

. . .