ผมเป็นเด็กคนนึงนะครับที่ช่วงอนุบาล-ประถม(ป.2) การเรียนก้ถือว่าไม่แย่มากแต่พอที่ผมเริ่มย้ายโรงเรียนตอน ป3 ถึงปัจจุบันการเรียนผมแย่ลงมากแบบค่อนข้างมากเลยครับผมเครียดในบางเวลาเช่นก่อนนอนแทบทุกคืนเลยครับผมรู้สึกสงสารพ่อแม่มากแต่ไม่กล้าพูดค่าเทอมที่โรงเรียนผมต่อปีก็40000 ของน้องอีก50000รวมทุกอย่างแล้วก็เป็นแสนแต่สิ่งที่ผมให้พ่อแม่คืออะไรก้ไม่รู้อะครับ พ่อ แม่ ผมก็มีอาชีพที่สูงอยู่นะครับแต่ต้องมาเสียเพราะลูกชาย คือผมเป็นคนที่เรียนไม่เก่งมากและก็ไม่แย่ แต่ผมไม่ส่งงาน ซึ่งน้องผมเป็นผู้หญิงนะครับอายุ 12-13 ก็การเรียนก็ไม่เก่งมากครับแต่ติดเพื่อนและโทรศัพท์กว่าคนในครอบครัวอีกครับ และผมก็เป็นเสาหลักของบ้านในอนาคตแต่..นี่หรือเสาหลักของบ้านในอนาคต ผมอยากจะถามพ่อ แม่ นะครับว่า "อายบ้างมั้ยครับ ที่มีลูกชายที่ไม่เอาไหน เรียนไม่เก่ง" เพราะผมคิดอยู่ตลอดว่าอยากจะทำให้พ่อ แม่ ภูมิใจแต่ผมก็ไม่สามารถทำมันได้ซักที ผมพยายามที่จะเลิกเล่นเกมและหันมาทำงานทำการบ้านนะครับ แต่คือมันทำได้แค่ช่วงแรกๆแล้วผมจะรู้สึกท้อ ก้จะไปเล่นเกมต่อหรือไม่ก็เล่นโทรศัพท์และจะค่อยคิดว่า เด๋วค่อยทำละกัน
คือตอนนี้ผมอยู่ ม2 แล้วจะขัน ม3 แล้วยังไม่สามารถทำให้แค่ใบเกรดไม่มี 0 เลย เกรดก็ไม่ถึง 3.00 ผมรู้สึกเหนื่อยมากเลยนะครับบางทีผมก็นึกถึงพ่อ แม่ว่ายังไงก็ต้องทำเพื่อเค้า แต่สิ่งที่ผมทำไปมันกับไม่เป็นสิ่งที่ผมคาดหวังไว้ ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ เรื่องนี้ผมก็อยากจะบอกนะครับแต่ผมไม่กล้าครับ
เรียนโรงเรียนดีแต่การเรียนแย่
คือตอนนี้ผมอยู่ ม2 แล้วจะขัน ม3 แล้วยังไม่สามารถทำให้แค่ใบเกรดไม่มี 0 เลย เกรดก็ไม่ถึง 3.00 ผมรู้สึกเหนื่อยมากเลยนะครับบางทีผมก็นึกถึงพ่อ แม่ว่ายังไงก็ต้องทำเพื่อเค้า แต่สิ่งที่ผมทำไปมันกับไม่เป็นสิ่งที่ผมคาดหวังไว้ ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ เรื่องนี้ผมก็อยากจะบอกนะครับแต่ผมไม่กล้าครับ